vefmey spinnur

2009-04-27T05:33:00.002Z

"Settu brennivín í mjólkurglasið, vinan..."

...því að 6. maí kem ég heim. Sem þýðir að ég legg af stað héðan eftir nákvæmlega eina viku, 4. maí. Nú er ekkert eftir nema að nýta þessa viku til hins ítrasta. Ég skrapp til Valpo í gær í grillveislu hjá vini, hann var að "pagar el piso" sem þýðir "borga gólfið" og ég botnaði ekki neitt í neinu, þar sem hann var ekkert að skipta um gólf, en svo komst ég að því að þetta er hefð þar sem sá sem er nýkominn með vinnu þarf að bjóða vinunum í mat eða splæsa út að borða til að fagna. Þetta gerði hann, grillaði fyrir okkur öll og nautakjötið kostaði samtals 1200 krónur, fyrir sjö manns. Jamm og já. Sjálf er ég að skipuleggja grillveislu á laugardaginn, ætla að bjóða öllum heiminum og grilla hérna í hæðinni sem er hér í miðri borg, þar eru pikknikksvæði með grillum sem maður getur notað. Á fimmtudaginn kveð ég elsku börnin mín á heimilinu þar sem ég er núna búin að fara vikulega síðan í október. Vil ekki einu sinni hugsa um það. Sama dag fer ég á síðustu kóræfinguna í öðrum kórnum, sem verður ekkert auðvelt heldur. Föstudaginn átti ég að bóka fyrir hinn kórinn, barokkgrúppuna það er, ég hef ekki hugmynd um hvað þau ætla að gera við mig, veit bara að ég átti að taka frá allan daginn. Laugardagur grill, sunnudagur pakka, mánudagur og þriðjudagur þriggja heimsálfa maraþongrátur. Good times.

2009-04-21T17:52:00.002Z

Orðin sem ég aldrei finn

Ég veit þau búa einhvers staðar öll
en aldrei finn ég þeirra djúpa helli
þó svo ég leiti fram í efstu elli
um úfna vegi: tungunnar bröttu fjöll.

Ég veit þau finnast aldrei. Engum mönnum
þau orð ég flyt sem geymi huga minn:
þágu frá aldinkjöti sætleik sinn
og særðu herzlu og styrk úr úlfsins tönnum.

Hannes Pétursson

Þýðendur og aðrir sem starfa við að skrifa á íslenskri tungu eru í sífelldri leit að réttu orðunum. Hellirinn er nokkuð djúpur en þegar næst að fiska upp úr honum rétta orðið verður leitin samstundis þess virði. Orðið sem aldrei finnst er syrgt og notast við bróður þess eða systur í staðinn. Þeir sem skrifa frumtexta hafa úr fleiri orðum að velja sé það sem þeir kjósa ekki á tungubroddinum. Þýðendur hafa mun minna frelsi því að orðið hefur þegar verið fundið í öðru tungumáli, það er rétta orðið. Einar Ben sagði að á íslensku væri til orð yfir allt, en ég held að allir þýðendur hljóti að hafa sínar efasemdir um það.

2009-04-05T00:17:00.002Z

Þá er það búið og gert. Ég er búin að kaupa flugmiða heim til Íslands. Ég legg í hann árla morguns 4. maí frá Santiago og verð komin til Kólumbíu fimm tímum seinna. Þar sem ég ætla að skreppa niðrí miðbæ Bogotá og láta ræna mér og gera skipti á innyflunum í mér og stórum poka fullum af eiturlyfjum, sem ég fer svo með innvortis til New York. Ég hlýt að ná því á tíu tímum, er það ekki mamma? Í New York verð ég frá því snemma um morgun og fram á kvöld og mun gera mitt besta til að eyða engu og komast klakklaust með sjálfa mig og þyngd mína í farangri í næstu Flugleiðavél sem fer með mig í Leifsstöð þar sem ég lendi svipað árla morguns og ég lagði af stað tveimur sólarhringum fyrr.
Þetta verður stuð, sérstaklega þar sem ég verð örugglega grátandi langleiðina yfir hnöttinn. Ég má varla sjá vini mína núna án þess að fá kökk í hálsinn, því að ég veit að eftir mánuð verð ég að kveðja þá um mjög svo óákveðinn tíma.
Ég er dottin svo inn í þetta líf hérna að K. bandaríska vinkona mín sem fór heim í desember og var að koma aftur í vikunni, hlær að mér þegar ég geri alveg hugsunarlaust hluti sem ég hefði ekki gert fyrir ári síðan, t.d. þegar ég nota fanny pack (hvað heitir það nú eiginlega á íslensku? svona magataska) alveg án þess að finnast nokkuð athugavert við það, þegar ég fussa og sveia og býð fram hlýjar peysur þegar einhver sem hefur verið lasinn situr við opinn glugga (í 20 stiga hita), þegar mér finnst voðalega snobbað að fara á Starbucks eða þegar ég FLYSJA TÓMATANA (já, ég er farin að gera það) eða set ostinn UNDIR áleggið þegar ég baka pizzu.
Ég get ekki lýst því hvernig mér líður þegar ég hugsa til þess að þetta líf haldi ekki áfram heldur verði eftir fjórar vikur skyndilega orðið að fortíð; "þegar ég var í Chile". Einmitt núna er það svo raunverulegt og eitthvað svo "rétt". Þetta er eins og að kippa af plástri, það er ekki hægt að gera þetta smátt og smátt heldur verður maður að fara allur í einu og getur víst ekki verið á tveimur stöðum í einu. Ég veit að vinir mínir hér munu aldrei geta heimsótt mig, til þess eiga þeir engan pening, og hver veit hvað gerist með mitt líf, hvar ég verð í haust, í hvaða landi og í hvaða pælingum. Ja hérna, bara við að skrifa þetta fæ ég kökk í hálsinn.
Ég er líka leið af því að vinur minn sem bjó hérna í íbúðinni í þrjá mánuði (frá Chile) þurfti að fara í dag af því að hann fékk ekkert útborgað í þrjá mánuði, því að fyrirtækið er í vandræðum og hann fær engin svör frá forstjóranum. Hann hafði því ekki efni á að leigja lengur og þurfti að fara heim til mömmu aftur. Mér finnst þetta svo hrikalega ósanngjarnt að ég fer næstum því bara að grenja yfir því líka (ég er orðin rosaleg sko).

Trúiði því að þessi færsla er ritskoðuð því að væmnin var svo yfirþyrmandi að það hefði misboðið íslenskum lesendum? Og er þó nógu mikið eftir af henni. Það truflar mig þó að geta ekki bara verið væmin á íslensku án þess að skammast mín, heldur þarf ég alltaf að setja einhverja svona afsökun, réttlætingu eða fyrirvara. Hér er ég bara væmin, punktur. Og allt í lagi með það. Og ég felli tár, alveg eins og vinir mínir, og það er allt í lagi með það líka. Enginn kippir sér upp við það, ekki frekar en ég kippi mér lengur upp við það. Ég er orðin leið á að fela það hvernig mér líður og ætla að hætta að gera það. Ég veit að það verður erfitt á Íslandi en ég ætla að reyna.

En nú er ég farin að fá mér bjór.
Það er nú einu sinni laugardagskvöld.

2009-04-05T00:10:00.002Z

Esto lo publiqué en mi Facebook pero lo pongo acá también por si a alguien le interesa:

Ya he cumplido un año en Chile. Ha sido probablemente el mejor año de mi vida, con muchas experiencias nuevas, viajes y amigos increíbles. Hice una lista de lo que en este año me ha llamado la atención en este país. No significa que sea porque no me guste, son cosas entretenidas, curiosas, interesantes, a veces tristes, a veces insignificantes o invisibles para un nativo, pero que son diferentes de lo que se encuentra en mi cultura. Algunas costumbres que voy a llevar conmigo cuando me vaya, algunas que no. Recuerden que es "just for fun" y espero que el castellano esté más o menos;)

39 cositas que ya no encuentro raras

1. Que me digan “usted”. Y que yo tenga que usar “usted”.

2. La gente en los parques besándose a plena luz del día.... también gente más vieja que mis padres.

3. Los gemidos en los moteles alrededor de la casa.

4. Que la palta no sea comida “exótica” sino algo normal y corriente.

5. Que la comida más importante del día sea a las 14 en la tarde. (Allá a las 19)

6. Que todos tomen nescafé – y que lo encuentren normal.

7. No ser siempre la más bajita de todos.

8. Encontrar caro pagar 400 pesos para el metro/la micro.

9. No botar los papeles en el inodoro.

10. Que en la noche mi calle se llene de travestis y prostitutas.

11. Que no haya tanta necesidad de arreglarse para salir. Eso me gusta, allá la gente se preocupa demasiado de la ropa y el maquillaje.

12. Que si no tienes plata no puedes ir a la Universidad ni tienes buen servicio médico.

13. Que hace sólo 20 años haya regido una dictadura militar en el país, y que hayan desaparecido miles de personas.

14. Que la gente viva con sus padres hasta casarse, sin ser necesariamente “losers”. ;)

15. Que todos los que no tienen el pelo negro lo tengan “rubio”.

16. Que los perros callejeros sepan cruzar en verde (y los gatos no).

17. Todos los chistes de doble sentido con referencias sexuales. Todo lo que tiene la forma oblongada, todo lo que se puede meter dentro de otra cosa, toda relación entre hombre y mujer, hombre y hombre o mujer y mujer es una oportunidad imperdible para contar un chiste, sea bueno o pésimo.

18. Botellas de cerveza de litro y papas fritas grasientas.

19. Tener que hablar con por lo menos tres personas en una tienda para comprarse un lápiz o una aguja.

20. Que mis amigos manejen tras haber tomado.

21. Hablar en español – perdónenme – chileno.

22. Ir a la ducha del gimnasio y no ver a ni una mujer desnuda, sea porque se vistan dentro de la ducha cerrada o porque dominen algúna técnica que yo no me sé.

23. Que no tenga casi ninguna vida personal ni secretos, como todos los amigos saben todo sobre todos. También es raro saber a veces demasiado sobre la vida personal de otras personas.

24. Que la policía se vista de verde, desde la gorra hasta los calcetines.

25. Que el aborto esté prohibido, y la píldora del día después, y que no haya tampones en todos los supermercados.

26. Declaraciones largas y súper dramáticas en el status del messenger y facebook...

27. Dejar a los hombres abrirme la puerta, llevar las bolsas, pagar el trago, ponerme el abrigo, etc., sin quejarme o enojarme (difícil).

28. Navidad en verano, semana santa en otoño, invierno en julio y primavera en septiembre.

29. Los vendedores en la micro que dan discursos largos y sentimentales sobre sus productos, sean parches, maní confitado, aspirinas, carteras o cintas.

30. Que me digan Lilja, Lilia, Lilian, Liliana, Lili, Lydia, Lila, Lilly, Laila, Lil... todo menos Svanhvít, o Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir, porque cuando lo digo creen que me esté carraspeando, y cuando lo escribo piensan que haya tenido un espasmo o que un gato haya caminado sobre el teclado del computador.

31. Que mientan. No, a esto no me acostumbro. Aquí hay demasiada mentira, y de todo tipo, para arreglar las cosas, para salvarse la cara, posponer algo desagradable, mantener a la pareja, y, a veces, sin que tenga ninguna razón ni sentido.

32. Pelar los tomates.

33. Saludar siempre con un beso, hasta a los profesores y médicos.

34. Vivir en una ciudad de millones en Sur-America, con todo lo que eso significa: gentío, smog, robos, violencia, taco, basura, méndigos, perros, prostitutas, gitanas, mimos, bulla, calor, frío, hedor, protestas, conciertos, publicidades, kioskos, vendedores de maní confitado, jotes, locos, mujeres indígenas, chicos guapos, niños chicos, heladerías, parques, iglesias, cementerios, bares, los Andes al atardecer, parejas enamoradas, el metro hediondo, pokemones en ropa escolar y todo lo demás que me fascina de esta ciudad.

35. Compartir la casa con arañas que te pueden matar.

36. Que la gente baile sin haber tomado.

37. Muchas palabras para no decir nada. No se dice “Feliz cumpleaños“ sino, “Querido ___, espero que este día sea inolvidable para tí y que este año se cumplen todos tus deseos. Que las estrellas te acompañen, tu eres una persona espectacular que quiero mucho, y te mereces todo lo mejor en el mundo. Te mando un abrazote y mil besos, cuidate mucho y ojalá nos veamos pronto. Besos, ___”

38. Hombres que lloran y mujeres que pelean.

39. Ser siempre y eternamente un extranjera en este país.

2009-03-19T16:26:00.002Z

Í gær kaus ég í alþingiskosningunum. Ég fór á ræðisskrifstofu Íslands í Chile með vegabréfið mitt og tíu dollara seðil og nýtti mér þegnrétt minn. Skrifstofan er í hringlaga hverfi sem heitir í beinni þýðingu „Fyrirtækjaborg“ og ber nafn með rentu, því að þarna er allt fullt af höfuðstöðvum stórra fyrirtækja, glæsilegar byggingar, pálmatré og vel hirtar grasflatir (alltaf merki um peninga í S-Ameríku). Konsúllinn sinnir embættisstörfunum að sjálfsögðu meðfram annarri vinnu, enda bjóða milliríkjasamskipti Íslands og Chile ekki upp á stórt sendiráð. Það gladdi mitt gamla hjarta að sjá eldgamlan skjöld með skjaldarmerki Íslands og áletruninni „Lýðveldið Ísland“ fyrir utan skrifstofuna. Einkaritari konsúlsins var mjög almennileg kona sem var voðalega spennt fyrir þessu öllu saman, þar sem ég var sú allra fyrsta í sögu ræðisskrifstofunnar til að kjósa utankjörfundar. Þau voru með þetta allt á hreinu og þetta gekk mjög fljótt og vel og formlega fyrir sig, ég kvittaði undir alla nauðsynlega pappíra, svo konsúllinn, og þau horfðu á mig stinga atkvæðisumslaginu ofan í stærra umslagið og sleikja fyrir og tóku svo við því og tíudollaraseðlinum (fyrir sendingarkostnaði). Nú er bara að vona að atkvæðið skili sér heim í Aratungu á skrifstofu Bláskógabyggðar fyrir kosningar. Ábyrgðarpósturinn ætti að tryggja það. Svo er hitt áhyggjuefnið, að flokkurinn sem ég kaus klúðri ekki einhverju svakalegu fram að kosningum sem verði til þess að ég skipti um skoðun. Of seint að hugsa um það. Ég kaus í það minnsta ekki Sjálfstæðisflokkinn.

Þessa dagana er ég í annarri yfirferð í þýðingunni á skáldsögunni sem ég er að þýða, að laga til og snurfusa, og það er bara nokkuð ánægjulegt. Enn er margt sem ég er ekki búin að finna lausn á eins og gengur og gerist en ég er tiltölulega jákvæð gagnvart því eins og er. Sjáum til hvað ég segi eftir viku. Hins vegar er öll MA-ritgerðin eftir og það er verra.

Ég ákvað að hætta í raunveruleikasjónvarpsþáttarkórnum (langt orð) sem ég var byrjuð í og sagði frá hérna um daginn. Ég sá nefnilega þáttinn. Hann var hörmung. Nú er fyrsta holl af kórum að keppa, reyndar myndi ég varla kalla þetta kóra, heldur samansafn af fólki úr mismunandi áttum, sem er klætt upp látið syngja saman, allt einraddað, Beyoncé og Shakira-lög eða reggaeton-tónlist. Þar standa upp úr Fangakórinn og Módelakórinn (ekki grín), en þar eru einnig m.a. Raunveruleikaþáttastjörnukórinn (hrikalegur) og Friðarkórinn, þar sem syngur saman fólk sem tilheyrir alls kyns mismunandi trúarbrögðum. Þátturinn heitir „Allir í kór“ og er svipað upp settur og Idol, nema einhvern veginn ennþá hallærislegri. Og þar sem ég sker mig úr hvar sem ég fer í þessu landi er það hundrað prósent öruggt að ég fæ að svara einhverjum hallærislegum spurningum kynnanna, sem eru víst voðalega frægir (ég sé fyrir mér „Vá, Ísland? Synguru þá einsog Björk? Syngdu nú smá fyrir okkur...“). Fyrir utan það að ég er víst á leiðinni til Íslands hvað úr hverju og næ því varla að taka þátt nema í kannski fyrsta þættinum.

Fer á eftir á barnaheimilið til gríslinganna minna tíu, fer þangað eitt síðdegi á viku til að leika við þau. Þau eru yndisleg og bandbrjáluð og ég er alltaf uppgefin eftir fjóra tíma. Þau eru byrjuð í skóla og leikskóla eftir sumarfríið og koma því heim eftir hádegi í sjúskuðum skólabúningum og drífa sig upp að skipta og svo tekur við heimalærdómur eða leiktími, svo kaffitími og meiri leikur. Strákarnir fara í einn skóla og stelpurnar í annan, og mér hálfsvelgdist á þegar ég heyrði nafnið á stelpuskólanum: „Preciosa Sangre“ (já, „Dýrmætt blóð“). Það fer líklega ekki á milli mála að skólinn er kaþólskur.

Í grunnskólum eru venjulega 45 börn saman í bekk (kynjaskipt eða ekki) og kennarar garga sig auðvitað hása við að reyna að halda einhverjum aga í kennslustofunni. Vinur minn sem er söngvari kennir tónmennt í grunnskóla, fimm ára til fimmtán ára stelpum, og hann þurfti að láta skera upp á sér raddböndin því að hann var búinn að eyðileggja í sér röddina við kennslu. Ég vil ekki einu sinni ímynda mér hávaðann í 45 sexárabekkingum með jafnmargar blokkflautur. Það var nóg þegar við fórum í barokkhópnum um daginn og héldum tónleika fyrir skólann, og heyrðum ekki einu sinni í okkur sjálfum fyrir skrækjunum í stelpunum. Þetta eru börn sem kunna ekki að vera á tónleikum af því að þeim hefur aldrei verið kennt það, þar sem foreldrarnir lærðu það aldrei heldur, en Paolo er smátt og smátt að reyna að ala þau upp. Ég fer kannski þangað og held smá flaututónleika fyrir fimmta bekk, svo stelpurnar heyri að það sé hægt að spila alvöru tónlist á blokkflautur.

Það er ennþá alltof heitt hér í borginni og hefur ekki rignt síðan einhverntímann í október að mig minnir. Ég vona að bráðum fari aðeins að kólna, þetta er orðið gott. En ekki búast við að ég komi brún heim, ég stend undir nafni sem endranær og hef varla náð í nokkurn lit. Þá er líklegra að ég nái í smá lit í íslenska sumrinu þegar ég fer aftur heim á Engi að vinna í garðyrkjunni.

Kærar þakkir fyrir allar athugasemdirnar hér fyrir neðan, það er gaman að vita að einhver hefur gaman af því að lesa þetta raus sem er mest fyrir mig sjálfa gert, nokkurs konar stílæfing og dagbók á rafrænu formi. Ef einhver getur lært á þessu eitthvað um Chile eða Suður-Ameríku er það frábært.
Sendi kærar kveðjur úr hausthitunum í Santiago,
Lilia

2009-03-08T21:04:00.000Z

Háklassablogg

Mikið er ég löt að skrifa blogg. Hef engar skýringar á því né afsakanir, en hér koma í það minnsta pælingar gærdagsins. Ég fór nefnilega í brúðkaup í gær. Vinur minn einn, Jorge, sem ég hitti nú ekki oft en finnst gaman að spjalla við, spurði mig í vikunni hvort ég hefði nokkurn tíma farið í brúðkaup í Chile. Ég kvaðst ekki hafa gert það svo að hann bauð mér í eitt, hjá æskuvini sínum. Þar sem ég vissi að hann hefði alist upp í hverfi ríka fólksins (án þess að vera úr efri stétt sjálfur) bjóst ég alveg við því að veislan yrði í veglegri kantinum. Þegar hann svo sagði mér hvar veislan yrði haldin, á vínekru í útjaðri Santiago, renndi það stoðum undir þann grun. Ég þorði því ekki annað en að stoppa í götin í hálsmálinu á bláu gollunni minni og fara í mitt fínasta púss (hvítan fínan bol og pils með blómamynstri, sumarlegt og sætt), og setja liði í hárið. Við fórum samferða pari úr sama vinahópi, Loreto (hún) og Felipe (hann). Þau höfðu gift sig fyrir jól og báru saman hvert smáatriði í brúðkaupunum tveimur, sem var sætt og fyndið í byrjun en svolítið þreytandi til lengdar.
Kirkjan var auðvitað í fína hverfinu, í fínum almenningsgarði, í stíl við fína fólkið, (“hér leika ríku börnin sér í hvítum sandi, eitthvað annað en í okkar hverfi þar sem sandurinn er svartur,” sagði Loreto.) Athöfnin sjálf var merkilega lík athöfninni heima. Presturinn var duglegur að djóka, með týpískan hérlenskan klisjuhúmor (tengdamömmubrandarar og “brúðurin er eins og prinsessa, stórglæsileg í dag. Brúðguminn, tja, jú, eitthvað hefur verið tjaslað upp á hann”) og tónlistin var góð, miðaldagrúppa með flautur, lútu, slagverk og söng. Brúðhjónin glæsileg og foreldrarnir stoltir. Mér leið auðvitað eins og asna þegar ég kom inn í kirkjuna þar sem allar konurnar voru í kjól nema ég, og ekkert smá kjólum, níðþröngum design-silkikjólum og skóm og hárskrauti og naglalakki í stíl. Allt í einu leið mér eins og heima á Íslandi þar sem allir dressa sig svo mikið upp að maður er aldrei nógu fínn í samanburði, sama hvað maður er ánægður með sig fyrir framan spegilinn heima.
Þema dagsins var tvímælalaust stéttaskipting. Þar sem J. vinur minn er ekki mikið fyrir ríka fólkið, þótt hann hafi (eiginlega óvart) alist upp innan um það, og parið sem við vorum með ekki heldur, var mikið hvíslað og fussað og sveiað yfir allri geðveikinni. Eiginlega er ómögulegt að tala um efri stéttina í Chile án þess að nota orðið cuico (frb.: kvíkó) sem lýsir einmitt þessu fólki, úr efstu stéttum þjóðfélagsins sem á nóg af peningum, býr í fínu hverfunum Las Condes og Vitacura og sendir börnin sín í kaþólska háskólann (sem ég var í), er með her af þjónustufólki til að þrífa upp eftir sig skítinn og passa börnin sín og þarf aldrei að hugsa um það að úti á götunum er fólk sem sveltur. Cuico-ar eru allajafna hægrisinnaðir og Pinochet-istar, eldfimt mál sem best er að láta vera að ræða. Maður segir aldrei cuico við þann sem er cuico, en þeim mun oftar á bak við hann. Allt getur verið cuico, matur, hárgreiðsla, ættarnöfn, augabrúnir (bissnessmenn af arabaættum með mottur yfir augunum), bankar, leikskólar, skólar, spítalar eða orðnotkun (fínu frúrnar nota voðalega mikið smækkunarendingar á öll möguleg orð, cafecito, florcita, tardecita). Til dæmis um muninn á lífi cuico-anna og annarra komst upp fyrir nokkrum mánuðum að camembert-ostur sem seldur var úti í búð olli matareitrun og fjarlægja þurfti hann úr verslunum, þar sem fólk hafði veikst. Það skemmtilega var að öll tilfellin komu upp í fínu hverfunum tveimur sem ég nefndi hér að ofan þar sem að fólk annars staðar borðar ekki svona cuico-ost. Og við erum bara að tala um venjulegan camembert.
Fólk úr efri stétt er hávaxið og grannt, ljósara á hörund, “ljóshært” (þ.e. ekki endilega með svart hár), konurnar með sítt slétt hár. Þetta var vel greinanlegt í brúðkaupinu í gær: ég varð allt í einu lágvaxin aftur. Þjónustufólkið var svo auðvitað allt lágvaxið og mun dekkra á hörund. Í athöfninni tók ég eftir konu sem mér fannst öðruvísi en hinir, hún var góðlegri á svip og hafði þetta blik í augum sem sést hjá vitrum konum sem hafa upplifað margt en láta lítið uppi. Maðurinn hennar var með henni, lágvaxinn líkt og hún og með veðurbarið andlit. Ég sá svo að allir krakkarnir úr vinahópnum fóru að tala við hana og föðmuðu hana að sér. Hún reyndist vera barnfóstran sem hafði gætt brúðgumans og bróður hans þegar þeir voru litlir, búið heima hjá þeim, eldað fyrir þá og hugsað um heimilið (þetta er ennþá mjög algengt í mið- og efristétt). Þegar þau spurðu hvort að hún ætlaði ekki að koma í veisluna sá ég að hún fór undan í flæmingi, en sagðist svo ekki ætla að fara. Þau urðu öll voðalega leið en spurðu ekki af hverju; þau vissu það vel: hún er úr lægri stétt og á ekki heima með þessu fólki, er hrædd um að gera sig að fífli, kannski með því að nota vitlaus hnífapör eða tala með lægristéttarhreim. Svo er það niðurlægingin sem fylgir svipnum hjá fólki sem spyrði hvernig hún þekkti brúðgumann. En ég sá vel svipinn í augunum hjá henni þegar hún sagðist ekki ætla að fara, margra ára niðurbæld sorg í dauflegum augum. Ég hef séð þennan svip oft áður hér í Chile, sérstaklega þegar sósíalistaskandinavinn í mér fer að býsnast yfir því að vinir mínir hafi ekki allir sömu tækifæri og þurfi að sætta sig við lélega menntun, fordóma, fátækt eða niðurlægingu. Þá lítur fólk bara á mig með augnaráði sem segir miklu meira en orðin: inn í þetta fæddist ég og við því er ekkert að gera.
Þetta er orðið heldur langt og sorglegt hjá mér, svo við skulum halda áfram með brúðkaupið. Faðir brúðarinnar er bissnessmaður mikill, á fyrirtæki og fasteignir úti um allan bæ og borgaði að sjálfsögðu brúsann, sem ekki hefur verið ódýr, enda sagði Loreto, sem talar af nýfenginni reynslu við brúðkaupsskipulagningu, að vínekrurnar væru langdýrastar. Gestirnir voru um þrjú hundruð og meirihlutinn löngu kominn af léttasta skeiði. Ég komst svo að því að það var auðvitað af því að þar sem pabbi borgar þurfti hann að bjóða öllum hinum bissnessköllunum og kellingunum þeirra, frímúrarareglunni og fleira fólki sem brúðhjónin þekkja ekki einu sinni.
Útsýnið yfir borgina var dásamlegt í sólarlaginu, pálmatrén báru við gulan og rauðan himininn sem snerti blá og fjólublá fjöllin og tónaði við smog-skýið grágula sem lá yfir borginni. Okkur fína fólkinu var boðið upp á mojito og pisco sour og sýnishorn af mat á pinnum. Svo var okkur vísað inn í risastórt tjald, við vorum á borði 30, hæfilega langt frá fínasta fólkinu og sviðinu, þar sem við vorum nú bara vinirnir, ræflar hlandvanir. Veislan var hundleiðinleg, eins og Jorge þreyttist ekki á að tala um, maturinn var munnbiti af kjöti, sósusletta og agnarsmár þríhyrningur af kartöflugratíni, allt eins og það á að vera, en eftirréttahlaðborðið gott. Engar ræður en alltof langt powerpointsjó með barnamyndum af brúðhjónunum og skemmtilega viðeigandi tónlist undir, eins og “she´s a daddy´s girl” (þá hló ég). Glötuð tónlist, spiluð fyrir gamla fólkið, en klósettin voru sniðug, risastórar rauðmálaðar víngerðartunnur sem maður fór inn í og þar pissaði maður (engir lásar heldur tjöld fyrir dyrum og einn klósettvörður á hvert klósett). Brúðhjónin voru brosmild og kát, með kamerumann á hælunum sem tók upp hverja hreyfingu þeirra allan daginn, fóru svo á milli borða með her af ljósmyndurum til að láta taka myndir af sér með öllum gestunum. Eitthvað voru þau orðin óþreyjufull þegar þau komu að borði 30, brúðurin öskraði á okkur að drífa okkur því að þau hefðu ekki mikinn tíma. Vinirnir voru ekkert voðalega sáttir við hvernig þau komu fram við þá, yrtu varla á þá allt kvöldið og þegar J. sagði brúðgumanum að hann liti vel út og tók aðeins í gráa vestið og bleika bindið hans sagði hann bara “ekki snerta fötin, má ekki skíta þau út”. Ég er handviss um að þau eru besta fólk, en þetta er það sem ríkidæmið gerir við mann, þau detta inn í óþolandi karakter, stressið spilar inn í og pressan að allt sé fullkomið. Og vissulega var allt fullkomið, allt gekk upp, “nógur” matur, vín (jú, það vantaði ekki) og engir skandalar. Vandamálið var bara að veislan var öll gerð fyrir fullorðna fólkið, vindla-og-koníakfélaga pabbans, og því engar áhættur teknar, ekkert glens, ekkert sem gæti stuðað tilvonandi eða núverandi viðskiptafélaga. En brúðhjónin spila með, því að þau fá sinn dag, sitt 300 manna vínekrubrúðkaup, sinn brúðarvönd og kjól, og síðast en ekki síst fá þau loksins að flytja saman, því að það þykir auðvitað ekki við hæfi að fólk búi saman fyrir giftingu í þessum kreðsum.
Þrátt fyrir leiðindin létum okkur hafa það að dansa til fimm, þótt síðustu þrjá klukkutímana hafi Jorge ekki sagt neitt annað en “puta, qué matrimonio fome” (“djöfull er þetta leiðinlegt brúðkaup”) aftur og aftur og þambað viskí onðerokks. Hann var hundfúll og lofaði að bjóða mér með ef einhver fátækari vinur myndi gifta sig, svona upp á samanburðinn. Og jú, brúðkaupið var hrikalega leiðinlegt, en það breytti því ekki að ég skemmti mér stórvel allan tímann við antrópólógískar hugleiðingar um þjóðfélagsstöðu. Og styrktist enn í þeirri trú að ég eigi aldrei eftir að gifta mig.

2009-02-23T13:22:00.000Z

39

Þetta birti ég á Facebook og smelli því hingað líka.

Nú eru allir að gera lista, en þar sem mér finnst algjör óþarfi að afhjúpa það litla sem fólk kynni ekki að vita um mig nú þegar, eða að reyna að semja enn frumlegri svör við sömu spurningunum og allir aðrir eru búnir að svara, gerði ég öðruvísi lista, í tilefni af því að nú er ég búin að vera í eitt ár í Chile.

Hér eru nokkur atriði sem ég hef tekið eftir á þessu ári og fundist athyglisvert, skrítið, skemmtilegt, leiðinlegt, sorglegt eða fyndið (þó að auðvitað eigi margt alls ekki bara við um Chile) en kippi mér ekki upp við lengur.

1. Að láta þéra mig. Og þurfa að þéra.

2. Að fólk sitji úti á bekk eða úti á grasi í hörkusleik um hábjartan dag. Fólk eldra en foreldrar mínir.

3. Stunurnar sem berast úr mótelunum sem umkringja húsið mitt, þar sem fólk kaupir sér þemaherbergi (arabískt, frumskógar, o.s.frv...) í nokkra klukkutíma til að leika sér.

4. Að avókadó sé ekki munaðarvara heldur borðað stappað ofan á brauð hversdags.

5. Að borða aðalmáltíðina í kringum 14 á daginn.

6. Að allir drekki neskaffi... og finnist ekkert að því.

7. Að vera ekki alltaf sú langminnsta.

8. Að finnast rándýrt að borga 72 krónur í strætó/metró.

9. Að henda klósettpappírnum ekki í klósettið heldur í ruslafötu. (Ókei, það er ennþá pínu skrýtið. Og ekki einn af siðunum sem ég ætla að taka heim með mér.)

10. Að á kvöldin fyllist gatan mín af klæðskiptingum og vændiskonum sem klípa vini mína í rassinn þegar þeir ganga framhjá.

11. Afslappaðri klæðaburður. T.d. að það sé hlægilegt að klæða sig upp fyrir matarboð hjá vini, og að nýþvegnar gallabuxur séu fínar á aðfangadagskvöld. (Við mættum alveg slappa aðeins af á Íslandi með klæðaburðinn finnst mér.)

12. Að fólk geti ekki farið í háskólanám eða leitað sér almennilegra lækninga ef fjölskyldan á ekki pening.

13. Að fyrir aðeins 20 árum hafi einræðisherra verið við völd í landinu sem lét þúsundir manns hverfa. Og að enn í dag skiptist fólk algjörlega í tvær fylkingar í afstöðu til þessa.

14. Að fólk búi hjá foreldrunum fram yfir þrítugt án þess að vera lúserar.

15. Að allir sem eru ekki með svart hár séu „ljóshærðir“.

16. Að götuhundarnir kunni að fara yfir á grænu (en kettirnir ekki).

17. Endalausir tvíræðnir brandarar með kynferðislegum tilvísunum. Allt sem er ílangt í laginu, allt sem er eitthvað sem fer inn í eitthvað annað, allt sem hefur að gera með karl og konu, konu og konu eða karl og karl, er efni í gott grín. Eða ekki svo gott grín.

18. Bjór í lítraflöskum og slepjulegar franskar.

19. Að þurfa að tala við minnst þrjá búðarstarfsmenn til að kaupa sér einn penna.

20. Að vinir mínir keyri þótt þeir hafi drukkið.

21. Að tala á spænsku – nei, fyrirgefiði, chileísku.

22. Að fara í sturtuna í ræktinni og sjá ekki eina einustu allsbera konu, þar sem þær klæða sig inni í lokuðum sturtuklefanum eða með einhverjum göldrum sem ég ekki kann, vegna spéhræðslu.

23. Að eiga mun minna einkalíf og engin leyndarmál, þar sem í vinahópnum vita allir allt um alla. Einnig að vita stundum einum of mikið um einkamál annarra.

24. Að löggurnar séu grænklæddir frá húfu niður í sokka.

25. Að fóstureyðingar séu bannaðar, sem og daginn eftir pillan, og túrtappar sjaldséðir.

26. Ofurdramatísk MSN- og Facebook-statusöppdeit.

27. Að leyfa karlmönnum að opna dyrnar, bera pokana, borga drykkinn, klæða mann í kápuna o.s.frv. án þess að malda í móinn (erfitt).

28. Sumarjól, haustpáskar, júlívetur og septembervor.

29. Sölumennirnir í strætó sem halda langar og tilfinningaþrungnar ræður um gæði varnings síns, plástra, naglaþjala, sykraðra mandlna, aspiríns, innanklæðaveskja eða pakkabönd.

30. Að heita Lilja, Lilia, Lilian, Liliana, Lili, Lydia, Lila, Lilly, Lil... allt annað en Svanhvít, hvað þá Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir, því að ef ég segi það upphátt heldur fólk að ég sé að ræskja mig eða hrækja, og ef ég skrifa það niður heldur fólk að ég hafi fengið krampa eða að köttur hafi labbað yfir lyklaborðið.

31. Að fólk ljúgi. Nei, annars, ég get ekki vanist því. Það er alltof mikið um lygar hér, af öllum gerðum, hvítum, sakleysislegum, til að redda málunum, til að fresta óþægilegheitum, til að halda í kærastann/kærustuna, til að bjarga andlitinu, og stundum að því er virðist ekki til neins, nema til að ljúga.

32. Að flysja tómata.

33. Að heilsa og kveðja alltaf með kossi á kinn, jafnvel kennara og lækna.

34. Að búa í milljónaborg í Suður-Ameríku með öllu sem því fylgir, fólksmergð, mengun, þjófnaður, ofbeldi, brjáluð umferð, rusl, betlarar, götuhundar, vændiskonur, sígaunakonur, látbragðsleikarar, læti, hiti, fýla, mótmæli, tónleikar, ljósaskilti, hnetusalar, vatnssalar á rauðum ljósum, grænmetismarkaðir, styttur, háhýsi, óléttar konur, glápandi karlar, eldgamlar frumbyggjakonur, gullfallegir karlmenn, lítil börn, ísbúðir, almenningsgarðar, kirkjur, sérvitringar, barir, kirkjugarðar, Andesfjöllin við sólarlag, ástfangin pör, handarkriki í andlit í yfirfullum metró, unglingar í skólabúningum og allt hitt sem ég elska svo mikið við þessa borg.

35. Að deila íbúð með drápskóngulóm og tígrisköngulóm (hinar síðarnefndu eru góðar og éta drápskóngulærnar svo þær eru látnar í friði).

36. Að fólk bresti í dans án þess að vera búið að drekka.

37. Miklu fleiri orð til að segja miklu minna. Ekki „Til hamingju með afmælið“ heldur „Elsku ___, ég vona að þessi dagur verði þér ógleymanlegur og að allar þínar óskir rætist á árinu. Megi heillastjörnur vaka yfir þér, þú ert dásamleg manneskja sem mér þykir ógurlega vænt um og þú átt allt hið besta skilið. Ég sendi þér risastórt faðmlag og þúsund kossa, farðu vel með þig og við sjáumst vonandi bráðum, bless bless, koss, _____“

38. Karlmenn sem gráta og konur sem slást.

39. Að vera ætíð og eilíflega útlendingur í þessu landi og skera mig út úr hvar sem ég fer.

2009-02-17T00:21:00.004Z

Mi vida últimamente

Febrúar meira en hálfnaður, hvernig sem stendur á því. Ég er búin að hafa það mjög gott, þó að hitinn hérna slefi upp í líkamshita, eða eins og einn vinur minn orðaði það "ég kem heim úr vinnunni á hverjum degi með kúkinn sjóðandi". Stundum fer líkaminn í hitaverkfall og þá er lítið sem hægt er að gera. Hitinn er þó þurr, alveg skraufþurr, enda hefur ekki rignt hérna í einhverja mánuði - sem betur fer, 35 stiga hiti með raka væri eitthvað sem ég myndi tæplega þola.

En fyrst af nýjustu fréttum:
Ég var að koma af kóræfingu nú rétt áðan, þetta var eiginlega stofnfundur því þetta er kór sem er settur saman til að keppa í einhvers konar raunveruleikaþætti í ríkissjónvarpi Chile eftir svona tvo mánuði. Þetta er kórakeppni þar sem við "kennararnir" (kórinn er á vegum Kennarasambands Chile) keppum á móti hjúkrunarkonukórum, slökkviliðsmannakórum, dómarakórum, kokkakórum og fleiri. Að sjálfsögðu verðum við að syngja eitthvert bölvað popp sem gengur í lýðinn, svo þetta verður líklega Shakira og Jesus Christ Superstar-medley - en hvað um það, verðlaunin eru fimm millur íslenskar, hvað gerir maður ekki... Svo Lilja litla ætlar að verða fræg. Reyndar verður þetta örugglega hræðilegt, eins og einhver benti mér svo á, því að ég verð eini útlendingurinn og því 100 prósent tekin fyrir eins og alltaf ("Frá Íslandi? Vá! Synguru þá einsog Björk? Syngdu nú smá fyrir okkur!"). Ojæja, þetta verður þá í það minnsta góð saga.

Annars líða dagarnir hjá í rólegheitum hér í íbúðinni. Ég er að þýða bók fyrir MA-verkefnið mitt í þýðingafræðinni og svo verður skrifuð ritgerð. Eitthvað fæ ég lítið af bíómyndum frá Ítalíu til að þýða eins og er en við sjáum hvort það rætist ekki úr því. Um tíma vorum við átta meðleigjendurnir, sem betur fer erum við "bara" sex núna. Ég var að reikna, og á þessu eina ári er ég búin að búa með tuttugu manns. Ég er orðin svolítið þreytt á því, og nenni varla að vera næs við þetta lið lengur. Á daginn sit ég hér í stofunni með P. (frá Chile) sem vinnur líka heima, og við pirrum okkur sitt á hvað, ég þegar ég lendi til dæmis á 130 orða setningu sem ég þarf að þýða eða sérstaklega illþýðanlegu hugtaki, hann þegar yfirmaðurinn svarar honum loksins til að segja honum að hann geti ekki borgað honum fyrr en í næstu viku, þótt hann hafi átt að borga honum í þarsíðustu viku. Það ku vera mjög algengt í hérlendum fyrirtækjum. Seinnipartinn fer ég svo á æfingu eða pilates-tíma, þar sem Sigur Rós er blöstuð.

Talandi um Sigur Rós þá fór ég í Íslands-partí á fimmtudaginn þar sem Heima var sýnd (ég mætti eftir á) og svo spilaði Sigur Rósar koverband (eða því sem næst, hljómuðu alveg eins og tóku nokkur lög með þeim). Ég var eini Íslendingurinn. Svo byrjaði DJ að spila og allir fóru að dansa. Það var ekki mjög íslenskt. Það gladdi þó mitt litla kríslenska hjarta að horfa á fornt Íslandskort á breiðtjaldi (DVD-bakgrunnurinn) og hlusta á chileíska hljómsveit spila Tsjúhúúú. Þá hugsaði ég að við værum kannski ekki sem verst, ef fólk nennir að halda partí landinu til heiðurs og syngja tónlistina okkar. Við höfum þá alltaf það, þótt við eigum ekki krónu - hvað þá evru.

Á fimmtudögum fer ég í sjálfboðastarfið mitt, sem ég held að ég sé ekki ennþá búin að segja frá á þessum síðum. Ég byrjaði í október eftir löng og ströng viðtöl og blekklessupróf, og fer eitt eftirmiðdegi í viku. Þetta er heimili þar sem búa tíu börn á aldrinum 2-11 sem geta ekki búið með foreldrum sínum vegna aðstæðna heima fyrir, hvort sem það er fátækt, eiturlyf, misnotkun, vændi eða annað. Það hefur ekki alltaf verið auðvelt, en börnin eru yndisleg, þótt þau hafi þurft að ganga í gegnum alltof mikla erfiðleika miðað við ungan aldur. Viðbrögð þeirra eru mjög oft að öskra eða lemja eða segja eitthvað ljótt við mann, til dæmis lamdi fjögurra ára stelpa mig einu sinni svo fast að ég emjaði af sársauka, af því að ég hafði snert dótið hennar.

Öll börnin þéra mig, sem og hina sjálfboðaliðana og annað fullorðið fólk á heimilinu, sem ég er búin að venjast núna en fannst undarlegt fyrst. Mér fannst skrítið og frekar ópersónulegt að þessi börn, sem eiga að líta á staðinn sem heimili sitt, þyrftu að þéra alla á heimilinu, líka forstöðukonuna sem gegnir hlutverki móður. Málið er þó, eins og einn vinur sagði mér, að sama hversu illa það hljómar, þá er fátækt barn fyrst og fremst fátækt barn, og hefur ekki sömu réttindi og önnur börn. Það mikilvægasta fyrir það er að læra að lifa í þessum heimi sem fátækt barn úr lægri stétt og svo getur það ef til vill sýnt að það hafi eitthvað til brunns að bera og gert sig gildandi í samfélaginu. Þetta er ansi hart, en raunveruleiki margra.

Í byrjun var þetta mjög erfitt, börnin treystu mér ekki og konurnar sem vinna á heimilinu ekki heldur, enda gríðarlega erfitt fyrir gringur að kynnast konum héðan. Nú eru þó liðnir nokkrir mánuðir og allt gengur miklu betur, konurnar tala við mig og það er gaman að leika við börnin. Elsti strákurinn spilar á gítar, kenndi sér sjálfur og er mjög klár. Hann er að skríða inn á gelgjuna og er oftast frekar fúll en þegar við spilum saman á gítar ljómar hann allur. Um daginn fór ég með gítar sem er til hér á heimilinu og kenndi honum að spila Yesterday, og svo kenndi hann mér nokkur lög, það var sko ekki leiðinlegt.

Svo er líka gaman frá því segja að í barokkhópnum mínum tókum við upp geisladisk/dvd-disk á laugardaginn. Við fengum inni í nunnuklaustri eftir að stjórnandinn hafði mætt í jakkafötunum og smjaðrað fyrir abbadísinni og logið að við værum jesúítar sem værum að gefa út disk fyrir fátæk börn (ef þær bara vissu að meirihlutinn af meðlimunum er syndugir kynvillingar og restin litlu betri). Þetta var einn heitasti dagur sumarsins en við vorum sem betur fer inni í kirkjunni allan daginn, með ekkert til að trufla okkur nema nokkrar flóttalegar nunnur sem tipluðu um á tánum. Þetta eru svona svart og hvítklæddar mörgæsanunnur sem mega ekki líta framan í nokkurn mann (nema hvora aðra og prestinn) og fara ekki út úr klaustri. Þess vegna var systirin sem tók á móti okkur náföl í framan og horfði í barm sér allan tímann. Hún var örugglega yngri en ég.

Upptakan gekk ágætlega, miðað við að hópurinn er ekki pró og fæstir lesa einu sinni nótur, en þetta var strembið, sérstaklega þar sem þetta var líka myndbandsupptaka og við þurftum að vera fín og sæt allan tímann. Ég var orðin frekar tætt undir lokin held ég, og allur vindur úr mér eftir að hafa blásið í rör allan daginn.

Nú er bara að mastera og svo munum við selja villt og galið. Diskurinn mun kosta tæpan sex hundruð kall íslenskan svo ég býst við að allir sem ég þekki vilji tryggja sér eintak. Ég tek við pöntunum og peningi inn á heimabankann og kem með diskinn heim, nó djók. En leyfum honum að koma út fyrst, samt.

Jæja, háttatími, klukkan miðnætti hér og þrjú um nótt heima á Íslandi. Sendi mínar bestu kveðjur og lofa að skrifa fljótt aftur.

2009-01-28T03:11:00.004Z

"Er komið gleðilegt nýtt ár?"*

Jújú, hér er ég enn, og með örfáar myndir af áramótunum og ferðalagi mínu til Suður-Chile og Argentínu. Kannski nokkur orð með til að bragðbæta þær.

*Fyrirsögn í boði Evu Maríu

Má ég kynna einn meðleigjandann hér í íbúðinni. Þetta er hún Tabata sem ég bý með. Hún er hárlaus greyið og gengur því stundum með hárkollu. Ég kynntist henni fyrst þegar ég þurfti að ná í eitthvað inn í geymslu og rakst á eitthvað sem ég hélt í nokkrar hræðilegar sekúndur að væri mannshöfuð. Henni finnst ægilega gaman í feluleik og felur sig á ótrúlegustu stöðum þar sem maður á síst von á henni. Ég hef fundið hana í rúminu mínu, ofan á klósettinu, úti á gangi þegar ég vakna og inni í skáp, innanum hveiti og pasta. Í hefndarskyni hef ég til dæmis falið hana inni í ísskáp (þýsku stelpunni sem flutti inn þann daginn til mikils hryllings), og svo leyfði ég henni að tróna á toppi jólatrésins í nokkra daga. Alltaf starir hún á mann þessum freðýsuaugum og er sérstaklega óhugguleg án hársins. Rodrigo hefur tekið einhverju furðulegu ástfóstrivið hana og hún hefur meira að segja farið í sund með fjölskyldunni hans og á sér eigin facebook-grúppu.

Við Eva María og vinir hennar frá Tyrklandi og Spáni fórum til Valparaíso á gamlárskvöld, eins og að því er virðist allir aðrir, enda er þar áramótapartí alls landsins, ef ekki álfunnar. Það var alls ekki leiðinlegt. Við keyptum helling af búsi og sushi og vorum með pikknikk útí almenningsgarði með löggurnar allt í kring.

Svo fundum við fína hatta og þessi forláta rör með Magnúsi Scheving á þeim, sem okkur fannst skemmtilegt að flagga í áramótapartíunum hjá Nico vini mínum og Jesúsi bróður hans.

Svo fórum við Eva í ferðalag. Í þjóðgarðinum Huerquehue (vuer-KE-vue) í svona 9 tíma fjarlægð frá Santiago fórum við í "örlítinn labbitúr" þar sem var fagurt um að litast.

Á eyjunni Chiloé rættist draumur okkar um að sjá mörgæsir í sínu náttúrulega umhverfi. Hér erum við ofurhressar á leiðinni í mörgæsatúrinn.

Hér eru svo ofurhressar mörgæsirnar.

Á afmælisdaginn minn vorum við í borginni Valdivia við bakka þriggja áa sem renna út í haf. Við fórum á milli eyja og þorpa með ferjum og átum og drukkum á þorpshátíðum. Hér er ég að drekka epla-chicha.

Þetta er "curanto", skelfiskur, kjöt, pylsur og fleira allt eldað í stórri holu í jörðinni, týpískur matur frá Suður-Chile.

Af öllum þeim stöðum sem við fórum á var El Bolsón í Argentínu held ég eftirminnilegastur. Þetta er lítill bær umkringdur af himinháum fjöllum þar sem hafa safnast saman hippar alls staðar að, frá Evrópu jafnt sem Suður-Ameríku. Þarna búa þeir saman, auðvitað í mikilli sátt og samlyndi og samhljómi. Á aðaltorginu er skemmtilegur hippamarkaður þar sem heimatilbúinn bjór í allskyns bragðtegundum er seldur í plastglösum (ég fékk mér hindberjabjór), hljómsveitir spila og maður gerir lítið annað en sitja á grasinu, slappa af, fylgjast með fjölskrúðugu mannlífinu og láta bjóða sér speltbollur eða hindber með rjóma. Í kringum mann vappa skítugir hundar og jafnskítug berfætt hippabörn á meðan foreldrar þeirra sitja með gítar í bláum skugga. Bærinn er yfirlýstur "kjarnorkulaus bær" eins og þetta skilti gefur til kynna:

Síðasti bærinn sem við fórum til, San Martín de los Andes, var helst til mikill túristabær fyrir okkur og verðin eftir því, svo að í stað þess að borga morðfjár fyrir hótel (því öll hostelin voru uppfull) leigðum við okkur þennan fína Renault Kangoo og keyrðum í klukkutíma eftir sólsetur út að vatni þar sem við fundum tjaldstæði, lögðum bílnum og horfðum á stjörnurnar. Stjörnuhiminninn var ótrúlegur, ég held við höfum séð 6 gervitungl og 2 stjörnuhröp, og ég hef aldrei séð Vetrarbrautina svona greinilega áður. Hér er Eva í bílnum þegar við vorum búnar að breyta honum í rúm:

En nú er ferðalagið búið, Eva farin til Argentínu þar sem hún býr hjá vinkonu minni í Buenos Aires og ég er að byrja í nýju vinnunni sem gengur út á að þýða bíómyndir í gegnum internebbann. Svo er það mastersritgerðin og barokkið og söngtímarnir og kórinn og pilates og sjálfboðastarfið, svo mér ætti ekkert að leiðast. Svo fer tími á hverjum degi í að lesa sig í gegnum nýjustu stórfréttirnar frá litla landinu, það er varla vinnufriður fyrir þeim. Keep 'em coming!
Góðar stundir.

2008-12-27T16:44:00.002Z

Jól í Chile

Litlu frænkur mínar sendu mér jólabréf og spurðu mig hvort það væru líka jól í Chile. Þetta er svar handa þeim og fleiri sem kynnu að spyrja sig að þessu sama. Jú, það eru sko jól í Chile. Meira að segja mjög gleðileg jól. Ég er búin að lifa í vellystingum núna yfir jóladagana enda er fólk mjög hugulsamt og lætur mann ekki vera einan yfir hátíðirnar. Á Þorláksmessu keypti ég allar jólagjafirnar, þar sem þá fyrst áttaði ég mig á því að ég fengi líklega slatta af gjöfum og þyrfti að hafa eitthvað til að gefa á móti. Þeim innkaupum var hespað af á einu síðdegi í verslunarmiðstöð, og þær eru alveg jafnóþolandi vítisholur og heima þetta korter fyrir jól. Munurinn er sá að hérna er miðbærinn jafnvel enn viðbjóðslegri, troðfullur af fólki og steikjandi hiti, enda er 30-33 stiga hiti á hverjum degi í desember. Í verslunarmiðstöðvunum er í það minnsta loftkæling - og svolítið annað sem fékk mig til að skella upp úr svo fólk horfði á mig eins og geimveru þar sem ég stóð og káfaði á gerfifroðusnjónum sem spýttist út úr hávaðasamri vél og féll til jarðar ofan á plasthreindýr og gervisnjókalla og börn sem hafa aldrei séð alvöru snjó nema í bíómyndum. Hér er það jólasveinninn sem kemur með gjafirnar, en maður vorkennir honum þegar maður sér hann sitja niðri í bæ í fullum skrúða, skeggjaðan og kófsveittan.

Á aðfangadag hafði ég það mjög rólegt, kíkti í heimsókn með jólagjafir og tók um þrjúleytið (18 að íslenskum tíma) fram eina malt sem mamma hafði komið með handa mér og blandaði henni í óskilgreint chileískt appelsínujukk svo úr varð nokkurs konar jólaöl með bleikri froðu. Svo át ég pastasalat úr dollu og hugsaði heim. Það var góð stund. Mér var boðið að vera hjá Rodrigo, sem ég bý með, og fjölskyldunni hans á jólunum og þangað fórum við á aðfangadagskvöld, þó auðvitað ekki fyrr en klukkan 22, því hér gerist allt seint. Með kom líka kærastinn, C. (mamma R. veit að hann er gei en ekki pabbinn, svo hann var þarna sem "ofsalega góði vinurinn") og þýska stelpan sem er nýflutt hingað og hafði engan stað til að fara á yfir jólin. Við borðuðum kvöldmat um ellefuleytið, dásamlega góðan kalkún, og drukkum rauðvín og pisco, og um miðnætti kom fleira fólk og gjafirnar voru opnaðar, eins og hefðin segir til um. Jólasveinninn kemur nefnilega með gjafirnar á miðnætti og þá hlaupa krakkarnir út á götu til að leita að honum (á meðan hlaupa aðstoðarmenn jólasveinsins með gjafirnar inní stofu). Ég fékk alveg fullt af góðum gjöfum, bók (Vetrarsól), disk (Tómas R.) og DVD (Rokk í Reykjavík) frá Íslandi (takk fyrir það) og m.a. áritaðan penna með nafninu mínu (Lilja), sem mér þótti mjög vænt um. Ég tók eftir því að ég var sú eina sem fékk bók. Ekki skrýtið, enda bækur rándýrar hér.
Svo drukkum við meira, viskí og kampavínspúns og borðuðum drottningarhandlegg ("brazo de reina") sem er kaka, lík jóladrumbinum franska. Við drukkum líka apaskott ("cola de mono") sem er aðaljóladrykkurinn hér, gerður úr kaffi, kryddaðri mjólk, áfengi og sykri, og er borið fram ískalt í stórum mjólkurglösum. Mjög gott. Veislan varð eftir því sem leið á nóttina heljar partí þar sem við dönsuðum salsa úti á götu með nágrönnunum og veifuðum á eftir jólasveininum sem hjólaði fram hjá klukkan þrjú um nótt. Allir í fjölskyldunni voru svo glaðir eitthvað, og almennilegr við okkur gringurnar, svo við vorum alveg himinsælar þegar við fórum heim um fjögurleytið um nóttina.

Jóladagur var ekki verri, gott ef ekki bara ennþá betri. Okkur var boðið heim til eldri systur R. sem býr alveg upp við Andesfjöllin í fallegu húsi með sundlaug. Þar var stjanað við okkur allan daginn, sem leið hjá í sólbaði, sundi, áti og drykkju allt fram á kvöld, þá fórum við í bíltúr til að skoða útsýnið yfir Santiago þarna ofan af hæðinni, sem var magnað.
Okkur var færð tölva með interneti og vefmyndavél út í garð og þar hringdi ég heim í pabba og mömmu og sýndi þeim sundlaugina og garðinn og fólkið og sólina, það var frábært. Svo sýndi ég viðstöddum myndir af jóladegi 2007 þar sem ég bjó til snjókall. Það fannst þeim eðlilega stórfurðulegt, vön jóladegi á sundlaugarbakkanum, að drekka romm í kók úr blómavasa (grínlaust). Þessi dagur er tvímælalaust kandídat í keppni um bestu daga ævi minnar, ásamt deginum í júlí sl. þegar ég heimsótti Felix SOS-barn í Bólivíu.

Í gær var mér boðið í mat til vinar sem sjálfur getur ekki verið hjá fjölskyldunni um jólin (frekar en síðustu sex mánuði) vegna þess að hún vill ekkert með hann hafa eftir að hann kom út úr skápnum, svo við erum soldið búin að passa hvort annað þessa dagana. Mín útlegð er þó sjálfsköpuð; ég gæti ekki til þess hugsað að fjölskyldan myndi útskúfa mér svona algjörlega. En hann tekur þessu með kaldhæðninni: "Þetta er fínt, ég spara fullt af pening í gjafir."

Í kvöld er afmæli hjá Gabriel vini mínum, og hann hringdi í mig í morgun til að fá uppskrift af túnfisksalati. Ég gerði það um daginn þegar ég hélt jólaboð handa vinunum og hann og aðrir héldu ekki vatni yfir því.
Nú er ég samt mest spennt yfir því að á morgun kemur hún Eva María skröltandi í rútu yfir fjallgarðinn frá Mendoza í Argentínu. Hún er búin að vera að þræða sig í gegnum Íberóameríku allt frá bankahruni og ætlar að vera hjá mér í Chile um áramótin, eitthvað sem við erum búnar að vera að plana í hátt í ár. Við förum til Valparaíso þar sem er stanslaust partí frá því í gær og fjörutíu kílómetrar af flugeldasýningu klukkan tólf á miðnætti. Vúhúúú! Svo ferðalag suður á bóginn í örlítið svalara veður. Það er því margt að hlakka til. Ég vona að heima á Íslandi hafi allir það gott, ég hugsa mikið heim en líður vel hér í sólinni.
Sendi mínar allra bestu jóla- og nýárskveðjur heim til fjölskyldu og vina,
Svanhvít Lilja

2008-12-12T03:53:00.003Z

Hvar er ljóskan?

Níunda sinfónía Beethovens flutt af 100 manna kór og hljómsveit 10. desember 2008.

Sama dag kom Madonna fram í fyrsta skipti í Chile. Það hljómar líklega ekki mjög krassandi en er líklega viðburður ársins. Madonna er nefnilega táknmynd frelsisins í hugum fólks hérna, því að tónlistin hennar var bönnuð á einræðistímanum og enn, m.a.s. í blaðinu í dag skrifa reiðir kardinálar og halda ræður um syndsamlegt athæfi hennar. Rodrigo sagði mér frá einu öndergrándplötubúðinni þar sem hægt var að fá plöturnar hennar á Pinochet-tímanum; þar voru plöturnar hennar auglýstar leynilega með skilti útí glugga: "sendingin er komin". Svo stalst R. útí búð með pening sem mamma hans hafði látið hann fá fyrir skólabók og keypti sér "Like a virgin".

Madonna táknar því frelsi, kynfrelsi, gay-frelsi. Það hefur ekki verið talað um annað og 70.000 manns voru á tónleikunum í gær og annað eins í dag. Þegar hún steig því loksins á svið hér í gær var því víða grátið. R. og kærastinn voru í metra fjarlægð og hágrétu.

Þess vegna er mjög athyglisverð tilviljun (?) að tónleikarnir lentu á dánardægri Pinochets, sem lést fyrir tveimur árum. Enn eru margir sem halda upp á þann dag, en önnur tilviljun er að sami dagur er Alþjóða mannréttindadagurinn, og Bachelet forseti opnaði safn í útrýmingarbúðum frá tíð Pinochets í minningu allra sem hann lét drepa. Gærdagurinn var því frekar merkilegur í hugum margra. Og þannig er nú það.

Uppfært: Meira að segja mbl.is fann sig knúið til að þýða þetta úr ammrískum miðlum

2008-12-09T13:59:00.002Z

Það er löngu kominn tími á hljóð úr horni, og frá nógu að segja. Í fyrsta lagi: Ég er búin að ákveða að vera lengur í Chile. Ekki til frambúðar, sko, bara bíða þar til vorar og hægist aðeins um á norðurhveli. Ég sé bara engan tilgang í að fara sjálfviljug úr sumari og hita og gleði og tónlist yfir í volæði og myrkur og kulda. Ég þarf að skrifa mastersritgerð, hún getur skrifað sig hér eins og annars staðar, og ég eyði minni pening á meðan. Svo var ég að fá vinnu, í stíl við það sem ég hef áður gert: að þýða bíómyndir fyrir DVD-diska úr ensku yfir á íslensku. Þessi vinna fer öll fram í gegnum netið, svo ég verð í Chile að vinna fyrir ítalskt/ammrískt fyrirtæki með aðsetur á Indlandi við að þýða yfir á íslensku. Lifi hnattvæðingin!
Þetta um plönin mín næstu mánuði. Ég vona að þetta taki ekkert voðalega á þá sem heima sitja, en þetta þýðir bara að það er einum færri munnur að metta í þjóðarfjölskyldunni, svo hinir ættu að fá meira, ræt? ræt? Höfum það.

Nú það sem drifið hefur á daga mína. Fyrst er kannski að nefna svaðilför mína í gær. Ég var komin með upp í kok af íbúðinni og borginni og menguninni og í gær var frídagur svo ég fór (enginn nennti með mér) til Cajón del Maipo, sem er þjóðgarður/útivistarsvæði hérna nálægt Santiago. Þar ætlaði ég að dúlla mér og skoða foss sem hægt var að komast að með 30 mín. léttu labbi. Þegar ég var svo að vandræðast með hvar ég ætti að fara út úr rútunni (þekkti ekki svæðið) spyr fólk við hliðina á mér hvert ég sé að fara. Ég segist ætla að skoða fossinn. Þau spyrja "þennan þar sem maður fer meðfram ánni?" og þar sem ég vissi ekki betur en maður þyrfti alltaf að fara meðfram á til að komast að fossi, og hafði bara heyrt um þennan eina foss þarna á svæðinu, sagði ég já. Þau spurðu þá hvort ég vildi ekki verða samferða þeim og ég var til í það. Þetta var par með tíu ára stelpu sem var dóttir konunnar. Fljótt sá ég hvað þau voru ofboðslega ólíkt par, hann náttúrubarn með kíki og vaðskó og hún í semelíusteinasandölum með tommulangar gervineglur og hugsaði mest um hvar hún gæti keypt sígarettur.

Það var enginn sunnudagsgöngutúr að komast að þessum fossi því að til þess þurfti að vaða nokkuð straumharða á mörgum sinnum. Á leiðinni upp var þetta reyndar frekar skemmtilegt, ég var blaut upp að maga en það var allt í lagi, taskan mín með símanum og myndavélinni var þurr. Kærastan fór þó fljótt að nöldra í mér: "Ég sagði honum að við hefðum ekki átt að koma hingað með stelpuna". Þó var það hún sem átti langerfiðast með þetta, á meðan sú litla skoppaði á milli steina og árbakka eins og hafmeyja á spítti. Þegar við komum loksins að fossinum eftir meira en klukkutíma puð datt andlitið af náttúrubarninu. Hann hafði oft gengið að þessum fossi en nú var hann ekki neitt neitt. Veturinn hafði greinilega verið harður þarna í fjöllunum og breytt árfarveginum svo risastórt grjót sem hafði myndað fossinn hafði dottið niður svo nú var þetta kannski tveggja metra fall. En ég sá risastóran kondór með hvítan haus flögra þarna yfir, og nóg af ogguponsulitlum kólibrífuglum.
Það var svo leiðin til baka sem var snúnari, meira vatn í ánni eftir því sem leið á síðdegið, svo að erfiðara var að fara yfir hana. Mér tókst auðvitað að detta ofan í ána með tösku og allt, síminn og myndavélin eru í gjörgæslu. Eftir það urðum við kvenfólkið aðeins skelkaðri og virkilega fór að sjóða upp úr hjá sárfættri kærustunni þegar stelpan datt næstum líka. Sú stutta var sú langhugrakkasta, það var ekki fyrr en þegar mamma hennar stóð grenjandi og öskrandi af reiði föst með fótinn úti í miðri á sem að hún fór að kjökra, en var fljót að ná sér. Svo grínuðumst við tvær bara með þetta þegar við vorum loksins komnar upp úr ánni og fengum okkur kirsuber og súrar plómur af trjánum. Við vorum auðvitað blaut frá toppi til táar en ég var ekki með nein aukaföt svo ég fékk nokkur undarleg augnatillit, líka þegar ég fór og keypti mér kjúkling með blautum peningaseðli áður en ég skreið upp í rúm í náttfötunum.

Þetta var gærdagurinn, óvænt ævintýri, en skemmtilegt, og ég lifði af, svo sjáum við til með síma og myndavél.

Annars er ég búin í háskólanum og þar með komin í sumar/jólafrí. Það er ennþá nóg af kóræfingum, í dag generalprufa fyrir níundu sinfóníuna sem verður flutt á morgun: þrír kórar og hljómsveit í stjórn frábærs stjórnanda. Eitthvað annað en hurðarhúnninn sem stjórnar kórnum sem ég syng í, en ég er nú líka mjög vandlát á kórstjóra.

Ég er hins vegar mjög ánægð með stjórnandann í barokkgrúppunni minni, sem er einhver sá skemmtilegasti félagsskapur sem ég hef lent í. Við erum að reyna að koma okkur á framfæri útum allt og erum að leita okkur að alvöru barokkbúningum, svona með púffermum og karlasokkabuxum. Það besta við þessa grúppu er að hún er laus við allt snobb og leiðindi, en venjulega skiptist fólk í kórum hér í tvennt eftir því hvort það hefur lært tónlist eða ekki (hér er hægt að fara í háskóla og læra tónlist þótt maður hafi ekkert lært áður, ólíkt Íslandi). Snobbið og hrokinn er því á pari við ákveðnar klíkur tónlistarmanna á Íslandi, en í grúppunni sem ég er í eru fæstir lærðir, og bara sumir í tónlistarnámi, svo enginn þykist vera meira en hann er og allir eru til í að taka leiðsögn. Það gerir það auðvitað líka að verkum að allt gengur hægar, en þá verða líka allir mun ánægðari þegar allt kemur saman að lokum. Þá verðum við öll voðalega sentímental og tölum um tónlistina og hvernig hún spilar á strengi hjartans og bla. Það er kannski bara betra að ég sé ekkert að koma heim, ég er orðin svo hrikalega væmin að það nær ekki nokkurri átt. Kyssi og knúsa og segi vinunum hvað ég meti vináttu okkar mikils. Er hrædd um að það færi ekki vel í Íslendingana, nema eitthvað mikið hafi breyst í hugarfarinu eftir hrun. Ég les hér og þar á netinu að eitthvað sé komið sem heitir Nýja-Ísland en mér heyrist það vera frekar svipað og hið gamla. Ég væri alveg til í að innleiða í þetta nýja að vinir heilsuðust með kossi á kinn. Það er ótrúlegt hvað það gerir fyrir sálartetrið. Ég man að fyrir svona rúmu ári á Íslandi hafði ég verið eitthvað döpur í einhvern tíma og fór þá að rifja upp að ég hafði ekki snert aðra manneskju í tvo mánuði, nema kannski stöku handaband. Ekki furða að maður hafi verið þungur. Þessi stubbaknús sem bloggarar hafa víst verið að senda á milli sín gera ekkert gagn nema þau séu gefin í kjötheimum.

Nei nú er komið nóg. Segi seinna frá rest, sem er t.d. sjálfboðastarfið mitt.
Góðar stundir.

2008-11-19T01:33:00.002Z

Svimi svitabað

Það er svo heitt hérna að það er erfitt að syngja. Það er bara eins og hitinn standi í hálsinum á manni og meini níundu sinfóníunni útgöngu úr kverkunum. Það leiðir til svima sem er hvimleiður í slagtogi við svitann og sólbrunann.
Það var ágætt í vetur að smokra sér inn í hlýjan metró troðfullan af fólki í bólstruðum vetrarfötum sem gerðu það þægilegra, eða í það minnsta þolanlegra, að híma þarna í sardínudósinni þar til á áfangastað. Nú er hitinn í kringum þrjátíu gráður upp á hvern dag og fólk klæðir sig eftir því, svo nú þarf maður að gera sér að góðu svita ókunnugra til viðbótar við sinn eigin, þvala handleggi, blauta krika og aukið skorugláp.

Ég ætla samt ekki að kvarta meira yfir hitanum enda veit ég að flestir sem lesa þetta eru á Íslandi. 'Nuff said.

Ég á bara eftir að skrifa eina ritgerð og þá er ég komin í sumarfrí, eða réttara sagt búin með námið mitt hérna, eins ótrúlega og það hljómar. Er að lauma mér út úr Mozart-kórnum með öllum gamlingjunum og að sögn vinar míns þar hata þeir mig allir núna. Þetta er mikill prófsteinn fyrir mig þar sem ég er alltof vön því að vilja endalaust þóknast öllum til að fólki líki vel við mig. Það var bara komið meira en nóg af þessum kór. Altinn lagði allt traust á mig og fór í fýlu og neitaði að syngja ef ég var ekki á æfingu, við erum búin að vera með sama prógramm síðan ég byrjaði og ennþá er það ekki nógu gott, kórstjórnin er ekki eins og ég vildi hafa hana og svo er það sá áttræði sem lætur mig ekki í friði og hefur gefið mér efni í ágætis kynferðisáreitniskæru væri ég í svoleiðis stuði.

Ég hef heimildir fyrir því að einhverjir sakni sápunnar sem hér var svo áberandi fyrri hluta árs. Hér í húsinu hafa hlutir róast alltof mikið, allir komnir á fast eða eru bara ofsalega slappir (mikið voðalega eru evrópskir strákar óspennandi - algjörlega gerilsneyddir). Það sem hefur þó komið í staðinn og stendur hinni upprunalegu sápu fyllilega snúning er spinoff-hommasápa í léttum dúr, þó með dramatískum undirtóni.

Nú er staðan nefnilega þannig að ég á næstum því bara samykynhneigða vini. Þetta skrifaði ég 28. ágúst sl.:

Já, eitt enn, á síðustu vikum hef ég komist að því að langflestir vinir mínir frá Chile eru samkynhneigðir. Ekki orð um það meir núna, kemur seinna. Enda kemur einhver nýr út fyrir mér á hverjum degi eða því sem næst, svo ómögulegt að segja hvað þeir verða orðnir margir í næstu færslu.

Síðan þá hafa að minnsta kosti þrír í viðbót komið út úr skápnum, og margir skotið upp kollinum sem ég hafði ekki hugmynd um að væri gay, strákar og stelpur.
Það er varla að ég nenni að fara nánar í saumana á þessari sápu því að hún er svo flókin og krosstengsl svo mikil að slagar upp í þessa hér gæja.

Í staðinn hendi ég inn mynd af okkur öllum saman, í barokkhópnum okkar. Á morgun höldum við tónleika í stúlknaskóla með nunnum og öllu, og flytjum Magnificat eftir Buxtehude (við spilum fiðlupartinn með blokkflautum).

2008-11-14T01:15:00.014Z

Örljóð um ástandið í anda stórskáldsins Orra Tómassonar

Ást - andið

Til hughreystingar hræddri þjóð eru hér nokkrar stemmningsmyndir úr borginni La Serena og Elqui-dal, sem við Þura og fylgisveinn könnuðum í október. Þar drýpur pisco (þjóðardrykkurinn) af hverju strái, höfugur blómailmur liggur í loftinu og trén svigna af papaya, fíkjum og avókadó. Þarna eru kjöraðstæður fyrir stjörnuskoðun og mikil kosmísk orka svo dalurinn er fullur af hippum og samyrkjubúum.

Copihue, þjóðarblóm Chile

Hér sér fólk kanínuna í tunglinu en ekki karlinn í tunglinu. Hún sést ágætlega á þessari mynd. Tekið í stjörnuskoðunarferð, hin myndin er tekin í gegnum sjónauka.

2008-10-26T15:30:00.002Z

Í dag eru sveitarstjórnarkosningar í Chile. Það er ekkert grín, og mikill einræðistímafnykur af regluverkinu öllu.

Kerfið er þannig að skrái maður sig einu sinni á kjörskrá ber manni skylda til að kjósa í hverjum kosningum, og þarf þá að fara til föðurhúsanna til að kjósa, eins og Jósep í Betlehem í manntalinu fræga. Vinur minn þarf til dæmis að bruna í sex klukkutíma ferð heim til La Serena af því hann er á kjörskrá. Geri hann það ekki fær hann feita sekt. Allt í lagi með það, svona er þetta víst í mörgum löndum. Fólk ræður allavega hvort það skráir sig eða ekki (nema ríkisstarfsmenn, þeir verða að vera á kjörskrá, annars fá þeir ekki vinnuna).
Öll framkvæmdin er hins vegar mjög í anda Pinochet. Í gær (laugardag) og í dag voru allar ríkisbyggingar lokaðar vegna undirbúnings fyrir kosningarnar í dag (það var til dæmis ekki kóræfing því við æfum í herskóla) og kjósendum er skipt í konur og karla. Konurnar fara þá t.d. í stúlknaskóla til að kjósa og karlarnir í strákaskóla.
En það voru ekki bara ríkisbyggingar sem voru lokaðar því að allar búðir lokuðu snemma í gær og það er bannað að selja áfengi seinnipart dags og í dag (ekki má fólk fara fullt að kjósa). Í dag eru allar búðir og verslunarmiðstöðvar lokaðar til að þær dragi ekki athyglina frá kosningunum (mollin eru annars ALLTAF opin) og það er beinlínis ekkert hægt að gera. Það tekur víst líka alveg hræðilega langan tíma að kjósa svo maður gerir víst ekki mikið annað þann daginn.

Allt þetta, og sú staðreynd að sama fólkið er í framboði aftur og aftur fyrir sömu flokkana, og ekkert breytist, veldur því að næstum engir af vinum mínum kjósa, jafnvel þeir allra pólitískustu. Sjá bara ekki tilganginn.

Þetta er því jafnvel dauðari dagur en föstudagurinn langi á Íslandi - en sem betur fer keyptu meðleigjendurnir ógrynnin öll af mat í gær til að grilla í dag, svo við sveltum ekki. ¡Viva la carne!

2008-10-20T00:29:00.003Z

Þá er Þura farin en glettilega stutt þangað til að mánaðamótin koma og með þeim pabbi og mamma. Þau láta það ekkert á sig fá að allt sé í kaldakolum og ætla að skvera þrjár heimsálfur á uppsprengdu gengi til að heimsækja ástkæra dóttur sína í útlegð.

Það var dásamlegt að fá Þuru hingað þótt stutt væri. Ætli hápunkturinn hafi ekki verið þegar við ruddumst inn í hóp af salsadansandi eldri borgurum á aðaltorginu í La Serena og trylltum pleisið. Við vissum ekki fyrr en í kringum okkur var kominn hringur af klappandi gamlingjum sem við dönsuðum okkur eins laumulega og við gátum út úr. Eins og við sögðum á eftir lengdum við líf hvers og eins líklega um nokkrar mínútur.

Annað gamlingjapartí var 35 ára afmæli Mozart-kórsins míns, þar sem eldri borgarar eru í meirihluta (enda ennþá nokkrir stofnfélagar í kórnum). Þessi kór á merkilega langa sögu ef tekið er mið af aðstæðum í landinu. Ef reiknað er til baka má sjá að kórinn var stofnaður í október árið 1973, aðeins mánuði eftir valdarán hersins 11. september, svo aðstæðurnar voru vægast sagt slæmar, enda einmitt þess vegna sem fólkið vildi koma saman og syngja, til að fá ofurlítið ljós í tilveruna. Það var þó hægara sagt en gert því að mannsöfnuður fleiri en fjögurra var bannaður til að berja niður allar mögulegar andspyrnuhreyfingar. Því ruddist herforingi með hóp vopnaðra manna inn á fyrstu kóræfinguna og krafðist þess að vita hvað væri í gangi. Þau sögðu sem var, að þetta væri kór, og þá skipaði herforinginn þeim að syngja. Þau sungu einhverja Avemaríu og kauði varð að viðurkenna að þetta væri líklega kór. Þrátt fyrir það fékk kórinn publikum á hverri æfingu í nokkrar vikur á eftir, hermenn sem sátu fýldir úti í horni og hlustuðu.

Í dag voru semsagt afmælistónleikar þessa kórs og þar sungum við sirkabát öll lög sem kórinn kann, því það tekur langan tíma að æfa upp hvert lag þegar meðalaldurinn í kórnum er yfir sextugt. Hitt númerið á tónleikunum var elsku barokkhópurinn minn, þar sem ég spila á flautu. Það tók á að spila heilt prógramm, skipta svo um kjól og syngja svo á fullu blasti annað prógramm til að reyna að yfirgnæfa villurnar hjá gömlu konunum. Ég er ennþá að jafna mig. Set kannski inn vídjó þegar þau detta inn á jútjúb.

Rétt áðan streymdu að fjórir vælandi brunabílar og lögðu hérna beint fyrir neðan svefnherbergisgluggann minn. Þá hafði kviknað í í næsta húsi. Virðist samt sem betur fer ekki hafa verið alvarlegt. En það ekkert miðað við það sem við urðum vitni að með barokkhópnum í gær þegar við vorum að æfa fyrir tónleikana.
Þá varð slys á hraðbrautinni beint fyrir neðan háhýsið þar sem við vorum að æfa heima hjá stjórnandanum. Risastór gámabíll ætlaði undir brú, en brúin var of lág, svo bíllinn klessti á hana eins og fluga á bílrúðu, og pínulítill Fíat lenti beint undir honum. Fyrir einhverja mikla mildi sluppu bílstjórinn og sonur hans ómeiddir, sem mér finnst lygilegt miðað við aðstæður. Við stóðum þarna uppi á sautjándu hæð og fylgdumst með, löngu búin að telja bílstjórann af. Sáum strákinn þó príla út úr bílnum. Hér er hægt að sjá mynd af þessu, þetta var ansi ótrúleg sjón.

Nú er orðið vel heitt í Santiago svo mér finnst alveg komið nóg um, en þetta er víst ekki einu sinni orðið notalegt ennþá. Eitthvað verða jólin sveitt þetta árið.

Bestu kreppukveðjur til allra (nær og) fjær, lofið mér að Ísland verði þarna ennþá þegar ég kem til baka. Mér er alveg sama þótt það verði ekki jafnmargir landróverar og súkkulaðigosbrunnar og þegar ég fór.

2008-10-08T18:03:00.002Z

Rusia

Í maraþongöngutúr sem ég tók mér í gær til að reyna að gleyma... ja, öllu, var kallað á eftir mér: 'RUSIA'

Rusia þýðir Rússland á spænsku, en er líka notað yfir (litaðar) ljóskur.

Mér fannst það óstjórnlega fyndið í ljósi nýliðinna atburða.

2008-10-07T17:03:00.003Z

"Nei við erum ekki að fara á hausinn :)))"

(Svar frá þjónustufulltrúa í Landsbankanum 1. október sl.)

Ég hef ekki grænan guðmund um hvert gengið á pesóanum er akkúrat núna, en mér reiknast til að allt hafi hækkað hjá mér um 30% síðan fyrir rúmri viku. Leigan kostar mig 7000 fleiri svona krónur en í sept (ef ég miða við versta gengi, sem er það sem google gefur upp). Ég þigg gjarnan fjármálaaðstoð mér fróðari manna.

Nú er bara að reyna að dreifa huganum, enda ekki hægt að ætlast til þess að fólk hér hafi áhuga á að hlusta á mig kveinka mér yfir að litla skerið mitt, sem það vissi ekki einu sinni að væri til áður en það kynntist mér, sé við það að sökkva í sæ með þjónustufulltrúum og seðlabankastjórum og moggabloggurum og öllu.

Huganum dreifi ég með því að spila á gítar og flautu, fara á kóræfingar og ræktina, og nú er ég farin að taka söngtíma hjá vini mínum, mjög klárum kórstjóra og söngvara. Hann ætlar að losa mig við kórsöngvarakomplexana í röddinni og hjálpa mér með tæknina. Það er alveg ótrúlega gaman.

Svo byrja ég í sjálfboðastarfi í næstu viku. Ég fór á staðinn í morgun. Þetta er heimili þar sem búa tíu 2-11 ára krakkar sem hafa verið teknir frá foreldrum sínum vegna ofbeldis eða annars. Þarna búa þau tímabundið, sum lengur en önnur, á meðan verið er að finna ný heimili eða rétta yfir foreldrunum.

Svo kemur Þura á fimmtudaginn og þá fær Svanhvít að tala íslensku!

En þrátt fyrir allt það sem ég gæti verið að gera get ég ekki hætt að hanga á öppdeittakkanum á fréttasíðunum og naga neglur og reYta hár. Og það þótt ég hvorki eigi neitt né skuldi.

2008-10-03T04:01:00.005Z

Orðræða orð æða ræð orð æð æ æ

Það væri spennandi verkefni í orðræðugreiningu að taka fyrir stefnuræðu forsætisráðherra í kvöld. Sérstaklega í samanburði við það myndmál sem hefur verið notað um útrás íslensku athafnamannanna og góðærið, já og í samanburði við stefnuræðuna í fyrra*

Eins og Lakoff og Johnson benda á í uppáhaldsbókinni okkar Sigurrósar, Metaphors we live by, notum við myndmál á hverjum degi, oftast án þess að taka eftir því. Bara með því að tala um að "eyða tíma", "vera hátt uppi" eða "hanga á netinu" erum við að notast við myndir sem við yfirfærum á hugsanir okkar, alveg án þess að taka eftir því, þar sem við höfum alist upp við þessar myndir og þennan hugsunarhátt. Það er raunar merkilegt hvað við segjum fátt af því sem við erum að tala um berum orðum.

Þegar umræðuefnið er óþægilegt eykst þessi notkun myndmáls til muna, eins og sjá má af þeim fjölda orðasambanda í íslensku sem merkja dauðsfall (falla frá, kveðja, sofna hinsta svefni, verða allur...), já, og öllum orðunum sem til eru yfir kynfæri karla og kvenna.

Ræða Geirs, svona erfiðlega tímasett en óhjákvæmileg hefðarinnar vegna, var því eðli málsins samkvæmt full af alls kyns myndmáli, sérstaklega úr þremur áttum, siglingamáli, landbúnaði og hernaði.

Geir Hilmar Haarde, sem sjálfur heitir einhverju dónalegasta nafni Íslandssögunnar (hart spjót kóngsins), sótti í ræðunni myndmál sitt að miklu til siglingamáls, líkt og dróttkvæðu skáldin forðum. Þá er þjóðin í hlutverki báts í ólgusjó. Annað myndmál tengt veðri er líka áberandi, t.d.

- Eftir blómlega uppgangstíma er skollið á gjörningaveður í efnahagskerfi heimsins og brimsjórinn af því mikla umróti skellur nú Íslandsströndum af miklu afli.
- íslensku bankarnir, flaggskip útrásar síðustu ára
- Við Íslendingar gefumst ekki upp þótt á móti blási og við munum ekki örvænta eða leggja árar í bát í þeim stjórsjó sem þjóðarskútan siglir nú í gegnum. Við erum öll á sama báti, stjórnvöld, fyrirtækin og fólkið í landinu.
- og þó svo að útlitið sé svart núna þegar við siglum í miðjum storminum...
- og allt bendir til að ástandið eigi eftir að versna áður en við sjáum til lands.
- að lokum munum við sem þjóð og sem einstaklingar á þessu landi sem er okkur svo kært standa af okkur fárviðrið
- Allir vissu að góðærið myndi ekki vara endalaust en enginn sá fyrir þann storm sem skall á sl. vetur og fer nú um efnahagskerfi heimsins með mikilli eyðileggingu.

Næstum jafnalgengt er myndmáls Geirs sem haft er úr landbúnaði. Þá er þjóðinni líkt við fátækan bónda sem þarf að bjarga búi sínu í harðindum:

- uppskeran hefur í mörgum tilvikum verið ríkuleg.
- Þurrausnar lánalindir
- heimsbúskapurinn
- Á sama hátt og við brutumst út úr vesöld og fátækt fyrir áratugum síðan með bjartsýni og baráttuhug að vopni, þá munum við komast útúr þeim hremmingum sem yfir okkur ganga nú.
- Það er til marks um þetta að nýjar tölur um hagvöxt og vöruskiptajöfnuð sýna fram á meiri þrótt í íslenskum þjóðarbúskap en búist var við...
- til að jafnvægi myndist sem fyrst á ný í þjóðarbúinu
- erfiðar ytri aðstæður sem hafa rýrt lífskjör þjóðarinnar
- Hún er sá skaðvaldur sem mestum búsifjum veldur á heimilum almennings og í rekstri fyrirtækja
- Þjóðin veit að í aldanna rás hefur það ævinlega orðið okkur Íslendingum til hjálpar þegar bjátað hefur á að æðrast ekki, heldur bíta á jaxlinn. Við höfum lært af langri búsetu í harðbýlu landi að orðskrúð og innantómar upphrópanir færa ekki björg í bú.

Íslenskan, mál sjómanna og bænda, er full af myndmáli tengdu þessum atvinnugreinum og því ekki að undra að Geir styðjist við það. Hann notar, nafni sínu trúr, þó líka mjög mikið af orðum og orðasamböndum tengdum stríði og hernaði, sem við höfum mun minna haft af að segja allt frá því að Sturlungaöld lauk. Myndmálið lifir þó góðu lífi eins og sjá má:

- íslensku bankarnir, flaggskip útrásar síðustu ára, búa sig nú undir mikla varnarbaráttu.
- þau sem færst hafa of mikið í fang berjast nú í bökkum. Íslensk fyrirtæki hafa á undanförnum árum teflt djarft í sókn sinni
-öflug viðspyrna stjórnvalda víða um heim
- Íslenskir bankar, eins allir aðrir bankar í heiminum, heyja nú mikla varnarbaráttu
- aukinn útflutningur og verðmætasköpun er beitt og öflugt vopn í þeirri erfiðu baráttu sem við heyjum nú við verðbólguna
- það er svo sannarlega undir okkur komið að ráðast gegn henni
- Um leið og árangur næst í þeirri baráttu munu vextir taka að lækka.

Að auki má í ræðunni meðal annars finna andstæðurnar svart-myrkur / hvítt-ljós, sem og eina myndhverfingu sem virðist ættuð úr flugmáli:
- Þegar uppstreymið hættir er fall þeirra sem hæst fljúga mest.
Svo hyggst Geir feta hinn gullna meðalveg Aristótelesar, sem hefði líklega seint verið nefndur í ræðu síðasta árs í sambandi við efnahaginn.

Það er gaman að bera þessa ræðu saman við ræðuna í fyrra, þar sem aðalorðin voru vöxtur, styrkur, tækifæri, mannauður, kraftar, stækkun, aukning, þensla. Það er meira að segja nóg að líta á þá hluta ræðunnar í ár sem ekki fjalla um efnahaginn, og voru líkast til skrifaðir áður en allt fór til fjandans. Þar er varla að það sjái votta fyrir þessu líkingum hlaðna máli þar, heldur er þar að finna ósköp hversdagslegt myndmál eins og það sem við notum á hverjum degi.

Það er ekki auðvelt að koma fram fyrir þjóð á tímum sem þessum og þurfa að stappa stálinu í hana, en mega þó ekki ljúga (að minnsta kosti ekki svo það fattist... strax). Þá er það myndmálið sem kemur svefnlausum og koffíneitruðum forsætisráðherra til bjargar. Það er rammíslenskt, sterkt, karlmannlegt og ævagamalt og bregst aldrei. Það má líka nota til að kaupa tíma á meðan ekki eru komnar lausnir á vandamálunum - en"við gefumst ekki upp þótt á móti blási og við munum ekki örvænta eða leggja árar í bát," nægir þjóðinni þó líklega skammt. Hvað á að gera?

*Ég veit að enginn ætlast til þess að forsætisráðherra sé nein völva og sjái fram í tímann en þetta hljómar óneitanlega ofurlítið kjánaalega núna:
"Flest bendir til að sú þensla sem einkennt hefur íslenskt efnahagslíf á síðustu tveimur til þremur árum sé á undanhaldi og að framundan sé tímabil aukins stöðugleika og meira jafnvægis í þjóðarbúskapnum. Það er mjög af hinu góða jafnvel þótt það þýði minni hagvöxt um hríð en verið hefur undanfarið. Slík aðlögun endurspeglar sveigjanleika og styrk íslenska hagkerfisins, styrk sem birtist í öflugu atvinnulífi, nægum atvinnutækifærum og vaxandi kaupmætti heimilanna, enda eru lífskjör og almenn lífsgæði hér á landi nú með því sem best gerist í heiminum. Nær daglega berast fréttir af auknum umsvifum íslenskra athafnamanna og fyrirtækja víða um heim og á nokkrum sviðum eru íslensk fyrirtæki komin í hóp öflugustu og stærstu fyrirtækja í heimi."

2008-10-01T04:26:00.003Z

Já, ég stend mig vel í landkynningunni, milli þess sem ég kvarta yfir veðurfari og verðlagi á landinu bláa sýni ég andfætlingunum youtube-myndbönd af "indversku prinsessunni frá Íslandi". Vinur minn var þó fljótur að svara með "austurlensku tígressunni frá Perú" sem hér má sjá skaka sig. Nú er bara að plana dúett.

---

Í dag gerði ég svolítið sem ég hef alltaf ætlað að gera, þessa sjö mánuði sem ég er búin að dvelja á suðurhveli jarðar. Það má jafnvel segja að það sé hluti ástæðunnar fyrir því að ég kom hingað. Ég hef minnt mig á það af og til en alltaf gleymt því, svo það var ekki fyrr en þegar ég var að vaska upp eftir kvöldmatinn að því laust niður í höfuðið á mér. Bölvað vatnið í klósettinu, ég átti alltaf eftir að fylgjast með því snúast rangsælis. Og viti menn, það gerir það! Mér líður eins og ef það væri til tékklisti yfir líf mitt gæti ég núna sett þar einn flennistóran kross.

---

Það er á við góða sálfræðimeðferð að garga níundu sinfóníuna tvisvar í viku. Tónleikarnir eru 10. desember og ókeypis inn fyrir þá sem vilja koma. Ég skal bjóða í pisco sour á eftir.

---

Leigan mín fyrir október mun kosta mig 27 þúsund íslenskar krónur. Hún var 22 þúsund krónur fyrir september. (Já nema hún hækki ennþá meira í fyrramálið áður en ég kemst í hraðbanka).

---

Þessu tengt: ég er alltaf til í prófarkalestur ef einhverjum vantar (ha ha ha).
Nei, en grínlaust, þá má alltaf senda mér póst á [sli hjá hi.is] skyldi einhvern vanta yfirlestur. Já, eða þýðingu úr ensku eða spænsku.

---

Íbúðin er orðin full af karlmönnum og mikið male-bonding í gangi, sem er tilbreyting frá stelpu (og homma-) flissi daginn út og inn. Hér er ásamt R. og hans ástmanni einn Kani, einn Þjóðverji og einn frá Ekvador. Svo ég og Kelly, föstu stærðirnar hér í húsinu. Ég hef alls ekki haft fyrir því að telja upp alla sem hafa búið hérna enda er varla að ég muni eftir þeim öllum, en þetta eru allt misáhugaverðir Þjóðverjar og Kanar. Ég hef komist að því að ég er með undarlega Þjóðverjafordóma, sem ég kann ekki að útskýra. Held að ég sjái í mörgum þeirra eitthvað sem ég vil ekki sjá í mér en veit að er til staðar.

---

Ég er búin að vera í umsóknarferli um að fá að vinna sjálfboðastarf með börnum. Það er meira mál en ég hélt að fá að vinna ókeypis, ég er búin að standa í viðtölum og sálfræðimati þar sem ég var látin rýna í blekklessur upp á gamla mátann. Ég sá leðurblöku, ætli það þýði að ég sé vond manneskja? Ég sá reyndar líka allt dýraríkið í þessum klessum, allskonar fiska og eðlur og sæhesta og fugla, og svo sitthvað fleira sem ég var ekkert endilega að segja frá, enda ekki vænlegt til að fá sálfræðingana til að hleypa mér nálægt börnum.

---

Ég hafði ekki gert ráð fyrir því fyrirfram að tónlistin myndi skipa svona stóran sess í þessari dvöl minni hérna en það er nú samt svo að langmestur tími minn fer í hana. Ég syng í tveimur kórum og spila á flautu í barokkhóp, er að æfa mig á gítar og fer í fyrsta söngtímann á föstudaginn, sem ég er mjög spennt fyrir. Skólinn er fyrir löngu kominn í annað sætið, enda er það allt í lagi, ég bara í tveimur kúrsum og fæ bara annan þeirra metinn til eininga í HÍ. RICO PAPI!

---

Það verður hrikalegt að fara til Spánar eftir að hafa verið hér, því að spænskan mín er orðin hrikalega chileísk, sem þykir ekki fínt og vart einu sinni skiljanlegt annars staðar.
Í Chile-spænsku sleppir maður 's' aftan af og innan úr flestum orðum, maður skynjar bara essið í ofurlitlu 'h'-hljóði. Baklæg 'd' og 'r' veiklast líka, svo fyrst þegar ég heyrði í Chile-búa tala (á Spáni) skildi ég ekki orð. Svo er sér sagnbeyging í 2. p. et. og brjálæðislega mikið af sér-chileískum orðum, orðasamböndum og slangri, sem ég er komin hættulega vel inn í. Ég er farin að segja "po" og "cachai" á eftir hverri setningu. Ég verð líklega að fara í málhreinsun í Kastilíu eftir þetta, vöggu spænskunnar. Aðallega þá til að fólk skilji mig...
Æ, eða ekki snobba fyrir neinu og tala bara eins og 'flaite' frá Chile. Flaites eru ákveðinn samfélagshópur, nokkurs konar fátækir hnakkar eða trailer trash, hafa eigin orðaforða, stela og slást og allir hata.
Annar hópur sem enginn þolir er 'cuicos', sem eru þeir sem eiga pening, t.d. þeir sem fara í háskólann minn.
Svo eru það pókemonarnir, sem eru strákar og stelpur á aldrinum ca. 14-17 ára, sem dressa sig upp eins og japanskar skólastúlkur eða manga-teiknimynd (þaðan kemur Pokemon-nafnið), stunda meintar orgíur og eru öllum eldri kynslóðum til mikils ama. Þetta eru þeir hópar sem enginn viðurkennir að tilheyra og allir mega tala illa um.

Eitthvað teygðist nú úr þessari færslu um tígrynjuna, svo nú er kominn háttatími, meira að segja hér hjá mér. Góðar stundir.

2008-09-16T01:45:00.006Z

Vorið er komið í Santiago

Í dag var 26 stiga hiti. Það þykir merki um að vorið sé að koma, og þykir svona nokkuð notalegt. Mér fannst það bara frekar heitt.

Það er fallegt í Santiago núna ef maður lítur framhjá loftmenguninni, sem fær liðsauka á þessum árstíma, sem eru frjókornin. Þau gera ofnæmisgemsum mikinn grikk og jafnvel ég er farin að finna fyrir því, sem aldrei hef fengið frjókornaofnæmi. Hér hnerra því menn hver um annan þveran hér í húsinu og annars staðar. Þessu fylgir höfgur blómailmur í allri borginni sem er reyndar mjög indæll.

Ég var að koma úr tíma í tákfræði þar sem við tókum femínískan lestur á Silence of the Lambs, en kennarinn hélt því líka fram að Hannibal Lecter væri nasisti og benti á alls kyns dæmi úr myndinni því til stuðnings. Nú þarf ég að skrifa tíu blaðsíðna ritgerð um myndina Thelma & Loise, sem gengur í meginatriðum út á það að finna nákvæmlega hvað það er sem kennarinn er að fiska eftir, þ.e. hans óhagganlegu hugmyndir um myndina.

Myndin hér fyrir ofan er tekin í aðalkirkjugarðinum í Santiago. Myndirnar fyrir neðan líka. Þetta er risastór kirkjugarður og þar er að finna allar mögulegar tegundir af leiðum og grafhýsum og hólfum og hvelfingum. Ætla að fara með pabba og mömmu þangað ÞEGAR ÞAU KOMA Í NÓVEMBER! Ég er hrikalega spennt yfir því. Líka að Þura og meðreiðarsveinn hennar ætli að koma í október. Já og Eva María og hennar tríó í desember! Húrra!

2008-09-12T03:18:00.002Z

11-S

Það er komið að löngu tímabærum pistli og vel við hæfi að hann sé skrifaður 11. september (sem er ekki enn liðinn þegar ég byrja að skrifa þetta, þótt hann sé það í Evrópu).

Í dag var mikið um mótmæli niðri í bæ og frí var gefið í öllum skólum og mörgum vinnustöðum seinnipart dags til að fólk kæmist öruggt heim til sín þar sem það er hættulegt að vera seint á ferð. Stórmarkaðurinn minn var meira að segja lokaður í dag. Það er mjög algengt að rafmagnið sé tekið af líka þennan dag til að stoppa mesta ofbeldið. Hér heima var búið að taka fram kerti og eldspýtur til öryggis en sem betur fer kom ekki til þess að við yrðum rafmagnslaus.

Í Chile er 11. september nefnilega jafnvel mikilvægari en í Bandaríkjunum. Þennan dag árið 1973, fyrir 35 árum, réðst hershöfðinginn Pinochet inn í Moneda-höllina með liði sínu og steypti sósíalistanum Salvador Allende forseta af stóli. Næstu sautján ár var Pinochet einræðisherra í landinu eða allt til 1989. Allende lést í átökunum þennan dag (ennþá er deilt um hvort hann framdi sjálfsmorð eða var tekinn af lífi) sem og fjölmargir stuðningsmenn hans, m.a. á leikvangi þar sem safnað var saman fjölda fólks sem síðan var tekið af lífi. Þennan dag hófust ofsóknir sem áttu eftir að draga þúsundir manna til dauða og margir sátu í fangelsi fyrir engar sakir og voru pyntaðir. Hundruð þúsunda vinstrimanna flúðu land, til annarra landa S-Ameríku eða Evrópu (t.d. eru um 40.000 manns ættaðir frá Chile í Svíþjóð).

Þegar ég kom hingað komst ég fljótt að því að fólk er ekki mikið fyrir að tala um einræðistímann, og hann kemur reyndar merkilega sjaldan upp í samræðum, miðað við að það eru rétt 19 ár liðin frá því að honum lauk. Fólk er skiljanlega langþreytt á umræðuefninu og vill líta fram á við frekar en til fortíðarinnar. Það er þreytandi fyrir Chilebúa að það eina sem útlendingar vita um landið sé þessi sorglega saga, því það hefur upp á svo margt annað að bjóða. Önnur ástæða fyrir því að fólk talar ekki um þennan tíma er að enn eru skiptar skoðanir og ógróin sár sem betra er að láta vera.

Áður en ég kom til Chile hafði ég lesið þó nokkuð um valdaránið og einræðistímann en það var allt mjög einhliða þar sem í Evrópu heyrir maður söguna aðeins frá sjónarhorni stuðningsmanna Allendes. Ég varð mjög hissa að heyra og sjá alla þá sem enn styðja Pinochet og líta mjög upp til hans. Daginn sem hann dó, árið 2006, var undarlegur dagur í Chile. Fólk skiptist í tvær fylkingar og ýmist fagnaði og skálaði í kampavíni eða syrgði og grét. Hér er myndband sem strákur sem ég kannast við tók þennan dag af fólki sem hyllir Pinochet. Takið eftir nasistakveðjunni.

Eins og allir vita þá er ekkert svart og hvítt í þessum heimi. Þetta segja flestir Chilebúar við mig þegar umræðuefnið ber á góma. Allende hafði hugmyndir sem erfitt var að ímynda sér í framkvæmd svo vel færi. Í landinu var gríðarleg misskipting auðs þegar hann tók við, nokkrar ríkar fjölskyldur áttu allar eignir og fátæku bændurnir sem á landareignum þeirra bjuggu áttu allt sitt undir þeim. Allende tók þessar eignir og úthlutaði þeim alveg upp á nýtt, eftir hugmyndum sósíalismans. Einnig ríkisvæddi hann fjölmörg fyrirtæki, sem og stærstu koparnámurnar (helsta auðlind Chile). Þetta fór eðlilega fyrir brjóstið á þeim sem áður höfðu átt allt. En eins og allt er þetta ekki svona einfalt. Hver hefur sína sögu að segja, eins og einn besti vinur minn hér, sem sagðist bera blendnar tilfinningar í garð Allendes og Pinochets og sagði mér söguna af afa sínum. Sem lítið barn var hann sendur bláfátækur út á götu þegar foreldrar hans dóu, og til að lifa af fór hann að búa til leikföng úr alls kyns spýtukubbum og drasli sem hann fann á götunni. Hann seldi leikföngin fyrir slikk, en þau urðu vinsælli og vinsælli og hann þurfti að gera út önnur börn til að selja þau og búa til. Framleiðslan vatt upp á sig og hann endaði með stóra leikfangaverksmiðju með fjölda manns í vinnu. Það var einmitt þá sem Allende kom og ríkisvæddi verksmiðjuna svo afrakstur erfiðisins fór ekki til afans og fjölskyldu hans. Því fagnaði fjölskyldan því þegar Pinochet kom og "frelsaði" þjóðina. Enginn vissi hins vegar að Pinochet hafði í huga að sitja slímusetur sem einræðisherra í landinu um ókomna tíð. Þetta er bara ein af mörgum slíkum sögum. Aðrir segja svo sögur af horfnum ættmennum sem líklega var dembt beina leið út í Kyrrahaf fyrir eitt að hafa verið sósíalistar.

Ekki má gleyma aðkomu Bandaríkjanna að því að hugmyndir Allendes tókust ekki betur en raun varð. Í Bandaríkjunum stóð stjórnvöldum stuggur af öllu sem hét sósíalismi eða kommúnismi og meint tengsl Allendes og Fidels Castro fengu hárin á Nixon og félögum til að rísa. Litið var á sósíalistastjórn Allendes sem eina mestu ógn sem steðjaði að heiminum á þessum tíma. (Koparnámurnar gróðasömu voru í eigu Bandaríkjamanna sem ætti líka að skýra hluta af andúðinni þar á bæ.) Í það minnsta eru til öruggar sannanir fyrir því að Bandaríkin hafi stuðlað meðvitað að því að veikja stjórn Allendes með viðskiptahömlum og fleiri leiðum, svo fólk leið mikinn matvæla-, vöru- og eldsneytisskort. Hægriflokkarnir sem voru á móti Allende-stjórninni fengu mikinn stuðning frá USA og verkföll sem þeir stóðu fyrir náðu að lama landið. Þannig var Pinochet gert auðveldara fyrir að ná völdum og njóta stuðnings fólksins.

Þetta var svona smá sögustund í tilefni dagsins, og auðvitað skylduskrif bloggara sem skrifar frá Chile. Það hefur verið mjög áhugavert að kynnast mismunandi fólki með mismunandi skoðanir en það hefur líka verið erfitt. Sérstaklega er erfitt að hlusta á einn félaga minn sem er mikill aðdáandi Pinochets og reynir að sannfæra mig um að hann hafi verið hetja en Allende einræðisherra. "Lestu sögu Chile!" segir hann, sem pirrar mig óstjórnlega, því það er sama hvað ég segi, hann getur alltaf sagt að ég viti ekki neitt því ég sé bara gringa sem komi til landsins með einhverjar rómantískar hugmyndir um "skíta-kommúnista", á meðan hann þekki þetta af eigin raun, því auðvitað er hann héðan en ekki ég. Hann getur þó að mínu mati lítið sagt þar sem hann viðurkenndi fyrir mér að hafa verið nýnasisti þegar hann var unglingur (enda afi hans þýskur nasisti sem flúði til Chile í seinna stríði þar sem hann hafði hylmt yfir með vini sínum sem var gyðingur). (Þessi suðurameríski nýnasismi er eitthvað sem ég fæ ómögulega skilið, þ.e. hvað þeim gengur til og hvað þeir þykjast eiginlega vera, sérstaklega þar sem flestir hér eru blanda af frumbyggjum og aðkomufólki, og því frekar langt frá því að vera aríarnir hans Hitlers. En það er önnur saga.)

Mér finnst ennþá erfitt að skilja viðhorf fólks til þessa atburðar sem er enn svo nálægur í sögunni, en ég skil það í það minnsta mun betur en áður en ég kom til landsins. Eftir að hafa heyrt mismunandi sögur fólks skil ég af hverju það vildi sjá breytingar en það er ekki hægt að kenna Allende einum um stöðuna sem upp var komin árið 1973.

Þegar allt kemur til alls eru það þessar fjölskyldusögur sem móta viðhorf hvers og eins, miklu frekar en einhver hægri-vinstri skali getur nokkurn tímann gert. Um þetta efni gæti ég skrifað margt og mikið í viðbót en nú er kominn 12. september og tími til að líta fram á við. Varð ekki vör við ein einustu mótmæli þar sem ég hélt mig fjarri öllum stöðum þar sem þau er vanalega að finna, og rafmagnið er ekki enn farið af, svo allt er líklega með kyrrum kjörum. Ég kveð því að sinni og skríð í bólið.

Mina - Brava. 1965

2008-09-10T02:48:00.001Z

Ég nenni ekki að blogga, en hér er eitursvalur frumflutningur ítölsku dívunnar Minu á laginu Brava.

Ég er öll að hressast og að taka upp þráðinn í öllum kórunum mínum. Það var gott að garga smá níundu sinfóníu áðan.

2008-09-05T20:02:00.003Z

Lilja er lasin. Ég er búin að vera veik núna í fjóra daga og farið að leiðast þófið. Það er tíu stiga hiti úti og litlu heitara inni og ég get helst bara hangið undir sæng (þ.e. trilljón teppum, hér eru auðvitað engar sængur) með öll íslensku ullarfötin mín vafin utanum mig. Þetta er vorflensan sem allir fá, það er mikið um frjókorn, loftmengun og kulda í Santiagoborg á þessum tíma árs og þessi blanda sendir fólk í rúmið í hrönnum. Það er þó auðvitað hugsað mjög vel um mig (vinir mínir frá Chile, þ.e.a.s. Kanarnir kvarta bara og segja "eins gott fyrir þig að þú smitir mig ekki"). Ég fæ pillur og trefla og te og súpur og teppi og faðmlög.

Ég var að lesa nokkur blogg bandarískra stelpna í Chile og vona innilega að mitt hljómi ekki eins og hjá mörgum þeirra. Auðvitað getur verið fyndið í hófi að kvarta og kveina yfir því hvað allt er öðruvísi, en blogg þar sem rövl er uppistaðan, sama hvort það er um fréttir á mbl.is eða líf í framandi landi, er ekki nema takmarkað spennandi til lengdar, nema það sé þá þeim mun betur sett fram.

Hér er þó færsla hjá Söru, stelpu sem ég þekki, enskukennara frá USA í Santiago, sem ég hef lengi ætlað að skrifa sjálf, um hvernig maður verslar í Chile. Sá prósess inniheldur hlaup á milli búðarstarfsmanna með ótal litla miða, jafnvel þótt maður sé ekki að kaupa annað en eina ostsneið.

2008-09-01T00:13:00.002Z

Voðalega fer í taugarnar á mér að sjá fyrirsögnina "Búist við Gústav á næsta sólarhring" á mbl.is. Það er látið hljóma eins og fellibylurinn hafi EKKI drepið 85 manns nú þegar og valdið miklum skaða í löndum í Karíbahafinu. Alltaf þurfum við að taka allt beint upp eftir miðdepli jarðar, USA.

Ojæja.

Um helgina fór ég meðal annars í partí með Barbra Streisand og Judy Garland myndböndum, barokkóperuupptökum, tedrykkju og merkilega grófum hommabröndurum. Svo fór ég í grillveislu með eldriborgarakórnum. Næstu vikur verða líklega grillveislur annan hvern dag ef ekki á hverjum degi því að 18. september er þjóðhátíðardagurinn hérna og þá er grillað í heila viku, drukkið og dansað. Ég hef einsett mér að læra að dansa þjóðdansinn, cueca, og ætla að fá mér þar til gerðan vasaklút, því það er ekki hægt að dansa cueca án vasaklúts (eða tissjús, ef enginn er vasaklúturinn).

Á leiðinni í grillveisluna í gær lenti ég í metróvagni með klikkuðum fótboltabullum, sem er ekki lítið af hér í Santiago. Það var greinilega leikur þennan eftirmiðdag svo það var sungið og öskrað og hoppað upp og niður svo vagninn lék á reiðiskjálfi. Þá lætur maður lítið fara fyrir sér og vonar að enginn abbist upp á mann. Öllu verra er þegar þeir hertaka strætó. Þá fer stór hópur af gaurum saman upp í hvaða strætó sem er, segir bílstjóranum að keyra beint á völlinn, og hann hefur auðvitað ekkert val, svo farþegarnir sem eru fyrir í strætó verða bara að gera sér það að góðu, gera lítið úr sér og vona það besta, því það er algengt að þeir séu rændir. Bullurnar hlaða sér inn í strætó, hanga út um gluggana með fána eða sitja uppi á þaki, öskra og æpa og kasta steinum á þá sem halda með öðru liði og öskra á þá og kasta steinum á móti.

Jájá.

Eru ekki annars allir í stuði?

2008-08-28T02:25:00.003Z

Fimmtíu þúsund manns og frír strætó og fánajakkaföt og forsetinn og fokking Laddi... Maður verður miklu meiri Íslendingur af því að vera mörg þúsund kílómetra í burtu, svo auðvitað horfir maður í beinni á landsliðið koma heim. Ég vakti meira að segja á laugardagskvöldið fram undir morgun til að horfa á leikinn, dansaði til þrjú og sat svo á gólfinu og horfði á leikinn í beinni á argentínskri netveitu, og með textalýsinguna á Mbl og Vísi í gangi.

Það sem var þó mest gaman við útsendinguna í dag var að sjá viðbrögðin hjá könunum sem horfðu með mér: "Vá hvað forsetinn ykkar er ljóshærður!" "Vá hvað ALLIR eru ljóshærðir!" Hvað eru eiginlega margir þarna? Öll þjóðin? Ég meina þið eruð nú ekki það mörg." "Ingimundur Ingimundarson, er það í alvöru nafnið á honum? Og geta allir borið þetta fram?"

Hér í Chile fagna menn líka silfri, það var hann Fernando Gonzalez sem vann það í tennis. Chile hefur aldrei verið mjög sigursælt á ÓL og hefur aðeins tvisvar unnið gull (fyrir tennis), örfá silfur og nokkur brons.

Ég er búin að hafa mjög lítið að gera í skólanum en þeim mun meira í tónlistinni. Ég er ennþá í báðum kórunum og er núna komin í aðra grúppu sem sérhæfir sig í barokk- og endurreisnartónlist, bæði frá Rómönsku-Ameríku og Evrópu. Þar spila ég á blokkflautu. Við vorum með tónleika fyrir viku með barokktónlist frá Perú og fleiri löndum, á undarlegustu tungum.

Hér er vídjó frá tónleikunum af laginu Hanacpachap, á frumbyggjamálinu quechua (ketsjúa).

Um daginn fór ég með kórnum frá elliheimilinu Grund (eða því sem næst) á kóramót. Það var glettilega gaman. Kórarnir misgóðir, svo að okkar gamlingjakór var með þeim betri, en þó voru nokkrir sem stóðu algjörlega upp úr.

Hér er okkar flutningur á Laudate Dominum Mozarts, aðallega sett hingað svo þið getið heyrt hvað hún Alyson syngur fallega. Hún er sextán, er það ekki frekar magnað?

Svo var skrúðganga þar sem allir kórarnir voru látnir ganga í röð og syngja svo fyrir framámenn í litla bænum þar sem við vorum. Ég, sem ljóshærða skrítna stelpan, var auðvitað látin vera fánaberi með Alyson. Svo var ég króuð af útí horni og tekið við mig sjónvarpsviðtal fyrir stöð tvö þar í landi þar sem ég var beðin um álit mitt á þessari hátíð allri saman. Eitthvað náði ég að bulla og vona svo að engum takist að finna þetta svo ég þurfi ekki að horfa.

Í hinum kórnum mínum erum við svo á fullu að syngja níundu sinfóníu Beethovens. Ég lenti í að bera fram þýska textann fyrir kórinn, eins og ég þarf alltaf að gera í báðum kórum ef sungið er lag á ensku eða þýsku eða einhverju evrópsku tungumáli. Í gær var frábær æfing með raddþjálfara sem tókst að ná ótrúlegustu hljóðum út úr mér. Ég hef aldrei sungið svona vel áður. Nú er mig virkilega farið að langa í söngtíma, og er búin að finna rétta kandidatinn. Sjáum hvað ég geri, ég hef allavega nógan tíma.

Já, eitt enn, á síðustu vikum hef ég komist að því að langflestir vinir mínir frá Chile eru samkynhneigðir. Ekki orð um það meir núna, kemur seinna. Enda kemur einhver nýr út fyrir mér á hverjum degi eða því sem næst, svo ómögulegt að segja hvað þeir verða orðnir margir í næstu færslu.

En nú er kominn háttatími fyrir "skínandi gullstjörnuna okkar frá Íslandi" (Já, sá eini sem er ekki hommi í barokkgrúppunni kallaði mig þetta. Ég vildi eiginlega frekar að hann væri hommi.)

2008-08-15T18:32:00.000Z

Þá er það ferðasagan: Norður-Chile, Bólivía og Perú

Ég lagði af stað eldsnemma 15. júlí í 24 klukkustunda rútuferð, sem þýddi að ég var komin til Iquique eldsnemma 16. júlí, illa lyktandi og með auman rass. Það var fyrsta rútuferð af mörgum í þessu ferðalagi. Flugferðin þessa sömu leið tekur um tvo tíma en það er svo dýrt að fljúga hér að maður leyfir sér það ekki. Þegar ég var komin til Iquique hitti ég stelpu sem hafði verið í rútunni og ég kannaðist við úr háskólanum. Hún heitir Tiffany, frá Englandi, og er einmitt skiptinemi eins og ég, og þar sem við höfðum sirkabát sömu plön ákváðum við að finna saman hostel. Til Iquique fórum við því að þar rétt hjá er þorpið La Tirana þar sem er haldin karnavalísk trúarhátíð um miðjan júlí á hverju ári, og aðaldagurinn var einmitt 16. Við fórum þangað með Claudio, vini vinar míns, sem á heima í Iquique og ég hafði aldrei hitt áður, en hann lóðsaði okkur um, þrátt fyrir gríðarlega þynnku, sem ekki batnaði þegar við komum á hátíðina sem einmitt einkennist af bumbuslætti og flautublæstri. Það er erfitt að lýsa andrúmsloftinu á La Tirana. Þetta er lítið þorp í eyðimörkinni þar sem búa nokkur gamalmenni, en einu sinni á ári koma þangað um tvö hundruð þúsund pílagrímar og ferðamenn, ferðamennirnir með myndavélar og pílagrímarnir sumir hverjir á brókinni einni skríðandi um göturnar í 30 stiga eyðimerkurhita.
Það er mikið dansað og spilað, ungir sem gamlir hafa greinilega æft sig lengi, mikil læti, sölubásar sem selja allt frá maríustyttum og talnaböndum upp í skólatöskur og strigaskó og matsölustaðir þar sem eru grillaðir kjúklingar, nautakjöt og lamadýrakjöt, sem er einmitt það sem við fengum okkur í hádegismat. Það var alveg óhugnanlega ljúffengt. Dansarnir og búningarnir minntu á karnival eins og maður myndi sjá í Brasilíu, en allt heldur siðsamara, enda allt Maríu mey til lofs og dýrðar.

Eftir La Tirana og Iquique fikruðum við Tiffany okkur upp til Arica, sem er nyrsta borg í Chile, og bara svona hálftíma frá landamærunum við Perú. Þar skoðuðum við okkur um, og sáum til dæmis furðulega kirkju hannaða af herra Eiffel (já sem gerði turninn). Hún var öll úr járni, til að standast jarðskjálfta, sem eru tíðir í Chile enda landið allt á flekamótum. Í Arica gistum við tvær nætur á gistiheimili don Luis, og don Luis tók fagnandi á móti okkur eins og gamall vinur, rottulegur en mjög vingjarnlegur maður með örmjótt yfirvaraskegg. Litlu hundarnir hans þrír hlupu um á þakinu og geltu. Ég þurfti að komast í internet og fékk að nota tölvuna á "skrifstofunni" hans, sem var meira lítil kompa með tölvu og rúmi og fullt af drasli. Á meðan ég skoðaði póstinn minn heyrði ég einhvern tala í síma mjög skrítinni rödd, svona undarlega skrækri kvenmannsrödd, þótt ég heyrði ekki orðaskil. Þegar ég kom fram sá ég að það var don Luis sjálfur sem var í símanum og hafði verið lengi. Hann þagnaði skyndilega þegar ég kom og tók fyrir tólið og talaði venjulega við mig, en þegar ég flýtti mér inn í herbergi hélt hann áfram að tala eins og kona. Þess ber að geta að klukkan var svona eitt um nótt. Ég er ekkert endilega viss um að ég vilji vita um hvað þetta símtal snerist þótt mig gruni ýmislegt, því næsta kvöld fengum við að horfa á dvd inni í herbergi hjá okkur, hann lánaði okkur spilarann sinn og sagði að hann ætti alveg heilan helling af bíómyndum sem við gætum horft á. Tiffany fór með honum til að velja mynd, og vissulega átti hann margar bíómyndir, það var engin lygi, en við vorum ekki beint í fílingnum að horfa á brjóst og rassa, ef þið skiljið. Einhverjar myndir voru þó inn á milli sem ekki voru bannaðar innan 18, þótt þær væru allar af götunni og þess vegna í misjöfnum gæðum (sem þýðir oftast að diskarnir virka ekki neitt). Til að gera stutta sögu styttri enduðum við á því að horfa á American Pie IV döbbaða á spænsku með frönskum texta. Morguninn eftir þurftum við að taka rútu eldsnemma svo klukkan sex tókum við leigubíl sem don Luis hafði pantað fyrir okkur, og svo stóð hann úti á götu og veifaði okkur bless þar til við vorum komnar úr sjónmáli.

Við vorum á leið til Putre, sem er agnarlítið frumbyggjaþorp nokkra klukkutíma frá Arica, á leið til Bólivíu. Þar er talsvert af gistiheimilum fyrir ferðamennina sem koma til að sjá allar náttúruperlurnar í þjóðgarðinum sem er þarna í kring, og þar héldum við líka til. Frá Putre fórum við í dagsferðir þar sem við sáum eldfjöll, stöðuvötn og hella, og skemmtileg dýr eins og vizcacha-kanínu með hala og allskyns lamadýrategundir, skoðuðum eldgamlar kirkjur og böðuðum okkur í heitum hver með rauðum leir.

Þar sem við vorum þarna í um 3700-4300 metra hæð var loftið heldur þunnt og ég átti frekar erfitt með andardrátt. Það hjálpaði við háfjallaveikinni að drekka kókalaufste um morguninn en ég get eiginlega fullyrt að í heila viku hafi ég ekki dregið almennilega andann nokkru sinni, varð þreytt af því einu að klæða mig í og dauðuppgefin af því að ganga upp tröppur, lystarlaus og andvaka og óglatt. Einkennin voru þó öll væg og ég kastaði til dæmis ekki upp eins og margir sem fara í þessa hæð. En allar hreyfingar þurftu að vera á hraða snigilsins til að mig færi ekki að svima og yrði óglatt, og ég var farin að þrá aðeins meira súrefni í andrúmsloftið mitt eftir þessa viku.

Frá Putre fórum við Tiffany nefnilega til La Paz í Bólivíu, sem er bara 5 klst frá Putre (á meðan höfuðborg Chile er í svona 33 klst fjarlægð). Þegar þangað var komið skildu leiðir því að ég hélt til Oruro að hitta SOS-barnið mitt og hún ætlaði að spóka sig í La Paz. Það var nú svo ótrúlegt að þennan hálftíma sem ég var á rútustöðinni í La Paz hitti ég vinkonu mína frá Mexíkó, hana Trilce, sem var einmitt að ferðast þarna um líka með vinkonum sínum. Það var eiginlega fáránleg tilviljun því þær voru líka þarna bara í nokkra klukkutíma. Rútuferðin til Oruro var ekki sú besta sem ég hef upplifað. Ennþá í hátt í 4000 metra hæð, dauðþreytt eftir að hafa þurft að standa í hinni rútunni, með grátandi smábörn allt í kring og pirrað fólk að öskra á foreldrana að þagga niður í börnunum, kolniðamyrkur en bílstjórinn alltaf að taka fram úr, oft mjög tæpt að mér fannst, mér hálfóglatt og fólk að borða kjúkling og sjúga majónes úr bréfinu, og svo blessaðir rútusölumennirnir sem eru enn fleiri í Bólivíu en í Chile. Þeir koma inn, biðjast innilega afsökunar á því að vera að tala þetta í rútunni en blaðra svo næsta hálftímann um hvað það er sem þeir eru að selja. Síðan kaupa kannski einn eða tveir það sem þeir voru að selja og þeir fara út úr rútunni. Svo einmitt þegar ég var farin að verða frekar hrædd við hvernig bílstjórinn ók sá ég rútu á hlið úti í kanti sem hafði lent í árekstri og stóran hóp fólks fyrir utan. Það var ekki til að bæta geðið. Það var frábært að komast til Oruro og bóka sig inn á næsta hótel sem ég sá (350 ikr nóttin).

Næsta morgun hringdi ég í barnaþorpið í Oruro og var sagt að ég mætti koma til þeirra klukkan tíu. Þangað fór ég með leigubíl (30 ikr) og don Alberto, sá sem sér um heimsóknirnar, tók vel á móti mér og gekk með mér að húsinu hans Felix míns. Felix er tíu ára strákur sem er búinn að búa í barnaþorpinu alveg frá því hann var eins árs, sem er óvenjulangt því að venjulega koma börnin seinna inn. Börnin búa 6-10 saman í húsi með einni móður, sem er ekki kynmóðir þeirra, en sem hefur valið sér að starfa sem SOS-móðir, sem þýðir að hún tekur að sér börnin sem hennar eigin.

Ég get svo svarið að það var eins og í slow motion í væminni bíómynd að hitta Felix. Ég sá hann koma á móti mér, svo byrjaði hann að hlaupa, og beint í fangið á mér, hann sagði "madrina!" (guðmóðir) og við féllumst í faðma. Hann var nýklipptur og vatnsgreiddur og ofsalega sætur og hafði fengið frí í skólanum þann daginn til að hitta mig. Hann leiddi mig heim til sín þar sem mamma hans og nokkur systkini, en þau eru tíu í allt, sem þýðir að það er aldrei lognmolla. Við lékum okkur smá með gjafirnar sem ég kom með og hann sagði mér frá því hvernig foreldrar hans gáfu honum ekki að borða og börðu hann og amma hans þurfti að fara með hann á spítala þar sem SOS-fólkið fann hann. Síðan komu öll hin börnin heim úr skólanum og við borðuðum hádegismat með allri fjölskyldunni, þríréttað í tilefni dagsins, og börnin fylgdust grannt með hverri einustu hreyfingu minni, hvort ég kláraði allt af disknum, hvort ég fengi mér þessa sósu eða hina, í hvaða röð ég borðaði matinn, og fannst ég alveg stórfurðuleg. Felix var hinsvegar ekkert feiminn. Eftir matinn gátum við spjallað aðeins meira og þá var feimnin fljót að hverfa hjá hinum og þau yngstu voru komin í fangið á mér og að leika sér með myndavélina mína, sem var alveg gríðarlega spennandi. Svo fór ég með Felix niður í bæ, eða réttara sagt fór hann með mig niður í bæ og sýndi mér um. Hann er ofsalega skýr strákur og sjálfstæður, kunni á alla strætóa og rataði út um allt. Við gáfum dúfunum á aðaltorginu, renndum okkur í rennibraut og blésum sápukúlur, spjölluðum heilmikið og skemmtum okkur mjög vel. Svo fórum við aftur heim þar sem börnin sátu og voru að læra heima með aðstoð kennara sem kemur af og til. Enda er ekkert grín að vera með tíu börn á grunnskólaaldri sem öll þurfa að læra heima. Kennarinn sagði mér að Felix væri mjög gáfaður strákur (þetta sagði allt fullorðna fólkið um hann) en stundum pínulítið latur. Ég held það sé bara af því hann veit hvað skiptir máli og finnst ekki mikið koma til þess að lita myndir, vill frekar reikna.
Yngsta systirin, hún Sara, sex ára, hafði fyrst verið pínu skelkuð við mig en síðan varð hún besta vinkona mín. Hún spurði mig: "Af hverju kemur þú ekki á hverjum degi?" Ég sagði "Af því ég á heima rosalega langt í burtu." Hún: "Í La Paz?" Ég: "Nei, miklu lengra" Svo taldi hún upp allar borgir í Bólivíu sem hún þekkti, og alltaf sagði ég nei. "Hvar þá eiginlega?" Og ég reyndi að skýra út að það þyrfti að fara yfir sjóinn og vera í flugvél í marga marga klukkutíma. Ég er ekki viss um að það hafi skilist almennilega, enda erfitt að ímynda sér það ef maður hefur aldrei séð hafið og þekkir varla einu sinni neinn sem hefur nokkurn tímann farið í flugvél.

Það er víst regla að styrktarforeldri sem koma í heimsókn megi ekki gista í þorpinu, en þau buðu mér að vera yfir nóttina, og þar sem ég vissi að þetta væri kannski eina skiptið sem ég hitti þau, og það var svo gaman, þáði ég það. Ég vona bara að það skapi ekki vandamál í þorpinu í framtíðinni, ef fleiri foreldrar koma í heimsókn. Við vöknuðum svo eldsnemma daginn eftir og ég fylgdi fimm yngstu krökkunum í skólann. Þar kvaddi ég þau öll, og þegar ég hafði knúsað síðasta barnið bless kom til mín pínulítill strákur skítugur í framan og knúsaði mig líka. Þá fékk ég sting í hjartað. Ég hef líklega litið út eins og einhver María mey, hvít og ljóshærð og faðmandi börn hægri vinstri.

Ég fór heim á hótelið með tárin í augunum. Ég vissi ekkert hvernig heimsóknin yrði fyrirfram og hafði ekki gert mér grein fyrir að ég myndi kynnast ekki bara Felix heldur öllum hinum börnunum svona vel á einum sólarhring. Vonandi get ég hitt þau einhvern tímann aftur.

Ég hafði ætlað að fara til La Paz sama dag en það voru mótmæli svo vegurinn var lokaður, svo ég var bara einn dag enn í Oruro. Þar sá ég til dæmis þessi fínu lamadýrafóstur sem galdrakonur seldu á básum ásamt öðrum nauðsynjavörum til fjölkynngi.

Í

Bólivía er allt öðruvísi en Chile. Þar er mun meiri fátækt, fólkið er flest frumbyggjar, þ.e. lítið blandað við Evrópubúana sem komu seinna, allt er miklu fátæklegra og margfalt ódýrara. Ég vissi þetta allt áður en þegar ég kom til La Paz fékk ég eiginlega kúltúrsjokk, og fannst ég loksins komin til Suður-Ameríku. Fólkið, bílarnir, mótmæli þar sem fólk skaut úr loftbyssum niðri í bæ, fátæktin, betlararnir og götubörnin, þetta var allt svo yfirþyrmandi, sérstaklega af því ég var þarna ein. Það var kannski ekki það merkilegasta þegar ég sá konur sitja á gangstéttinni með ritvélar að skrifa upp bréf fyrir fólk sem þarf á þeim að halda og er ólæst, en það hafði samt eitthvað svo mikil áhrif á mig, og ég áttaði mig á að kúltúrsjokkið var eiginlega meira að fara frá Santiago til Bólivíu en Íslandi til Santiago. Ég segi Santiago því að munurinn er mikill eftir landshlutum, já og bæjarhlutum. Partar af Santiago eru eins og La Paz, en það er mjög auðvelt að komast hjá því að sjá þessa fátækt nokkurn tímann með því að halda sig í sömu þremur eða fjórum hverfunum.

Það er sitthvað eftir af ferðinni, þ.e. öll ferðin til baka, en ég held að þetta sé orðið gott í bili. Sjáum til hvort mér endast kraftarnir í að klára þetta.

2008-08-11T03:28:00.003Z

Húsið

Það er enginn hörgull á drama hér í húsinu frekar en venjulega. Þetta var trúnóhelgin mikla, þar sem ég fékk að heyra um ástamál margra vina minna. Enn á ný eru það þó aðallega strákarnir sem opna sig svona, enda eins og ég hef komið að hér áður miklum mun dramatískari en stelpurnar, þar sem þeir eru latínó og stelpurnar gringur. Vandamálin eru auðvitað þau sömu og alls staðar í heiminum, og snúast um sambönd, eða aðallega sambandsslit, hvort sem þau eru nýafstaðin og eftirséð eða yfirvofandi og óhjákvæmileg.
Rodrigo kom heim áðan, í frekar miklu uppnámi, settist við borðið hjá okkur og fékk sér af grænmetislasagnanu sem ég var allt eftirmiðdegið að elda oní allan herskarann, og tilkynnti okkur að í dag væri mikilvægur dagur í lífi hans. Hann hafði nefnilega komið út úr skápnum fyrir mömmu sinni. Ég hafði reyndar ekki hugmynd um að hann hefði ekki verið löngu búinn að segja henni það, þar sem hann er nú þrjátíu og fimm ára og kom út fyrir mörgum árum, en ég gleymdi víst smá að við erum í Chile, þar sem ekki eru nema fjörutíu ár síðan hommum var safnað saman, þeir settir upp í skip, svo var stímað út á rúmsjó og þeim sturtað útí. Auðvitað hefur margt breyst á þessum tíma en það er samt ekkert grín að "lenda í því" að vera gay. Að sjálfsögðu vissi mamma hans þetta alveg, enda var þetta orðið frekar bjánalegt, til dæmis að þeir skyldu alltaf fá að geyma dót Cesars kærastans hans inni hjá mér eða Kelly þegar mamman kom í heimsókn. Mamman tók þessu víst bara ágætlega (enda kannski búin að búast við þessu lengi), svo hann var alveg gríðarlega feginn. Hitt er aftur verra að hann veit ekki alveg hvað hann á að gera við sambandið sem hann er í, en það er önnur saga, sem og krabbamein föður hans, sem tók sig upp á ný og nú þarf að taka úr honum allar tennurnar.
Aðrar slæmar fréttir eru að nítján ára bróðir Sebastians vinar míns framdi sjálfsmorð í vikunni. Hann stökk fram af háu bjargi í borginni Arica alveg nyrst í Chile. Þetta eru hræðilegar fréttir og vinur minn er auðvitað alveg miður sín. Það var undarlegt að hugsa til þess að ég hafði klifið þessa sömu hæð bara tveimur vikum áður þegar ég var í Arica (myndir á Facebook, bjargið með stóru Kristsstyttunni). Maður veit lítið hvað skal segja þegar svona lagað gerist, enda kannski líka fátt að segja.

Ég skrapp til Valparaíso á föstudaginn til að hitta vini mína þar, það er alltaf notalegt, enda dekrað við mig á allan hátt og mikið um gott spjall og vín. Þar var auðvitað mikið rætt um Mörtu hina norsku, sem er enn sárt saknað, þótt nú séu komnir þrír mánuðir frá því hún fór. Einn vinanna er svo yfir sig ástfanginn af Kelly en hún fór líka til Valpo um helgina. Hann var svo spenntur að hitta hana en hún endaði á að gefa honum "þú ert næs gaur en ég held við ættum bara að vera vinir" ræðuna. Greyið hringdi í mig skælandi um leið og hann var búinn að kveðja hana svo ég þurfti að leika sálfræðing á meðan ég skar lauk í lasagnað.
Húlíó hinn mexíkóameríski gerir allt fyrir ástina eins og Páll Óskar og fer í fyrramálið til Perú til að hitta hana Petru sína, sem er þar á ferðalagi. Hann þarf reyndar að vaða eld og brennistein til að komast þangað því hann gerði ekki ráð fyrir að það er ekki það sama að ferðast í Bandaríkjum Norður-Ameríku og þriðjaheimsríkjunum í Suður-Ameríku, og sex klukkustunda rútuferð á blaði breytist í tuttugu tíma ferð í gamalli rútu með fiðurfé eða geitum, og brottfarartímar flugvéla eru meira svona viðmið en raunverulegur farartími. Honum tókst líka að lenda í slagsmálum, hann var einn á risastórum næturklúbbi sem er þekktur fyrir vandræði, tók tal við einhverja stelpu sem sat þar ein, en þá birtist auðvitað kærastinn og sparkar í höfuðið á honum þar sem hann situr, og lemur hann svo. Húlíó er frekar stór og þéttur (þótt hann hafi lést um svona 15 kíló frá því hann kom hingað, bara af því að hætta að borða bandarískan mat) og sneri hann fljótt niður, og þegar átti að bera hann út ásamt hinum voru vitni sem staðfestu að hann hefði ekki byrjað slagsmálin, svo hann slapp með skrekkinn, og flýtti sér heim.

Næsta helgi ætti að verða áhugaverð. Á fimmtudaginn er planið að fara á hommadiskó til að fagna fimmtugsafmæli Madonnu, sem er ekkert lítið mál, að minnsta kosti hér á bæ. Á föstudaginn út af einhverjum dýrlingnum og ég á von á heimsókn frá fyrrverandi kærasta vinkonu minnar og gítarnum hans, þar sem ég fæ að heyra um - nema hvað - þeirra sambandsslit, og svo eldsnemma á laugardaginn fer ég í kórferðalag, á kóramót í Andesfjöllunum. Það er eldriborgarakórinn í þetta sinn, og ég er komin með útfjólubláan kórbúning sem passar skuggalega vel á mig. Það var Ívan gamli sem útvegaði mér hann og hann virðist hafa stúderað óþægilega mikið hvernig ég er í laginu, því hann rétti mér kjólinn og sagði: "ég veit að þessi á eftir að smellpassa." Og svo sagði hann soldið annað dónalegra sem ég vil ekki hafa eftir hér.

Í dag var undarlegur dagur í Chile, Dagur barnsins. Hann gengur út á að foreldrar og guðforeldrar og afar og ömmur kaupa gjafir handa börnunum og fari með þau á McDonalds. Þetta básúna allar dótabúðir í margar vikur á undan svo það fari örugglega ekki framhjá nokkru barni að það eigi að biðja um dót fyrir þennan dag. Raunar eru allir svona dagar miklu mikilvægari hér en á Íslandi. Valentínusardagurinn, mæðradagurinn, feðradagurinn, vinadagurinn, allt eru þetta dagar sem hver einasti Chilebúi heldur upp á. Svona var þetta líka á Spáni, ætli þetta hafi eitthvað með kaþólskuna að gera?

Þetta er nú orðið gott. Ferðasagan bíður, en rúmið líka, og táknfræðitíminn á morgun.
Ég bið ykkur vel að lifa, og að hlusta á nýju Megasarplötuna, hún er dásemd. Tónlist.is hefur nýst mér vel.

(uppfært 12. ág. kl 00.39, bætti inn Húlíósögu og tók eitt umframorð)

2008-08-07T02:38:00.002Z

Á Íslandi er það veikleikamerki að láta veðrið stjórna sér. Nema þegar það er gott, þá fellir fólk niður störf og "eltir góða veðrið" í fríinu. En að láta leiðinlegt veður hamla því hvort maður fer á djammið eða ekki, nei, það gerir maður ekki.
Ég og vinkona mín bandarísk ætluðum að finna okkur eitthvað skemmtilegt að gera eitt síðdegið í vikunni þar sem hún slapp snemma úr vinnu. Það var búið að rigna svolítið um daginn, bara nokkrir aumingjalegir dropar á strjáli, en viðvarandi þó. Mér datt ekki í hug að þetta myndi setja strik í reikninginn og kom með hverja snilldarhugmyndina á eftir annarri, skipulagði ferð í kirkjugarðinn sögufræga, á safn um pyntingarnar á einræðistímanum og meira að segja veðreiðar. En þessir dropar drógu allan mátt úr vinkonu minni. Hún hló bara að öllum mínum tillögum og hafnaði þeim með orðunum: "En það er rigning!"
Ég hafði eiginlega ekki áttað mig á því hvað við látum veðrið lítið angra okkur, og við sem höfum svona mikið af því. Hér kvartar fólk og kveinar fari hitinn undir 15 gráður og í rigningu lamast allt og fólk situr bara heima. Það var felld niður kóræfing um daginn því að það var svo kalt.
Ég man eftir djömmum í Reykjvíkurborg þar sem maður eður slabb upp á miðja nælonsokkaklædda kálfa í spariskónum til að komast á milli staða, bíður í röð í nístingskulda og reynir að skýla sér frá stórhríðinni með því að halla sér agnarögn of mikið upp að ókunnuga hávaxna manninum við hliðina á sér. Ég þarf samt að fara til Suður-Chile, þar ku veðráttan vera mun líkari því sem ég á að venjast, enda á svipaðri breiddargráðu, bara í hina áttina.

2008-08-05T03:23:00.002Z

Ferðasagan er enn ósögð, ég veit það, hún er bara svo ofsalega löng, kemur vonandi bráðum, eða þá bara strípur úr henni (highlights ho ho). Það sem ég verð hins vegar að segja frá er tíminn sem ég fór í áðan. Nú er nefnilega vetrarfríið búið og skólinn byrjaði í dag. Ég fór í tíma í öðrum kampus en ég hef verið í, mun eldri og miklu fallegri, en það tekur langan tíma að komast þangað.

Tíminn var "Táknfræði í kvikmyndum". Kennarinn er 82 ára, hávaxinn og glæsilegur með sítt skegg og hár, alveg eldklár og líklega nokkurs konar goðsögn, eftir því hvernig hann talaði og hvernig nemendurnir komu fram við hann, og af því að það er ýmislegt um hann á netinu, til dæmis þetta myndband af honum að spila á flautu. Ég sat heilluð í þrjá klukkutíma og fannst ég vera komin í tíma hjá Robert Langdon, enda byrjaði hann á að ræða táknfræði í Disneymyndinni Mjallhvíti, þaðan í Pentagon-bygginguna og hvernig formið á henni tengist frímúrurum og fornum kabbalah-kenningum um fimmhyrning sem táknar stríðsguðinn Mars, sem aftur tengist fimmhyrningnum í merki Súpermanns. Svo talaði hann heillengi um hversu mikið má lesa út úr fyrstu tveimur orðunum í Faðirvorinu, að maður tali ekki um ef maður heldur áfram. Þar á eftir voru það hans kenningar um 11. september 1973 (þegar Pinochet tók völd og Salvador Allende var drepinn) og samsæriskenning um páfaheimsókn til Chile, önnur um myndirnar úr Abu Ghraib þar sem bandarískir hermenn sjást pynta Íraka, sem hann heldur fram að hafi verið birtar viljandi af bandaríska hernum til að æsa upp allan hinn íslamska heim. Hann var líka með júngískan lestur á Rear Window eftir Hitchcock og sýndi okkur brot úr þremur myndum, Borgarljósum Chaplins, Royal Wedding með Fred Astaire og jólaþáttinn með Mr. Bean. Í öllum þessum brotum sýndi hann okkur falin skilaboð, eins og í þessu atriði, sem virðist vita meinlaust, bara sætur dans í upphafsatriði Royal Wedding. Þessi dans táknar hins vegar baráttu Bandaríkjanna fyrir sjálfstæði frá Bretum, Astaire táknar gamla konungsveldið og stúlkan er nýlendan freistandi, sem nýtir tækifærið og rænir hann krúnunni, svo hann neyðist til að láta hana fá aðra til að heimta sína til baka. Myndin er frá 1951 en á að gerast 1947 þegar það var konunglegt brúðkaup í London, ofsa djúsí. Miðað við þetta getið þið ímyndað ykkur hvað hann fann hjá Chaplin og Mr. Bean.

Ég veit ekki hvort ég held áfram í þessum tíma, því ég get ekki fengið hann metinn við HÍ þar sem hann er ekki á MA-stigi, en ég skemmti mér að minnsta kosti stórvel í þessum tíma, sama hvað verður. Þetta er kannski heldur mikið af samsæriskenningum fyrir mig, ef fram heldur sem horfir, því þótt það sé gaman að þeim verður það líklega fullmikið að hlusta á í þrjá tíma á viku. Sjálfur sagði kennarinn að þessi kúrs myndi breyta lífi okkar, og að við myndum ekki sjá bíómyndir, já eða nokkurt listform, í sama ljósi aftur. Hann ætlaði að svipta okkur sakleysinu.

Í morgun fór ég líka til læknis, lýtalæknis reyndar, út af örinu á enninu, vildi bara athuga hvað er hægt að gera. Það er svosem ekki í frásögur færandi nema af því að inni hjá lækninum var ég í mesta lagi fimm mínútur en allt stússið við að fá að borga fyrir tímann tók mig einn og hálfan tíma. Eins gott að ég mætti 40 mínútum fyrr til læknisins til að redda þessu öllu, samt var ég ekki búin fyrr en korteri eftir að ég átti pantaðan tíma, og átti þá eftir að redda fleiru eftir tímann. Ég var send á milli bygginga, og innan bygginga á milli sala, innan sala á milli borða, og svo fram og til baka endalaust á milli allra þessara aðila. Og þetta er fínasta og þróaðasta heilsugæsla landsins, eða um það bil. En þrátt fyrir lúxusinn er flækjustigið hið sama og á þeim vanþróaðri, gott ef ekki enn meira.

Vonandi skemmtu allir sér fallega um verslunarmannahelgina, ég lét mér nú eiginlega bara leiðast og hlustaði á Julio tala um svissnesku ástina sína sem er núna farin í ferðalag og hann mun bara sjá nokkra daga í viðbót þegar hún kemur hér við á ferðum sínum. Hann er furðuleg blanda af mexíkóa annars vegar og hreinræktuðum Texasbúa hins vegar, sem talar hátt um réttindi sín sem Bandaríkjamanns og gerir mig stundum alveg brjálaða með blaðrinu í sér.

Þá er það rúmið, en fyrst eitt vídjó, þetta er úr Magnificat eftir John Rutter, sem ég er að fara að syngja á tónleikum á fimmtudaginn ef einhver vill kíkja. Ókeypis inn.

Fecit Potentiam

2008-07-15T04:36:00.004Z

Ferðalög

Ég kom heim frá Buenos Aires í gærkvöldi. Þetta var frábær ferð og hefði ekki getað verið betri nema ef hún hefði verið lengri. Þetta var alltof stuttur tími en vel nýttur. Þar sem ég ferðaðist með þremur strákum var skylduheimsókn á La Boca-leikvanginn (þar sem Maradonna spilaði) og River-leikvanginn, eitthvað sem mörgum þykir eflaust merkilegra en mér. Mun áhugaverðara var að hitta rithöfundinn Sorrentino sem sýndi mér kirkjugarðinn í Buenos Aires sem er ekkert minna en magnaður, og heimspekilegar samræður til fimm um nótt á farfuglaheimilinu, við sirkusstrák með hanakamb og hárlistakonu. Það var bara eitt sem varpaði skugga á ferðina en það var samt á sama tíma svo viðbjóðslega fyndið að það er ekki hægt annað en segja frá því:

Hann Nico, sem var svo ástfanginn af Mörtu hinni norsku, er fyndinn fýr. Hann er svo opinn og jákvæður og skemmtilegur og kann ekki að skammast sín. Hann var í fyrsta sinn í útlöndum og þurfti auðvitað að tala við hvern einasta látbragðsleikara, götusölumann, götutangódansara, mótmælanda og sæta stelpu sem hann sá og tókst alltaf að verða besti vinur þeirra allra á nokkrum mínútum. Hver einasti sem rétti honum pappírssnifsi, hvort sem það var til að auglýsa herbalife eða hóruhús, var tekinn á spjall um hvað sem var. (þetta var verra en Atli Viðar niðrí bæ um helgar)

Þar sem þessir strákar eru... ja, strákar, og latínós, var líka mikið talað um stelpur... brjóst og rassa og brasilískar stelpur og argentínskar og ljóshærðar og dökkhærðar og lauslátar og ungar og gamlar og allt. Ég var meira að segja farin að halla undir flatt og glápa þegar ég sá bústinn barm eða lögulega leggi undir lok ferðar.
Nico var mjög forvitinn um "café poto" (eins og hann kallaði það, bókstaflega "rassakaffihús") í Argentínu því í Chile er alveg fullt af þeim. Þau heita "café con piernas" ("kaffihús á fótum" eða "kaffi með fætur" eða eitthvað í þá áttina) og þar ganga um stelpur í strengjabrókum einum fata og servera kaffi oní herramenn. Mjög spes fyrirbæri sem ég lýsi betur seinna. Nú, Nico vildi kanna rassakaffistöðuna í Buenos Aires svo þegar einhver stúlkan bauð honum inn af götunni upp langan teppalagðan stiga að myrkum salarkynnum lét hann ekki segja sér það tvisvar. Við hin trúðum ekki eigin augum þegar við sáum hann hverfa þangað inn og strákarnir urðu öskuvondir út í hann fyrir að vera svona heimskur. Þegar hann loksins kom út aftur var auðvitað búið að hafa af honum allan peninginn sem hann var með á sér. Hann lýsti því þannig að það hefði allt fyllst af stelpum í kringum hann að rétta honum einhver djúsglös sem hann ekki drakk úr, og svo var hann rukkaður um morðfjár, "og svo voru þær allar ljótar í þokkabót"! * Hann leit í kringum sig og sá tvo gaura sem voru víst eitthvað um fimm metrar á hæð, reiðubúnir að rista hann á hol ef hann ekki borgaði, svo hann þorði ekki annað en láta af hendi allt reiðuféð sitt. Ég held hann hafi skammast sín í svona klukkutíma eftir þetta, og hann sagðist hafa lært sína lexíu og ætla að hætta að weonear (láta eins og fífl) svona mikið, hann væri búinn að rugla nóg í þessari ferð og ætti þetta skilið. Gott ef það sljákkaði ekki aðeins í honum eftir þetta, þótt hann hætti auðvitað ekki alveg... enda væri það heldur ekkert gaman.

Það var skrítið að ferðast með strákum sem eru aldir upp í að stelpur megi ekki lyfta þungum hlutum eða opna dyr sjálfar. Ef ég missti eitthvað á gólfið voru minnst þrjár hendur mættar til að taka það upp og ég fékk lítið að borga fyrir drykki eða annað. Ég þurfti raunar voðalega lítið að gera, enda er ég loksins búin að átta mig á því að það er alveg jafnmikil kurteisi af minni hálfu að þiggja aðstoðina eins og af þeim að bjóða hana. Það er beinlínis dónalegt að heimta að borga ef þeir bjóða manni, því þá er maður á einhvern hátt að lýsa því yfir að þeir hafi ekki efni á því og að þeir séu þannig minni karlmenni, og maður verður bara að sætta sig við þetta. Ég þoli samt ekki þegar þeir reyna að klæða mann í jakkann... þá finnst mér komið of mikið af því góða.

---

En þetta var bara upphitun fyrir ferðina sem ég fer í í fyrramálið. Klukkan 7.30 (eftir fimm tíma) legg ég af stað í rútu til Iquique, í Norður-Chile. Ferðin tekur 24 klukkutíma, svo ég verð komin á miðvikudagsmorgun á sama tíma til Iquique. Þaðan ætla ég til La Tirana, pínulítils þorps þar sem er akkúrat þessa viku alveg ótrúleg trúarhátíð með tónlist og dansi og pílagrímum með grímur og púkablístrur. Hér má sjá nokkrar myndir.

Eftir það er ferðinni heitið lengra norður, til Arica, sem er við landamæri Perú, og svo til Bólivíu, til borgarinnar Oruro, þar sem ég ætla að heimsækja hann Felix, 9 ára, SOS-barnið mitt. Ég hlakka alveg rosalega mikið til að hitta hann. Eftir það kem ég mér einhvernveginn til baka. Læt vonandi vita af mér einhverntímann á leiðinni þegar ég kemst í net. Óskið mér góðs gengis og lítils rasssæris...

*Hér kom Húlíó inn í herbergi til mín frekar skömmustulegur og spurði hvort hann mætti sýna mér soldið - nefnilega myndir af Petru, svissnesku stelpunni, sem hann tók í rómantísku helgarferðinni þeirra - því hann er svo yfir sig ástfanginn og varð að deila því með einhverjum. Hann er svo fyndinn, algjör Kani en samt svona æðislega væminn latínó.

2008-07-09T19:13:00.002Z

Buenos y Malos Aires

Nú sit ég og bíð eftir að kominn sé tími til að fara út á flugvöll og skella sér til Buenos Aires. Ég er reyndar með einhverja bölvaða beinverki og illt í maganum, við skulum vona að það sé nú bara eitthvert létt grín.

Rodrigo, sem alltaf passar svo vel upp á okkur, er mjög ánægður með fylgdarsveina mína, hann veit að þeir eiga eftir að passa mig eins og sjáaldur augna sinna. Hann sagði þegar ég kvaddi hann: "Come mucho chocolate y mucha carne" (borðaðu mikið af súkkulaði og kjöti), og svo hvíslaði hann "y comete un argentino también" sem þeir skilja sem vilja.

Eitt er það sem ég er alveg að verða brjáluð á: langflestir Bandaríkjamennirnir hérna. Þeim þykja þeir svo merkilegir að vera í útlöndum, hafa kannski farið til Evrópu, kannski ekki, lært mannfræði eða félagsfræði eða eitthvað, en finnst þeir að minnsta kosti geta dæmt Chile og öll önnur lönd út frá norminu, sem er auðvitað the US of A. Sama hvað þeir eru með margar gráður í mannfræði og "veraldarvanir" þarf alltaf að bera allt saman við Bandaríkin og þannig ákveða hvort það sé "normal" eða ekki. Ég sem hélt að mannfræði snerist að einhverju leyti um að það væri fleiri en ein menning sem væri "normal" og þótt fólk notaði sinnep eða mæjónes eða eitthvað allt annað á frönskurnar en tómatsósu væri það ekki endilega "so weird" heldur bara "öðruvísi en ég er vanur/vön". Þetta er orðið frekar þreytandi.

Ég bý semsagt núna bara með enskumælandi, þ.e. könunum tveimur og þeirri svissnesku, og svo Ro og Cesari sem er hérna upp á hvern dag. Það verður gott að komast út úr enskunni í smástund, ég er komin með ögn leið á henni.

Mig dreymdi í nótt að í lítilli matvörubúð á horninu sæi ég allt í einu hálfslítradollu af skyr.is með vanillubragði. Búðareigandinn sagði með fýlusvip að birgirinn hefði látið hann fá þetta til að prófa en hann byggist ekki við að selja þetta nokkrum manni. Ég lofaði honum að ég skyldi kaupa það allt saman. Svo var draumurinn búinn.

En þá er það land silfurs, nautakjöts, fallegustu karlmanna í heimi og Evítu:

2008-06-27T02:44:00.002Z

Af eldri mönnum og ástföngnum

Þá er haustönnin alveg að verða búin. Ég kláraði tvo kúrsa í dag og á mánudaginn er próf og ritgerðaskil í þeim síðasta. Það er heilmikill léttir. Svo fer ég bráðum til Argentínu (9. júlí) í nokkurra daga ferð. Þar hitti ég rithöfundinn "vin minn", þann argentínska sem ég hef þýtt smásögur eftir. Hann bauðst til að sýna mér Buenos Aires, og ég auðvitað þáði það.

En þetta er ekki eini heldri og eldri maðurinn sem býður mér út (og þetta er góð saga). Í kórnum mínum með öllu gamla fólkinu er hann Ívan, sem er eitthvað á áttræðisaldri, og er alveg voðalega hrifinn af mér. Hann kyssir mig í bak og fyrir á hverri æfingu og segist dreyma mig um nætur. Konan hans var kórstjóri í kórnum en hún lést fyrir ári síðan, en hann er formaður kórsins og aðalmaðurinn í öllu kórastarfi í Chile, eða virðist vera það. Um helgina eftir kóræfingu fórum við nokkur saman út að borða (á stað þar sem Pablo Neruda borðaði alltaf, og þar sem skammtarnir eru svo stórir að ef maður skiptir þeim í tvennt er það samt of mikið) og svo heim til hans. Hann á heima á miðri AÐALdjammgötu bæjarins, Pio Nono í Bellavista-hverfinu, á annarri hæð, svo að það að fara út á svalir, sama hvaða kvöld vikunnar, er eins og að vera á svölunum á Sólon klukkan þrjú á föstudagskvöldi. Þarna býr semsagt Ívan, í risastórri íbúð sem minnir helst á safn, fullt af minjagripum alls staðar að, því þau hjón ferðuðust mikið, hann óperusöngvari og hún kórstjóri. Það var mjög skemmtilegt kvöld, þau tóku fram gítar og sungu sömbur þar til klukkan var að ganga fjögur (þetta var mest allt fólk komið af léttasta skeiði) og Ívan gaf mér litla keramikflautu og fallegan trefil (sem konan hans hafði líklega átt). Hann var á góðri leið með að gefa mér peysu af henni líka en ég náði að stoppa það af í tæka tíð.

Hann spurði hvort ég hefði gaman að óperum, jú, ég hafði það, svo hann sagðist eiga tvo miða á Grímudansleik Verdis (Un ballo in maschera) og að hann vildi bjóða mér. Ég vildi auðvitað fara í óperuna, svo núna á þriðjudaginn hittumst við niðrí bæ, fengum okkur heitt súkkulaði og tertusneið og fórum svo í óperuna í borgarleikhúsinu. Það var bara ofsalega gaman, frábærir söngvarar og flott umgjörð, og eftir á fór hann með mig baksviðs, því hann vann þarna sem óperusöngvari og þekkti alla. Þar sýndi hann mér sviðið og kynnti mig fyrir öllum aðalsöngvurunum og stjórnendunum, þar á meðal gríska sópraninum Sofíu Mitropoulos, sem sagði mér að hún hefði komið til Íslands í september og sungið með "Jóhannsson".

Þetta var auðvitað ekki venjulegasta deit í heimi, hann verandi fimmtíu árum eldri en ég, en minnti þó skuggalega mikið á slíkt. (Texasbúinn hafði sagt þegar ég var að hafa mig til: "Just don´t give him a heart attack.") Þegar ég loksins kom heim, eftir að hafa hafnað svona tuttugu sinnum að fara með honum út að borða, beið mín Rodrigo þungur á brún. Honum leist ekkert á þetta og sagðist myndu lemja hann ef hann færi eitthvað að kássast upp á mig. Hann passar mig vel, það má hann eiga, Rodrigo. En ég lofaði honum að gamlinginn héldi sér alveg innan siðsemismarka, kannski ekki alveg sannleikanum samkvæmt, en nógu þó. Ég veit alveg að þeim gamla finnst bara voðalega gaman að fá að spássera um götur bæjarins með ljóshærða unga stúlku upp á arminn. Það sem ég hlýt þó að spyrja mig er: Af hverju get ég ekki fundið einhvern á mínum aldri??

Hér í húsinu var verið að yngja upp, eins og í öllum góðum sápum, og inn eru komnir tveir nýir leikendur, Húlíó frá Texas og Petra frá Sviss. Húlíó er af mexíkóskum ættum og vinnur hér fram í desember hjá heitasta arkitekti í Chile, Mattíasi Klotz, og Petra er hér í mánuð í málaskóla. Hún er svona feimin stelpa með sterkan þýskan hreim og frekar uppburðarlítil eitthvað. Húlíó hins vegar er mjög sjarmerandi, í laginu eins og bangsi og reitir af sér brandarana, til dæmis um öll mótorhjólaslysin sem hann hefur lent í, sem fylla hátt í tug. Já, honum tekst meira að segja að gera umferðarslys brjálæðislega fyndin, svo við lágum allar í krampa grenjandi af hlátri.

En eins og það vantaði einhverja meiri rómantík og drama í húsið, þá kom Húlíó til mín í gær og játaði fyrir mér hvað hann væri hrifinn af Petru. Þau eru búin að fara út núna saman síðastliðin nokkur kvöld og "really hit it off" að hans sögn. Hann segist bara elska hreiminn hennar, augun, brosið... já allt það. Ég varð pínu hissa, en auðvitað bara mjög glöð fyrir hans hönd. Ekki veit ég hvað þeirri svissnesku finnst, en vona að þau geti bara dúllað sér í smá rómans þennan mánuð sem hún er hérna.

Eitthvað höfðu heyrst raddir hér í húsinu um að ég hefði ekki lagt nógu mikið til málanna í sápuna okkar, en ég held að með afadeitinu mínu hafi ég náð að fylla upp í minn kvóta, að minnsta kosti út þennan mánuðinn. Svo er aldrei að vita upp á hverju maður tekur næst, nú fer ég í mánaðarfrí frá skólanum og svona, vonum bara að það verði ekki annað slys.

2008-06-23T03:44:00.002Z

Lost in translation

Þar sem ég tala allan daginn á spænsku og ensku (ensku af því að ég bý núna með þremur Könum og svissneskri stelpu sem talar enga spænsku) og enga íslensku nema þessar nokkrar mínútur á viku á Skæp (sem minnir mig á það: skype: svanhvit.lilja), vill það gerast að ég segi einhverja bölvaða vitleysu, eins og um daginn þegar upp úr mér vall líklega besta bakke snagvendt síðan "kokk og póp" og "bíta í lók". Ég var að biðja um popp og sagði óvart:
"Can I have some cop porn?"
Litla siðprúða og trúaða kanastelpan roðnaði öll og blánaði en við hin hlógum eins og vitleysingar þegar ég fattaði hvað ég hafði sagt.
Enskuna hef ég í gegnum árin aðallega notað til að gera mig skiljanlega en ekki sem fagurfræðilegt tæki, og án þess að hugsa neitt voðalega mikið um ensku sem tungumál per se, heldur einbeitt mér að öðrum málum. Það hefur ekki mikið breyst, en það er frústrerandi að vera svo nálægt því að tala eins og innfæddur en samt svo ofboðslega langt frá því. Enn sem komið er er þægilegra að tala ensku en spænsku en planið er að bæta spænskuna svo að hún verði betri en enskan.

(Hins vegar hef ég líka komist að því að ég hef skuggalega mikinn matarorðaforða í ensku og þarf oft að þýða matarorð úr spænsku yfir á ensku fyrir Bandaríkjamennina. Ég meina eiga þeir ekki að vita að blaðlaukur heitir "leek" á þeirra eigin tungumáli?)

Ég sýndi eðalnámsmannataktík í vikunni þegar ég sendi kennaranum mínum póst og spurði hvort hann "vildi ennþá að ég skilaði ritgerðinni sem ég skrifaði aldrei þegar ég lenti í slysinu", vitandi að þar sem hann er næs og þar sem ég orðaði spurninguna svona myndi hann sleppa mér við ritgerðina. Enda fékk ég svar áðan þar sem hann sagði að það væri nóg að ég hefði lesið bókina (sem ég og gerði). "Way to work it, Iceland" eins og Texasbúinn sem er nýfluttur inn sagði. Hann er skemmtilegur. Ég segi frá honum bráðum.

2008-06-20T03:50:00.002Z

Lost in time

Ég veit að það heitir 'jet lag' þegar maður verður dasaður eftir að hafa flogið í gegnum mörg tímabelti, en hvað heitir það þegar árið fer allt í rugl, með árstíðum og öllu, þegar maður fer úr einu heimskauti yfir í annað

Nú heyri ég af vinum og fjölskyldu á Íslandi í sundi, sumarbústöðum og sólbaði, búin að fylgjast með vorkomunni í gegnum skype og vefmiðla og facebook-statuslínur, en á meðan hef ég öslað haustlauf og þurft að fá mér regnhlíf út af haustskúrunum. Síðasta daginn minn á Íslandi fór ég í göngutúr í snjónum sem tók mér upp að hnjám (enda stutt til hnésins) en daginn eftir var ég að spóka mig í Flórída, þar á eftir lenti ég í síðsumarhitunum í Chile, í mars.

Þótt ég sé búin að vera hérna í bráðum fjóra mánuði ætla ég ekki að venjast því að tala um september sem vor og desember sem sumar, eða júlí sem hávetur. Haustpáskar voru líka spes. Hlakka til sumarjólanna.

Þetta er orðið það slæmt að ég er alveg hætt að tala um árstíðir, nefni bara mánuðinn, því annars segi ég alltaf einhverja bölvaða vitleysu. Þetta hefur eitthvað með melatónín og heilaköngulinn að gera, það hlýtur að vera til nafn yfir þetta... eins og allt. Ég virðist að minnsta kosti ekki ætla að ná þessu, og svo tekur það mig örugglega álíka langan tíma að jafna mig þegar ég kem heim. En þetta er nú lúxusvandamál, ekki satt?

2008-06-13T03:59:00.003Z

Drama

Jújú, lífið heldur áfram í Chile eins og annars staðar. Ekki misskilja póstinn hér fyrir neðan. Ég hef ekkert á móti grátandi karlmönnum. Þ.e.a.s. svo lengi sem það er í hófi, og það sama á auðvitað við um konur. Og enginn þessara karlmanna hefur grátið yfir mér (að mér vitandi). Þetta eru bara ósköp venjulegir og góðir strákar í ástarsorg. Norska vinkona mín héðan úr íbúðinni fór heim til Norge á mánudaginn og Nico vinur okkar frá Valparaíso, sem varð yfir sig ástfanginn af henni (og skyldi engan undra, hún er gullfalleg og yndisleg) var svo miður sín að eftir að við höfðum kvatt hana á flugvellinum sá ég að ég gæti ekki annað en farið með honum aftur til Valpó til að halda í höndina á honum og hughreysta hann. Ég þurfti líka ekki að fara í neinn tíma svo þetta var alveg tilvalið.

Það var frábært að komast út úr menguninni í Santiagó í sólarhring og gott að vita að ég á alltaf heimboð þangað þegar ég vil, borgin er við sjóinn og bara í klukkustundarfjarlægð frá Santiago. En þetta var tilfinningaþrungin ferð, þar sem þeir hittust vinirnir þrír sem eiga heima þarna og lýstu kærustuvandræðum sínum (allt “gringas”, þ.e. evrópskar/bandarískar stelpur) og ég fékk í fyrsta skipti að heyra alvöru samræður stráka um stelpuvandamál. Það var vægast sagt áhugavert.

Mamma Nicos var voðalega góð við mig, eldaði fisk handa mér og sagði mér undan og ofan af ævi sinni með leikrænum tilburðum og nokkrum tárum, í tveggja klukkustunda einræðu. Mikið drama þar. Daginn eftir skrópaði Nico í vinnunni (það er ekkert svo mikið mál hérna og talsvert stundað) og við fórum í langan göngutúr um höfnina og ég fékk að vita margt sem ég vissi og vissi ekki um Chile og allt sem fjölskyldan hans og þessi þjóð hefur þurft að ganga í gegnum. Það var þá sem ég táraðist eða kannski var það bara hafgolan í augunum. Það var að minnsta kosti erfitt að hlusta á allar hörmungarnar í landinu og vita hvað maður hefur það óendanlega gott á Íslandi. Það að ég skuli geta ferðast og stundað nám í hvaða landi sem er eru svo ótrúleg lífsgæði að ég fer hjá mér. Ég er í langsnobbaðasta háskólanum í landinu og bý í metrópólítanhverfinu þar sem flestir hafa það gott, get leyft mér sirkabát hvað sem ég vil, á meðan vinur minn hefur ekki efni á að klára háskólagráðuna sína því hann vill frekar að systir sín fari í háskólanám, svo hann er í námuvinnu til að geta borgað námið hennar.

Þrátt fyrir dramatíkina var þetta mjög notaleg ferð og ótrúlega gott að hlaða batteríin við sjóinn. Enda er loftmengunin hér í borginni alltaf meiri og meiri og maður tekur helst eftir því þegar maður fer að hósta og súrnar um augu. Já, og svo gleymir maður grínlaust að Andes-fjöllin eru hér allt í kring, því þau sjást hreinlega ekki baun í öllum þreyknum (þreykur=smog).

Ein af þeim síðum sem ég skoða hvað mest er þessi hér, þar sem sjá má loftmengunina á hverjum degi og athuga hvort það sé öruggt að fara út að hlaupa eða hvort maður geti búist við að svíða í augun allan daginn. Það sem er áhugavert er þó að það “smog level” sem er flokkað sem mikil mengun í Evrópu er u.þ.b. 50, en það er ekki fyrr en það er komið fyrir ofan 200 sem það er fyrst talið sem slæmt af yfirvöldum hér. Þá mega börn ekki fara í leikfimi og gamalt fólk á að halda sig innan dyra.

En meira af sápunni. Gringan vinkona mín í næsta herbergi, hún Kellí, er mér stöðug uppspretta afþreyingar því hún lifir vægast sagt spennandi ástarlífi. Núna eru þeir sjö strákarnir á eftir henni, þar af þrír sem eru bestu vinir og nöfnin á þeim byrja öll á M. Hún býr hér í næsta herbergi og ég fæ stöðugt öppdeit af nýjustu afrekunum. Hún er farin að segjast gera þetta bara til að skemmta mér, því ég hef svo gaman af þessu.

Aumingja Rodrígó sem ég leigi hjá hefur ekki átt sjö dagana sæla. Hann sér um aðra íbúð hér í miðbænum með vinkonu sinni og um daginn þegar vantaði leigjanda benti hann á strák sem vantaði stað til að búa á því hann var að hætta með kærustunni, og R. þekkir kærustuna. Strákurinn var á götunni og bar sig aumlega, og R. treysti honum, svo hann flutti þarna inn. Einn daginn nokkrum vikum seinna hverfur bæði hann og fartölva hollenskrar stelpu sem býr þarna. Svo nú er vinkona R. sem á íbúðina brjáluð út í R. fyrir að hafa sent þennan gaur inn á heimilið, og heimtar að hann láti þá hollensku fá fartölvuna sína. R er ekki alveg beint sáttur við það og nú eru þau í lögguleik að leita að gaurnum útum allan bæ, þræða alla staði þar sem hann getur verið og staðan núna er held ég þannig að þau eru komin með símanúmer og ætla að reyna að finna heimilisfang foreldra hans út frá því. Það er talsvert af innbrotum hérna og við læsum alltaf dyrunum hér með tveimur lásum, bæði þegar við förum inn og út, og höfum alltaf á hreinu hverjum við hleypum inn í húsið með dyrasímanum. Enda gerðist það í hinni íbúðinni að stelpa opnaði fyrir einhverjum sem hrinti henni til hliðar og ruddist inn og stal fullt af peningum úr íbúðinni. Svo að við pössum okkur.

Góðar fréttir af fjölskyldunni okkar hérna í íbúðinni eru að pabbi Rodrígós, sá sem var með krabbamein, fór í aðgerð sem heppnaðist og nú er hann kominn heim til sín. Það voru vægast sagt gleðifréttir.

Ég var að koma úr tíma í bókmenntakúrsinum mínum. Það er alltaf mjög gaman og ég er búin að lesa slatta af bókum. Fyrir tímann í dag lásum við bók sem heitir “Í gegnum skráargatið” og er merkilegt nokk eftir einn nemandann í bekknum. Hann er stórskemmtilegur fýr. Hann er 55 ára gyðingur, heitir Jorge (sama nafn og Georg) með mikið skegg, góðlegustu augu sem ég hef séð og sexarma stjörnu um hálsinn. Hann skrifaði þessa bók um þrjár kynslóðir kvenna, gyðinga sem flytja frá Rússlandi til Argentínu og svo Chile, og tekst bara ótrúlega vel upp með að skrifa um konur. Það var ekki fyrr en ég opnaði bókina í fyrradag til að byrja á henni og sá myndina af höfundinum sem ég áttaði mig á að þetta væri hann, og það var mjög gaman að hlusta á hann tala um bókina sína, eitthvað sem íslenskir rithöfundar eiga til að forðast.

Æ, mig langar að skrifa meira en það verður allt eitthvað svo niðurdrepandi þegar ég fer að hugsa um það, t.d. það að hér eru nær allir háskólar í verkfalli (nema auðvitað uppaskólinn minn) og margir grunnskólar (þ.e. nemendurnir), mikil læti, grjótkast, táragas og brynvarðir bílar sem sprauta vatni, meira að segja hérna beint fyrir utan gluggann hjá mér í dag. Ég varð pínu skelkuð, en örugg uppi á fjórðu hæð. Nemendurnir eru að krefjast betri menntunar, fleiri styrkja og lægri skólagjalda, því staðan í skólamálum í Chile er vægast sagt slæm, á pari við heilbrigðismálin. Þetta gera þeir á hverju einasta ári, þ.e. fara í verkfall og hertaka skólabyggingarnar með því að hlaða upp borðum og stólum (hljómar saklausara en það lítur út, ímyndið ykkur alla stóla í heilum háskóla hlaðið upp með fæturna út meðfram öllu grindverkinu og hliðum inn á háskólasvæðið. Það er ekkert lítið ógnandi.) Þessi verkföll geta staðið frá einum mánuði og jafnvel upp í þrjá mánuði á hverju ári. En jæja, þetta var einmitt það sem ég ætlaði ekki að skrifa um núna, enda hægt að skrifa margt og mikið um þessi mál.

Ástarkveðjur, og munið hvað við höfum það gott að vera frá Íslandi, þótt við þurfum að skafa á veturna.

2008-06-10T23:49:00.001Z

Llorones

Þessa þrjá mánuði í Chile hef ég séð fleiri karlmenn gráta en alla mína ævi á Íslandi.

2008-06-03T02:02:00.002Z

Don Lilia

Ég er núna formlega komin með vegabréfsáritun, eftir einungis þrjá mánuði í landinu! Upphaflega átti ég ekki að fá vísa fyrr en í júlí, en eitthvað gekk það "hraðar" en við var búist, svo eftir að hafa beðið í biðsalnum hjá útlendingaeftirlitinu í einn og hálfan tíma í dag fékk ég þennan fína límmiða í vegabréfið mitt þar sem stendur skýrum stöfum:

Don Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir

Eins og margir vita líklega þýðir "don" reyndar "herra", en ef upp koma efasemdir um kyn mitt ætti að vera tiltölulega auðvelt að greiða úr því. Mér var þess vegna alveg nákvæmlega sama, þessi límmiði gerði mig óendanlega glaða og bætti alveg upp fyrir alla biðina, sem og prófið sem ég hafði tekið um morguninn og skort á nætursvefni. Nú er ég hins vegar við það að lognast út af, þótt klukkan sé rétt tíu um kvöld. Það er líka svo dimmt hérna á kvöldin, klukkan sex er strax orðið mjög rökkvað.

Ég held að ég sé búin að lesa hverja einustu skjálftafrétt sem birst hefur í íslenskum vefmiðlum og séð hvert einasta myndband. Vinur minn spurði mig af hverju ég væri eiginlega að pína mig - en þetta er engin píning, bara eitthvað sem maður verður að gera.

En á meðan ég var í öngum mínum yfir sveitungum mínum í landnámi Ingólfs voru Chile-búar harmi slegnir vegna annarrar fréttar, sem ekki rataði í íslenskar fréttir svo vítt ég veit. Á fimmtudaginn hrapaði nefnilega þyrla í Panama svo að ellefu farþegar vélarinnar fórust (og nokkrir vegfarendur á jörðu niðri), þar á meðal José Alejandro Bernales, ríkislögreglustjóri Chile og kona hans, og fimm aðrir mikilvægir chileskir lögreglustjórar og eiginkonur. Þau voru á leið á ráðstefnu í Panamaborg og ferðuðust í eldgamalli og hálfónýtri panamskri þyrlu.

Bernales var öllum mikill harmdauði því að hann hafði síðan hann tók við starfinu sem yfirmaður lögreglunnar í Chile komið miklu í verk. Lögreglan í Chile er líklega sú allra minnst spillta í Suður-Ameríku (þó að rannsóknarlögreglan sé spillt, en það er annar handleggur) og Bernales vann að því að færa hana nær fólkinu, svo hlutverk hennar er ekki bara löggæsla heldur einnig samfélagshjálp að miklu leyti. Lögreglan er mjög sýnileg og vinaleg, stoppar úti á götu og talar við fólkið, og það er enginn hræddur við að spyrja hana til vegar eða fá hana til að hjálpa sér með hvað sem er. Það er líka talsvert af konum í flotanum (og eins og vinkona mín sagði eru þær allar stórglæsilegar). Fólk metur lögreglustarfið líka mikils og flestir bera virðingu fyrir lögregluþjónunum.

Bernales var líka maður fólksins. Hann var ekki momio (einn af íhaldssömu ríku hægrimönnunum sem taka venjulega hver við af öðrum og koma flestir úr háskólanum mínum) heldur úr lægri stétt, og vann sig sjálfur upp á toppinn, sem fólk kann að meta.

Forsetinn, Michelle Bachelet, ávarpaði þjóðina stuttu eftir slysið, með tárin í augunum, og lýsti yfir þriggja daga þjóðarsorg. Auðvitað er alltaf talað um að "mikill maður hafi fallið frá" þegar háttsettur foringi deyr, en í þetta skipti finnur maður að svo var í alvöru. Meira að segja í partíinu sem ég fór í á föstudaginn (nei, við virtum reyndar ekki þjóðarsorgina), var skálað fyrir Bernales í viskíi og hans minnst.

Hjá mér nálgast nú tími ritgerðaskrifa og lokaprófa á haustönn, og í júlí ætla ég svo að skella mér yfir til Argentínu, til Buenos Aires, í nokkra daga. Þangað fer ég með þremur vitleysingum, vinum mínum frá Viña. Þeir hafa aldrei farið út úr landinu og einn þeirra aldrei í flugvél og hann heldur varla vatni yfir spenningi. Þetta verður án efa stórmerkileg ferð, sama hvernig fer. Vonandi þó ekki jafndramatísk og sú síðasta.

Nú lofa ég að í næstu færslu skuli ég ekki nefna neinar hörmungar, þetta fer að hætta að vera fyndið.

Don Lilia

2008-05-28T13:52:00.002Z

Meira úr sömu átt

Enn berast eldfjallafréttir. Fyrst var fólkið flutt í burtu frá eldfjallasvæðinu, svo dýrin, nú er það fiskurinn. Í gær voru 600.000 laxar fluttir burt með bátum og í allt hafa verið flutt sex þúsund tonn af laxi. Það er slatti af laxi. Framleiðsla á laxi (já, ég segi framleiðsla) er einn helsti atvinnuvegurinn í Chile en laxaiðnaðurinn hefur mjög verið gagnrýndur fyrir að spilla öðru lífríki í vötnum og ám í Chile og meðal annars sprauta sýklalyfjum og litarefnum í laxinn. Ég hef prófað þennan lax og get ekki sagt að hann hafi verið sá besti sem ég hef smakkað. En maður lætur sig hafa það, einhvern fisk verður maður að fá og annar fiskur hérna er einhvernveginn þannig að ég kann ekkert að verka hann.

Það er búið að vera frekar kalt í höfuðborginni síðustu daga og mikil rigning. Eitthvað var verið að spá snjókomu í dag en það virðist ekki ætla að ganga eftir. Það snjóaði í Santiago í fyrravetur, í fyrsta sinn í fjölda ára, og fólk vissi ekki hvert það ætlaði. Hér þolir fólk kulda alveg einstaklega illa og kveinkar sér ef hitinn fer niður fyrir 15 gráður. Í kuldanum snýst því allt um að finna besta staðinn til að hlýja sér, þar sem húsin eru sjaldnast upphituð. Íbúðin okkar er ekki jafnköld og margra annarra, og fólki finnst ægilega gott að koma hingað til að hlýja sér. Síðustu daga hefur þó verið soldið kalt á kvöldin svo í gær keyptum við kút í gasofninn sem við söfnumst svo í kringum á kvöldin til að ylja okkur.

Rafmagnið er búið að flökta talsvert í rigningunum og ef það snjóar er víst næstum bókað að það fer. Við þurfum að spara bæði vatn og rafmagn því það hefur verið svo mikill vatnsskortur (það er ýmist of eða van) og alls staðar er verið að spara. Í stórmarkaðnum um daginn tók ég eftir að það var óvenju dimmt, og slökkt á kælunum, en sá svo tilkynningu frá búðinni um að hún væri að spara rafmagn, eins og flestar aðrar stórar búðir gera, í samráði við stjórnvöld. Maður lætur sig nú alveg hafa það að kaupa volgan bjór í hálfrökkri ef það hjálpar. Forsetahöllin, la Moneda, var flóðlýst dag og nótt þegar ég kom í sumar en nú er slökkt á öllum ljósunum. Í háskólanum mínum er líka auglýst eftir nýjum leiðum til að spara rafmagn á kampus og fólki er almennt mjög umhugað um þetta. Enda hitta auglýsingaherferðirnar í sjónvarpinu beint í mark: Myndskeið af manni sem rakar sig og lætur vatnið renna á meðan, svo myndskeið af mörgæs að drepast sem afleiðing af vatnssóuninni. Ef það er mjög mikill skortur verður tekið upp á því að taka rafmagnið af í nokkra klukkutíma á dag, og enginn vill þurfa að vera án rafmagns. Þess vegna fæ ég samviskubit í hvert sinn sem ég kveiki ljós, og hugsa um fátæka fólkið og mörgæsirnar og lamadýrin sem ég er að kvelja.

Hér í húsinu ríkir ekki mikil gleði þessa daga, því miður. Í fyrsta lagi þarf Marta hin norska að fara aftur til Noregs, mánuði fyrr en áætlað var, því að amma hennar er dauðvona. Hin amma hennar dó úr krabbameini fyrir tveimur mánuðum og skiljanlega vill hún ekki þurfa að ganga í gegnum þá sorg aftur ein í öðru landi. Kara, litla stelpan frá Bandaríkjunum (sem ég hef held ég aldrei sagt frá á þessum síðum), missti afa sinn í gær úr krabbameini í lifrinni. Það var greint fyrir rúmri viku og í gær gaf lifrin sig. Hann var bara 68 ára.
Svo fengu Rodrigo og systir hans þær hræðilegu fréttir í gær að pabbi þeirra væri með krabbamein í hálsi. Þau höfðu haft áhyggjur af þessu í nokkrar vikur en í gær var það greint og einmitt núna er hann í aðgerð. Ég vona svo innilega að það fari vel, þetta er bara einum of mikið af krabbameini. Einn besti vinur okkar Mörtu missti líka pabba sinn fyrir nokkrum mánuðum úr krabbamein.
Aumingja Kara er mjög sorgmædd, hún er svo lítil og ein að ég finn ofsalega mikið til með henni. Hún lítur líka eitthvað svo mikið upp til mín og vill helst vera í kringum mig sem mest, litla greyið.
Hér hefur semsagt mikið verið grátið á axlir síðustu daga, en vonandi verður það ekki meira en þegar er orðið.

Það er þó auðvitað ekki ætlunin að þetta blogg sé einungis fyrir hörmungar. Af mér er það helst að frétta að ég labbaði mér í fyrradag út í hljóðfærabúð (eða það er að segja búðaklasann þar sem eru líklega um það bil 30 hljóðfærabúðir, ég þekki nokkra sem myndu geta eytt deginum þar) og keypti mér flautu, altflautu úr plasti, sem er bara alveg ágæt. Ég vissi það svosem að mamma hefur alltaf rétt fyrir sér, (eins og með því að senda mig út með græðandi krem sem var eins og skapað til að bera á sárin á höndunum á mér) því hún sagði mér að taka með mér flautu, en ég hlustaði auðvitað ekkert á það, hélt að ég þyrfti ekkert á því að halda. Þegar ég heyrði svo fyrsta tóninn þegar ég prófaði flautuna í búðinni áttaði ég mig á því hvað ég saknaði þess að spila. Svo nú er ég búin að finna slatta af gömlu góðu flautusónötunum mínum á netinu og hef verið að spila þær beint af tölvuskjánum.

Hérna í lokin eru svo tvö vídjó af mér og öðrum kórnum mínum, þeim sem kenndur er við Mozart, að syngja á tónleikum í einu furðulegasta húsi sem ég hef komið í, eldgömlu frímúrarahúsi í miðborginni, þar sem við sungum á einhverri frímúrarahátíð. Ég er semsagt þessi ljóshærða:

Panis angelicus

Ave verum corpus

2008-05-24T01:37:00.002Z

Hætturnar í hornunum

Ég vona að síðasta færsla hafi ekki verið of grafísk og reynt of mikið á taugar lesenda, það var nú alls ekki ætlunin. Það er líklega best að endurtaka að ég er orðin alveg hress og hefur sjaldan liðið betur, svo það er engin ástæða til að hafa áhyggjur af mér.

Nema kannski að straumurinn beri mig í burtu - það rigndi svo mikið í nótt að flestir skólar voru lokaðir í dag vegna flóða. Hinir skólarnir virðast flestir vera í verkfalli, þ.e. stærstu háskólarnir (nema minn). Þetta er víst árlegur viðburður, að stúdentar taki sig saman og fari í a.m.k. mánaðarverkfall í kringum maí, stundum lengur, alveg upp í heila önn, til að krefjast betri kjara.

Svo er það auðvitað eldgosið í Chaitén, en það er langt í burtu, í suðurhlutanum. Þetta er gríðarmikið öskugos sem hófst um mánaðamótin síðustu þegar eldfjallið Chaitén, sem áður var einfaldlega hin meinasaklausa Chaitén-hæð, tók upp á því að gjósa. Mörg þúsund manns þurftu að flýja heimili sín, þar á meðal hver einasti íbúi bæjarins Chaitén, því allt er á kafi í ösku. Það gekk vel að flytja allt fólkið í burtu, en eftir urðu um 20.000 dýr af öllum tegundum, sem finna ekkert ætilegt í eitraðri öskunni. Þessi dýr eru búin að vera í fréttunum síðan og sjálfboðaliðar eru að vinna í því að bjarga þeim dýrum sem hægt er, aðallega hundum, og gefa þeim sem eftir eru æti. Fólk finnur mjög til með þessum dýrum, sem og fólkinu sem þarf að búa í hálfgerðum flóttamannabúðum, með í mesta lagi eina ferðatösku af eigum sínum, á meðan heimili þeirra grafast í ösku. Talað er um að það þurfi að byggja bæinn frá grunni, svo miklar eru skemmdirnar.

Það eru um 2000 eldfjöll í Chile, misvirk, svo að líkurnar á því að lenda í gosi eru bara ekkert svo slæmar. Chaitén-"hæð" er svipuð og Cristobal-hæð hérna í miðbænum, sem gæti allt eins tekið upp á því að fara að pústa. En þetta er svosem ekki stórt áhyggjuefni hjá Íslendingnum. Það eru frekar kóngulærnar sem hrella mig. Í fyrsta sinn kemur kóngulóafóbía mín að góðum notum. Hér eru nefnilega tvær tegundir af kóngulóm sem finnast í húsum, önnur er góð og hin er baneitruð. Þessi góða er með langar lappir og röndótt, og heitir tígriskónguló. Ef maður finnur hana í herberginu sínu á maður að láta hana vera, því hún er meinasaklaus, en étur vondu kóngulóna. Vonda kóngulóin heitir hornkónguló. Hún er lítil og hleypur hratt og ef hún bítur mann er það bara beina leið upp á spítala að fá sprautu. Ef hún bítur mann í hálsinn eða andlitið er það meira mál. Ég vil eiginlega ekkert hugsa um hvað gerist þá. Sérstaklega ef hún skríður upp í rúm til manns um miðja nótt og og og og...

Hér er hægt að sjá myndir af kvikindunum og lesa um þau.

Þetta er víst nóg um hætturnar í landinu langa og mjóa. (Ekki veit ég af hverju ég skrifa alltaf þennan hrylling hér á síðuna, þegar allt er bara í himnalagi.)

2008-05-17T01:06:00.000Z

Hlustið góðir vinir, ég skal sögu ykkur segja

Hér hefur ekki verið mikið skrifað síðustu vikur, og ástæðan er einfaldlega sú að ég hef ekki getað það – líkamlega. Ég semsagt lenti í svolitlu slysi í eyðimörkinni, en er alveg orðin góð núna. Einhverjir hafa fengið nasaþefinn af því sem gerðist en hér kemur sagan eins og hún leggur sig. Hún verður eflaust í löngu máli, aðallega til að ég eigi hana einhvers staðar hripaða niður til að geta rifjað hana upp.

Ég, Marte hin norska og Pepita hin finnska fórum í ferðalag norður í Atacama-eyðimörkina fyrir tveimur vikum, miðvikudaginn 30. apríl, í litla þorpið San Pedro de Atacama, í tveggja og hálfrar klukkustundar fjarlægð (með flugvél) frá Santiago. Planið var að skoða öll þau fjölmörgu náttúruundur sem þar er að sjá og fara svo í þriggja daga jeppaferð til Bólivíu og skoða meðal margs annars stærstu salteyðimörk í heimi. Fljúga svo heim á mánudeginum. Það var eins og að vera kominn til annars lands að lenda í borginni Calama, 100 km frá San Pedro. Ekkert nema sandur, fjöll, kaktusar og lamadýr svo langt sem augað eygði. Í San Pedro, sem er sannkölluð vin í eyðimörkinni, og þess vegna mjög vinsæll ferðamannastaður, rákumst við á þýska stelpu sem ferðaðist ein svo við buðum henni að slást í för með okkur, fundum okkur sætt hostel og fyrsta daginn röltum við um bæinn. Þar búa um tvö þúsund manns og langflestir starfa við ferðaþjónustu. Um kvöldið sá ég magnaðasta stjörnuhimin sem ég hef nokkurntímann orðið vitni að. Það er ekki að ástæðulausu sem verið er að reisa stærstu stjörnuskoðunarstöð heims þarna í eyðimörkinni.

Annan daginn ákváðum við að vera ævintýragjarnar og leigðum okkur fjallahjól og sandbretti (tilboð með Gatorade, 6 klst. á 900 kall, en engir hjálmar, því við gleymdum að biðja um þá, og þeir eru frekar sjaldséðir hér). Sandbretti eru eins og snjóbretti, nema maður rennir sér á sandi og fer miklu hraðar. Brettin voru sett á bakið á okkur og við fengum kort sem vísaði okkur á Dauðadal (Valle de la Muerte), þar sem við áttum að leika okkur á brettunum.

Það var ekkert auðvelt að hjóla í 2.500 metra hæð, verð ég að viðurkenna, og mér var hálfóglatt eftir fyrstu brekkuna; það var eins og ég gæti ekki andað öllu því súrefni sem ég þurfti. Svo þegar við fórum niður brekkuna var hraðinn allt í einu svo mikill að ég áttaði mig ekki á því, ætlaði að hægja smá á mér en bremsaði meira öðrum megin (handbremsur) svo framhjólið læstist og ég flaug beint á hausinn og lenti með andlitið á malbikinu. Það eina sem ég sá þegar ég reyndi að standa upp var blóðið sem fossaði úr enninu á mér og hárlufsa sem varð eftir á veginum. Ég sagði ekkert annað en “Það er allt í lagi með mig” en aumingja vinkonur mínar áttu bágt með að trúa því, enda var það líka kannski ekki alveg rétt, þótt ég áttaði mig ekki á því sjálf. Mér fannst bara ofboðslega leiðinlegt að stelpurnar skyldu ekki geta farið á sandbretti. Þær fengu hrikalegt sjokk, en náðu þó að stöðva fjölskyldu í bíl sem átti leið um. Svo heppilega vildi til að þessi fjölskylda var greinilega meira en vön alls kyns slysum og þegar ég settist upp í bílinn, alblóðug á höndum og andliti, og bað litlu stelpurnar í aftursætinu afsökunar og sagðist ekki vilja hræða þær, sögðust þær alveg þekkja þetta því þær væru alltaf að meiða sig í allskyns fjallaferðum.

Fjölskyldan góða ók með mig á heilsugæslustöðina í San Pedro, sem er pínulítil og fátækleg (á meðan ég var þar var okkur sagt að það ætti að taka rafmagnið af henni (eins og öllu þorpinu, sparnaðaraðgerðir vegna þurrka) í einhverjar klukkustundir). Munum að þetta var fyrsta maí, sem er frídagur þar eins og annars staðar, svo fyrst tók við nokkur bið eftir lækninum (fyrsta bið af mörgum þann daginn), sem var undurfögur kona sem sagði mér að þetta væri allt í lagi og ég gæti örugglega alveg farið til Bólivíu daginn eftir (sem var planið), en ég þyrfti fyrst að fara til Calama til að láta taka af mér röntgenmynd, og þar yrði ég saumuð almennilega saman, því ég var með ljótan skurð á enninu og annan á nefinu. Mér var því rippað saman til bráðabirgða til að það hætti að blæða svona mikið, fékk saltvatn í æð og var send í sjúkrabíl, saman með gömlum indjána í öndunarvél, og Pepitu, sem fékk að koma með mér, í eins og hálfs tíma bílferð til koparnámuborgarinnar Calama. Fyrst þurfti þó auðvitað að gera upp (sem var reyndar það fyrsta sem var gengið frá, með höndina alla tætta, blóðuga og máttlausa þurfti ég að krota nafnið mitt á kvittun fyrir læknisþjónustunni og sjúkrabílnum (samtals um 22.000 krónur) og punga þessu út í reiðufé. Þar sem ég var auðvitað í engu ástandi til þess, og þar að auki ekki með nógan pening á mér (í San Pedro er bara einn hraðbanki og hann vildi ekki kortið mitt) þurftu stelpurnar að borga reikninginn með sínum aurum. Við báðum um að ég yrði send á einkaspítala (klíníku) því við höfðum allar heyrt hryllingssögur af ríkisspítulunum í Chile, og ég var með alþjóðlega slysatryggingu, svo það átti ekki að vera vandamál.

Eftir lengsta einn og hálfa tíma í lífi mínu komum við loks til Calama, áreiðanlega einnar ljótustu og hættulegustu borgar Chile, og á klíníkuna þar sem var vel tekið á móti mér, alveg þangað til ég sagðist vera með alþjóðlega tryggingu. Þá seig brúnin á lækninum og mér var tjáð að spítalinn ynni ekkert með alþjóðlegar tryggingar, og þetta yrði mjög dýr meðferð, bara röntgenmyndin kostaði 50.000 krónur. Ég lá þarna með gat á hausnum og hugsunin því ekki nógu skýr (þessu átti ég eftir að sjá mjög eftir seinna), og þekkti heldur ekki nógu vel til hvernig danska slysatryggingin mín virkaði (og gat ekkert hringt), svo þegar ég fékk svona hörð viðbrögð varð ég frekar óörugg, og vildi ekki steypa mér í ófyrirséðar himinháar skuldir, svo ég og Pepita leyfðum þeim að senda mig í sjúkrabíl á ríkisspítalann (eftir langa bið, auðvitað) en klíníkan rukkaði okkur merkilegt nokk ekkert fyrir þetta.

Læknirinn á klíníkunni hafði séð til þess að ég þyrfti ekki að bíða á biðstofunni á bráðamóttökunni á spítalanum, sem hefði tekið nokkra klukkutíma í viðbót, og mér var ekið beint inn, og Pepita fylgdi í humátt á eftir. Þar tók við... bið auðvitað, þar til við beinlínis tosuðum eina lækninn á vakt inn á stofuna þar sem við biðum og báðum hann að segja okkur hvað myndi gerast. Hann kom eins og himnasending, horfði á mig djúpum brúnum augum, sagðist vera skurðlæknir og lofaði mér að sauma mig alla aftur saman svo að allt yrði fullkomið (ekki veit ég hvað ég heyrði oft þann daginn “ég veit nú hvað þið konurnar eruð hégómagjarnar, þið þolið ekki nein lýti á andlitinu”. Ég meina það, hver vill það?). Ég þyrfti bara að vera svolítið þolinmóð, fyrst þyrfti hann bara að sinna þremur sjúklingum, svo kæmi hann. Ég væri í forgangi hjá honum. Nú færi ég í sneiðmyndatöku því hann vildi helst hlífa mér við röntgenmyndatöku “því þú ert ung kona sem vilt kannski eignast börn og það er mjög mikil geislun í tækinu”. Við Pepita urðum aldeilis kátar og gátum alveg skilið að við þyrftum að bíða eftir svona mikilvægum manni, þetta yrði nú allt í lagi.

Svo við biðum. Á meðan við biðum fengum við tækifæri til að kynnast aðeins spítalanum. Við höfðum tekið eftir því um leið að það var mikill munur á honum og klíníkunni þar sem við fórum fyrst, mun eldra hús og verr farið, en svo fórum við að taka eftir blóðslettunum á veggjunum og loftinu, götuhundunum og útigangsmönnunum sem lágu á víð og dreif frammi á biðstofunni og öllum lögreglumönnunum með byssurnar sínar og kylfurnar inni á spítalaganginum þar sem við biðum, sem héldu fast í upphandleggi á handjárnuðum og blóðugum unglingum. Það var ekki nein sápa né klósettpappír á baðherbergjunum og eina viðleitnin við að halda þeim hreinum var handskrifað blað sem á stóð: “Haldið baðherberginu hreinu”. Illa farið og grátandi fólk og gubbandi smábörn biðu klukkustundum saman eins og við eftir að vera sinnt og hjúkrunarkonurnar (nú var komið kvöld og þær voru þrjár á vakt) höfðu auðvitað ekki við að hjálpa öllum sem þurftu aðstoð, svo við sjúklingarnir þurftum að hjálpa hver öðrum, með æðaleggi, klósettferðir og fleira. Það var erfitt að horfa á gömlu konuna í rúminu á móti sem var föst í snúru við eitthvert rafmagnstæki og gat ekki farið á klósettið, og var búin að kalla á hjúkrunarkonuna í hálftíma, en hún hafði bara rekið inn hausinn og skipað henni að fara bara sjálf. Þá þurfti gamla konan að kippa sjálfri sér úr sambandi og staulast á salernið. Ég heyrði líka hjúkrunarkonu segja í símann: “Það er ekki mér að kenna ef þú getur ekki borgað fyrir aðgerðina.”

Þegar þarna var komið sögu var saltvatnið mitt í æð (sem heitir suero á spænsku, ég lærði fullt af nýjum orðum þennan dag) sem ég hafði fengið um morguninn löngu búið og við búnar að garga margoft á hjúkrunarkonurnar, sem ekkert gerðu því þær höfðu ekki fengið neinar upplýsingar um mig. Ég fann ekki fyrir hungri en aumingja Pepita hafði heldur ekkert borðað allan daginn, og við vorum í mjög hættulegri borg þar sem engin stelpa gat farið út eins síns liðs eftir myrkur, svo að maður sem hafði beðið með okkur í einhverja klukkutíma, ávaxtasafasali og sonur gamallar veikrar konu, fylgdi henni útí sjoppu þar sem hún fann einhverjar smá kartöfluflögur, og enn áttum við Gatorade-ið frá því um morguninn, svo það var næringin sem hún fékk þann daginn. Hún þurfti að fara nokkrum sinnum út af spítalanum, aðallega til að ná í meiri pening í hraðbanka, því ekkert gerðist nema við værum búnar að borga fyrir það (og alltaf í reiðufé), og alltaf var einhver góðhjartaður sjúklingur eða aðstandandi sem fór með henni því enginn gat hugsað sér að hún færi ein út (þetta var rétt eftir kvöldmat).

Í ljósi þess hvernig dagurinn hafði verið var ég farin að hafa svolitlar áhyggjur af þessari tryggingu minni og hvernig hún virkaði, svo Pepita fór enn einu sinni út, í svona “call center” og hringdi í neyðarnúmerið hjá tryggingafélaginu í Danmörku og spurði hvernig við ættum að bera okkur að. Þar var okkur auðvitað sagt að það skipti engu máli hvaða spítala við færum á, einkarekinn eða ríkis, allt væri borgað ef ég bara sendi kvittanirnar eftir á. Sem þýddi auðvitað að ég hefði getað verið á góða spítalanum, látið stjana við mig og verið komin aftur til San Pedro um kvöldmatarleytið. Stuttu eftir þessar fréttir tókst mér að grenja út (bókstaflega) samtal við lækninn, því nú var kvöldvaktarlæknirinn tekinn við. Sú sagði mér að hún gæti ekkert verið að sauma mig aftur saman, það væri þegar búið að sauma mig. Hún þyrfti aftur á móti að sjá af mér röntgenmynd. Hennar álit var semsagt í hundrað prósenta andstöðu við álit hins læknisins (við sáum hann þegar hann var á leið út, hnipptum í hann og sögðum honum þetta, en hann yppti bara öxlum og sagðist ekkert geta gert, þetta væru bara mismunandi álit kollega). Á sama tíma og ég fékk þessar miður skemmtilegu fréttir byrjaði uppþot í vandræðaunglingunum frammi á gangi, mikil öskur og læti, bæði í þeim og lögreglumönnunum, svo ég varð skíthrædd.

Það var þá sem ég brotnaði niður og hágrét, og var alveg sama hver sæi mig eða heyrði í mér. Ég var föst í einhverjum gettóspítala í eyðimörkinni, mér var illt alls staðar, með ljótan skurð á enninu sem hafði verið rippað saman og enginn ætlaði að gera nokkurn skapaðan hlut í og ég sá fyrir mér að ég yrði afskræmd fyrir lífstíð, síðasta rútan til San Pedro var farin og ég örugglega búin að eyðileggja Bólivíuferðina fyrir Pepitu, sem átti að leggja af stað klukkan átta næsta morgun. Og það versta var að ég hefði getað komið í veg fyrir þetta rugl ef ég hefði bara kunnað aðeins betur á bölvaða trygginguna.

Ég var send í röntgen, sú bið tók auðvitað svona tvo klukkutíma, svo klukkutími þar til læknirinn leit á myndirnar og sagði mér sem betur fer að allt væri í lagi, svo leið einn klukkutími í viðbót þar sem ég beið eftir að vera þrifin í framan og fá sárabindi í andlitið (nóta bene meira en tólf tímum eftir að ég datt). Sjálf sleit ég legginn úr olnboganum á mér, enda lausnin búin fyrir mörgum klukkutímum og enginn hafði sýnt neinn áhuga á að gera nokkuð í því. Klukkan var orðin eitt um nótt þegar við gátum loksins farið, og með hjálp mjög vingjarnlegs manns, sem var búinn að hringja í alla vini sína og spyrja þá hvort þeir gætu keyrt okkur til San Pedro, fengum við leigubíl, það kostaði um 5000 kall að komast til San Pedro en okkur var svo nákvæmlega sama, bara að við kæmumst, því nokkrum klukkutímum seinna var Pepita að fara til Bólivíu.

Daginn eftir, þegar ég hafði kvatt stelpurnar, reyndi ég að skipuleggja hvað ég ætlaði að gera, og komst fljótt að því að eina vitið væri að fara aftur til Santiago, og það sem fyrst. Ég fann flug sem fór klukkan sjö um kvöldið, missti af öllum mögulegum rútum til Calama, þar sem ég þurfti að fara á spítalann til að borga síðasta reikninginn sem við höfðum náðarsamlegast fengið að skulda, því hraðbankarnir bara leyfðu okkur ekki að taka út meiri pening, og endaði á að taka aftur leigubíl. Það reyndist þó eini bjarti punkturinn í þeim degi, því bílstjórinn var svo skemmtilegur, og ég þurfti nauðsynlega að tala við einhvern, um bara eitthvað, því það var ekkert æðislega gaman að vera þarna ein í eyðimörkinni. Á leiðinni sá ég blóðpollinn sem ég hafði skilið eftir mig daginn áður.

Þegar ég loksins komst á flugvöllinn var ég orðin banhungruð, enda ekkert búin að borða í tvo daga. Ég var ekki með nægan pening til að kaupa mér mat, bara til að taka leigubíl af flugvellinum í Santiago og heim, en ég var með kort, svo ég ætlaði að fá mér eitthvað að borða, en kortavélarnar virkuðu auðvitað ekki. Ég var frekar lemstruð eftir höggið og eftir að bera allan farangurinn minn, og ætlaði að kaupa aspirín í flugvallarsjoppunni, veifaði tíuþúsund pesóaseðli framan í afgreiðslustúlkuna því ég átti ekkert minna, en hún sá aumur á mér og gaf mér fjórar aspirín. Það hefur ekki verið sjón að sjá mig, enda hræddi ég ansi mörg börn þennan dag. Í flugvélinni spurði ég flugfreyjurnar strax hvort það væri borinn fram einhver matur, þær sögðu að það væri bara kex og salthnetur seinna í fluginu, en þegar þær litu almennilega á mig voru þær fljótar að láta mig fá tvo kassa með kexi og hnetum og vatn, og svo gáfu þær mér líka heitt brauð, afgang af flugfreyjumatnum.

Það var dásamlegt að komast heim. Það var líka dásamlegt að fara strax um kvöldið með Kelly á bráðamóttökuna hjá kaþólska háskólaspítalanum mínum. Það var svo hreint og bjart og yndislegt, og litli bronskrossinn á veggnum virkaði sem besta róandi á mig. Tveir læknar og þrjár hjúkrunarkonur snerust um mig, meira en allt staffið á hinum spítalanum á heilli vakt. Þar voru ljótu saumarnir teknir og ég fékk alls kyns undarlega og alveg magnaða plástra og eftir klukkutíma var ég komin út, eins og múmía með sárabindi um höfuðið, plástra á nefinu og vörinni og hendur og olnboga innvafin. Ég hafði auðvitað fengið sýkingu í sárið á enninu eftir spítalavistina og eyðimerkurþvælinginn svo ég fékk sýklalyf og einhver dásamlega verkjalyf, plús krem.

Næstu vikuna gerði ég lítið annað en að sofa og láta snúast í kringum mig, ég fékk sjónvarp inn á herbergi, mat eldaðan, hár þvegið og mikla vorkunn. Nú tveimur vikum seinna er ég loksins laus við allar umbúðir og alla töfraplástrana sem læknuðu bágtið á nótæm og skarta þessu fína Y-laga öri á enninu (Harry Potter var með Z) sem sól má ekki skína á í tvö ár því þá verður það dökkt og ljótt. Hvernig ég á að forðast sól í tvö ár er mér ennþá ráðgáta, nema ég noti plástur á ennið. Uppástungur? Derhúfur fara mér illa. Reyndar ráðleggur önnur hver manneskja mér eitthvað nýtt til að losna við örið, emú-olíu, húðlitað límband, einhver skrítin jurt sem ég man ekki nafnið á, og svo það sem mér fannst áhugaverðast, mannafita. “Það gæti verið soldið erfitt að nálgast hana, en frændi minn vinnur á spítala...” Ég sá fyrir mér atriði úr Fight Club, og ætla að halda mig við smyrslið sem læknirinn ávísaði.

Chile er þróaðasta land í Rómönsku-Ameríku. Það er alveg satt. Þrátt fyrir það er gífurlega langt í land í menntunar- og heilbrigðismálum. Þeir sem eiga peninga fá góða þjónustu, á pari við það besta í Evrópu. Þar er nóg af vel menntuðum læknum og hjúkrunarfólki með allar nýjustu græjur sem sitja og bíða eftir að fá eitthvað að gera. Hinir sem ekki hafa efni á þessari þjónustu mega bíða á yfirfullum biðstofum og fá í heildina mun verri þjónustu. Og hvað þýðir verri heilbrigðisþjónusta? Það er ekki það sama og léleg þjónusta á veitingastað eða að þurfa að bíða lengi í röð í bankanum. Nei, það er jafnvel spurning um líf eða dauða. Auðvitað gerir starfsfólkið allt sem það mögulega getur til að sinna sjúklingunum sem best, en þegar ekki eru settir peningar í að borga fleira fólki til að vinna er takmarkað hvað nokkrar manneskjur geta gert. Þá verður að forgangsraða og bjarga þeim sem veikastir eru og láta hina bíða. (Á meðan situr starfsfólkið á einkaspítulunum auðum höndum með öll sín fínu tæki og menntun.)

Þó að við vissum að staðan væri slæm er það aldrei það sama að lesa um það og að sjá það með eigin augum, hvað þá finna það á eigin skinni. Við ofvernduðu Norðurlandabúarnir fengum þarna smá innsýn inn í hvernig meirihluti mannkyns lifir, því það er ekki stór hluti af heiminum sem hefur það jafngott og við.

Úff, ég vissi að þetta yrði langt, en að þetta yrðu fimm þéttskrifaðar Word-síður er kannski heldur langt. En inn fer þetta samt, svo les hver sem vill.

Góðar stundir.

2008-04-27T20:42:00.002Z

Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir skrifar frá Chile

Bond í Chile. (bls 70)

2008-04-23T17:12:00.002Z

Mig minnir að ég hafi ekki verið búin að blogga um kórana mína. Ég er nefnilega byrjuð í tveimur kórum, annar er kór Háskólans í Santiago (USACH) (ekki míns háskóla) og hinn heitir Mozart-kórinn. Báða fann ég í gegnum vini fyrrverandi hans Rodrigos, sóngvarans. Þau heita Gabriel og Alyson (litla söngkonan, vinkona mín og þykjustusystir).

Kórarnir eru eins og svart og hvítt. USACH-kórinn er mjög góður og þar er unnið mjög hratt á æfingum, og sussað niður í þeim sem kjafta. Við erum að syngja Magnificat eftir Rutter (t.d. hér: http://youtube.com/watch?v=F3O_cV4bxRk) og fleira metnaðarfullt. Kórinn skiptist í venjulega kórinn og madrígalistana, sem eru allir pró söngvarar og eru með sér kór innan þessa kórs.

Í Mozart-kórnum er alls kyns fólk, aðallega sextugt og yfir, sem setur auðvitað sinn svip á mannskapinn (og sönginn). Ég og ein kona um fimmtugt erum til dæmis einu altarnir undir ellilífeyrisaldri. Svo er eitthvað af yngri krökkum líka, svo um daginn þegar var verið að tala um kórferðalag og lestarferðir fundum við út að líklega gætu allir fengið einhvernveginn afslátt af miðanum, eldriborgara, námsmanna eða eitthvað annað.

Í USACH-kórnum fara æfingarnar semsagt í að æfa og ekkert múður, en ég er ekki búin að kynnast fólkinu þar mjög vel, nema auðvitað Gabriel sem kom mér inn í kórinn. Samt er ég búin að vera í þeim kór í um fimm vikur.

Eftir tvær vikur í Mozart-kórnum (4 æfingar) er ég orðin eins og eitt af barnabörnum alls gamla fólksins og á morgun er ég að fara að syngja á tónleikum með kórnum. Það varð að sjálfsögðu til þess að allar gömlu konurnar fóru að spá og spekúlera í hverju ég ætti að vera á tónleikunum, því hér eru kórbúningar (og allir einkennisbúningar yfirhöfuð) gífurlega mikilvægir. (hér er hægt að sjá búningana: http://youtube.com/watch?v=0xRia1UVGDo) Ein sagði að ég gæti alveg eins verið í svörtu, "hún sker sig nógu mikið úr með því að vera svona ljóshærð að það breytir litlu þótt hún sé ekki í búning". Önnur benti á að ég gæti kannski notað búninginn hennar Kato sem er hætt, en önnur sagði að Kato væri með miklu minni barm, svo ég kæmist ekki í hennar kjól. Þá vildu þaer fara að lána mér pils og blússur í hrönnum, en ég náði blessunarlega að útskýra að ég ætti nú alveg föt sjálf. Ennþá er málið ekki leyst og ein gamla konan (sem er líka búin að bjóða mér í heimsókn "af því þú virðist góð og vel upp alin stúlka") ætlar að hringja í mig og láta mig vita hvernig fer.

Ég býð semsagt öllum sem komast hér með á tónleika í Catedral-götu í Santiago á morgun kl 20 að staðartíma. Aðgangur ókeypis, en fyrirvari kannski heldur stuttur.
---
Brauðmaðurinn kom í gær ("hæ, þetta er Jorge, "el amigo del pan"), stillti upp átta mismunandi tegundum af braudi á stofubordinu og lét mig svo smakka hvert og eitt og skrifaði niður hvað mér fannst. Hann er að bæta við brauðum í heimsendingarbakaríið sitt og vildi fá að vita hvað mér fyndist um mismunandi brauð til að vita hvaða brauð hann ætti að taka í sölu. Svo þarna sat ég með fullan munninn af brauði á meðan hann útskýrði fyrir mér lífsgædin sem eru fólgin í því að fá brauð í heimsendingu í staðinn fyrir að vera alltaf að fara í súpermarkaðinn ("ég fer bara einu sinni í mánuði í stórmarkaðinn, ég þoli það ekki.")

Úff, það er svo margt sem mig langar að skrifa um, skrýtnu skrúfurnar sem ég hef lent í síðustu daga eru alveg efni í nokkur góð blogg, en ég þarf að fara í tíma núna, og svo skrifa ritgerðina miklu sem ég á að skila á morgun (bara smáverkefni, 7-8 blaðsíður, sagði kennarinn).

Kórkveðjur, Lilia

2008-04-18T14:47:00.002Z

Skólinn

Það er kominn tími til að ég segi aðeins frá því sem er ástæðan fyrir að ég fór til Chile og það sem ég eyði mestum tímanum í, þ.e.a.s. skólanum.

Eins og ég hef sagt áður er skólinn kaþólskur mjög, gamall og heldur fast í hefðirnar, hann er einkarekinn og á nóg af peningum. Til samanburðar hef ég farið á campus í öðrum háskóla (Universidad de Santiago) sem er allt öðruvísi, ljótari hús, miklu minna við haldið og um hirt. Enda eru skólagjöld í mínum skóla himinhá miðað við launin sem fólkið í landinu fær, svo hingað koma aðallega miðstéttar- og efristéttarkrakkar.

Í háskólanum hennar Mörtu (Universidad de Chile, ríkisrekinn skóli) er risastór veggmynd af Che Guevara, hér myndi það alls ekki líðast, hér er hins vegar róðukross í hverri einustu kennslustofu (svona eins og í staðinn fyrir klukkurnar í hverri stofu í HÍ). Svo er mér sagt að það séu skyldukúrsar í hverju fagi þar sem fagið er skoðað í trúarlegu samhengi (bróðir vinar míns þurfti að taka kúrs í "trúarverkfræði").

Kennararnir eru þó auðvitað jafnmisjafnir og þeir eru margir, og passa sig bara að halda kjafti og vera ekkert að flagga skoðunum sínum ef þær eru á skjön við það sem yfirvöldum skólans finnst. Þetta staðfesti doktor Rosowski, vinur Laufeyjar, mömmu Steina, sem bauð mér í hádegismat um daginn. Hann er doktor í næringarfræði og mjög almennilegur, og þegar ég spurði hann um hvað honum fyndist um að hér ætti að banna "daginn-eftir-pilluna" sem var þó leyfð í nokkur ár, sagði hann mér að maður talaði ekki mikið um þetta innan skólans til að komast hjá vandræðum. (Ég á oft erfitt með að átta mig á því hvað er tabú hérna og hvað ekki, svo líklega er ég sífellt hneykslandi fólk með einhverjum hrikalega frjálslyndum skoðunum).

En nú að kúrsunum sem ég er í, og eru bara alveg slatta vinna:
Ég er í fjórum kúrsum, þar af einum sem er bara til að bæta spænskuna og kallast svo virðulega "Curso de perfeccionamiento" ("fullkomnunar"kúrs). Þar eru bara útlendingar og við lærum að skrifa akademískan texta á spænsku. Gagnlegt.

Hinir kúrsarnir eru allir "alvöru" masterskúrsar, sem ég var skíthrædd við í byrjun, en núna þegar aðeins er á liðið er ég orðin miklu öruggari og ekkert svo hrædd lengur.

Ég er í tveimur kúrsum í þýðingafræði hjá sama kennaranum. Hún er um sextugt og ofsalega áhugasöm um kennsluna. Hún er yfirmaður þýðingafræðiprógrammsins í skólanum sem ég fæ að taka kúrsa úr. Við erum með sér tölvustofu fyrir okkur og prentara og þess háttar lúxus (annars tekur ógnartíma að prenta, það þarf að bíða í röð, láta kall fá skírteinið sitt, setjast við sérstaka tölvu og bíða eftir að nafnið manns er lesið upp og thá má maður prenta á blödin sem maður kemur sjálfur með. Þess vegna kalla ég sérprentara lúxus. Það er mjög indælt fólk með mér í þessum kúrsum, þau eru bara 8 í þessu námi svo það skapast þaegileg bekkjarstemning.

Hinn kúrsinn sem ég er í er málstofa í bókmenntafræði, fyrir fyrsta árs mastersnema. Efnið er "Rödd gyðinga og arabískra innflytjenda til Mexíkó og Chile". Við lesum eina skáldsögu á viku eftir mismunandi höfunda og fjöllum svo um bókina í tímanum. Mjög áhugavert, og ég er búin að læra fullt sem ég hafði ekki hugmynd um, og lesa bækur sem ég hefði aldrei annars vitað að væru til, t.d. er ég nú búin að lesa 5 bækur, fjórar mjög góðar eftir konur (gyðinga og Líbana) og eina frekar slappa eftir líbanskan karl.

Þetta er ekkert æðislega auðvelt fyrir mig, mikill lestur, í síðustu viku þurfti ég að halda fyrirlestur og í næstu viku þarf ég að skila ritgerð upp á 8 síður, en það skal hafast.
Kennarinn í þessum tímum er frábær, mjög almennilegur kall sem veit margt og er gaman að hlusta á. Krakkarnir í tímanum segja að hann sé besti kennarinn á mastersstiginu. Krakkarnir eru líka mjóg fínir í þessum tíma, svo það er farið að verða bara gaman að fara í tíma, en ekki "hættulegt" eins og tilfinningin var fyrst. Tímarnir eru einu sinni í viku, frá 18-21 á fimmtudögum, og andrúmsloftið er mjóg gott, í pásunni förum við og fáum kaffi og kex og spjöllum, og venjulega er fólk svo niðursokkið í söguna sem við erum að lesa það og það skiptið að kaffitíminn fer í að ræða hana líka, og auðvitað að sýna sig aðeins fyrir kennaranum, það tíðkast í bókmenntafræðinni hér alveg eins og heima...

Nú sit ég á bókasafninu og fyrir framan mig er strákur sem minnir skuggalega mikið á Andra Ólafs (nema Andri er auðvitað miklu sætari). Rétt áðan hélt ég fyrirlestur í þýðingafræðinni og það gekk alveg ágætlega held ég, og í tímanum sem ég er að fara í núna fæ ég út úr prófinu sem ég tók í síðustu viku. Sjáum til.

Þetta var svona til að láta vita að ég er nú virkilega að læra eitthvað hérna, ekki bara leika mér. (Allt annað en þegar ég var á Spáni og skólinn var svona það sem maður gerði þegar maður nennti ekki að gera eitthvað annað.)

En með þessum fyrirvara get ég líka sagt frá því að ég er búin að kaupa mér flugmiða norður í Atacama-eyðimörkina 1. maí. Ég fer með Mörtu norsku og Pepitu finnsku og við verðum í sex daga. Ég hlakka alveg hrikalega mikið til, enda er ótrúlega margt að sjá þarna, t.d. Mánadalinn (þar sem tungllendingin var víst tekin upp), gríðarstórar salteyðimerkur, flamingóavötn og "geysers". Nú er ég farin í tíma og bið ykkur vel að lifa.

P.s. getur einhver tékkað fyrir mig í Hagkaupum eða Nóatúni hvað eitt avókadó kostar? Mig langar að hneyksla lýðinn. (Eða stígur kannski enginn fæti inn í svoleiðis okurbúllur lengur?)

2008-04-15T03:20:00.002Z

Mánudagur enn á ný (já eða þriðjudagur)

Það er ekki ennþá kominn vetur í Santiago, sem þykir furðulegt, en fyrirbærinu La niña (Stelpan) sem er einmitt andstæðan við El niño (Strákurinn), er kennt um þetta undarlega veðurfar, og hinn sökudólgurinn er hin ægilega hlýnun jarðar. Nú segja þeir að veturinn verði mjög kaldur og lítið um rigningu, en það veit ekki á gott því þurrkarnir sem hafa staðið yfir í sumar og munu halda áfram í vetur valda því að það þarf að spara rafmagn.
Í vetur verður rafmagn (og þar með heitt vatn líka) líklega tekið af borginni í nokkrar klukkustundir á dag til að spara, og ég get ekki sagt að ég hlakki til þess. Mengunin verður líka mun meiri í vetur, þegar fólk kyndir húsin sín meira, svo ég á eftir að nötra úr kulda og anda að mér eitruðu lofti á meðan Frónbúar dandalast í útilegum í íslenska sumrinu, sem er bara alls ekkert svo slæmt svona í minningunni.

Þessi rúmi mánuður í milljónaborginni hefur orðið til þess að ég er komin með mun meiri umhverfismeðvitund en nokkurn tímann á Íslandi. Þegar ég sé allt þetta fólk og alla þessa bíla fer að síast inn að það skiptir líklega máli hvort maður notar lítinn eða mikinn uppþvottalög þegar maður vaskar upp, því allt hitt fólkið notar líka uppþvottalög þegar það vaskar upp, og ein teskeið eða tvær er bara alveg slatti ef maður margfaldar með einhverjum milljónum. Nú er líka svo komið að ég engist alveg þegar ég fer út í búð og fæ matinn minn í svona sex aumum plastpokum, og kannski þrír hlutir í hverjum poka. Væri þá ekki betra að hafa pokana aðeins sterkari?

En nú verður tekinn upp þráðurinn í Bustamante-sápunni þar sem frá var horfið enda líklega margir óþreyjufullir að vita hvað hefur drifið á daga okkar.

Vinir okkar frá Viña del Mar komu um helgina, þeir láta okkur gringurnar ekki í friði, og tveir þeirra eru búnir að ná sér í tvær okkar, þá bandarísku og þá norsku (þó að sú norska sé ekki alveg sannfærð). Afbrýðisami vinur Kelly hinnar bandarísku úr síðasta þætti hefur ímugust á þessum piltum, sem er aðallega af því að þeir rændu henni frá honum, en líka af því þeir settu víst upp einhvern svip þegar hann sagði þeim í hvaða skóla hann hefði gengið, hann var víst of mikill ríkisbubbaskóli. Hann líður mjög fyrir að fjölskylda hans á peninga, og þolir ekki að vera kallaður cuico, chileískt orð sem þýðir snobb og er notað um þá sem eiga peninga og sýna það.

Kelly flutti út fyrir tveimur vikum, en ákvað í dag að flytja aftur inn, því nýja íbúðin (sem hún flutti í því leigan var lægri) var ísköld og skítug og ógeðsleg, og auðvitað af því að hún saknaði okkar... Og í þetta skipti ætlar hún að láta okkur tala spænsku við sig.

Við Rodrigo kvöldumst voðalega nú um daginn þegar þýska stelpan fór upp í fjöll á laugardegi og hafði ekki skilað sér á mánudagsmorgni, og við ekki með síma hjá henni. Það var óþægilegur hálfur dagur, þar til við komumst að því að hún hafði tekið rútu til baka um morguninn og farið með bakpokann og allt klabbið beint í vinnuna, sallaróleg og án þess að vita að við vorum búin að láta úlfa éta hana og hræðilega mannræningja nema hana á brott.

Rodrigo er allur að koma til eftir sambandsslitin ógurlegu (5 ár eru langur tími) og það er aðallega Cesari að þakka, krúttuðum strák sem R. var fljótur að næla sér í. Hann er jafnmikill Bjarkarfanatíker og R. og þeir vinna báðir í ferðaþjónustu, svo þeir eiga ágætlega saman. Systir R., Pipi, er þó ekkert svo hrifin af ráðahagnum og talar ennþá mikið við Claudio, hans fyrrverandi, og um þarsíðustu helgi, þegar R. fór í helgarfrí á ströndina með nýja ástmanninum og Pipi var hér í íbúðinni leyfði hún fyrrverandi meira að segja að gista í tóma herberginu... með "vini sínum". Þetta má R. auðvitað alls ekki vita, og ég trúi eiginlega ekki að ég sé að blaðra þessu hér á netinu... hversu góð er þessi nýja þýðingavél sem var verið að opna?

Svo verð ég að segja frá einni aukapersónunni í sápunni, en það er Brauðmaðurinn, Jorge Rivera, vinur Rodrigos, sem er að setja á fót nokkurs konar heimsendingarbakarí. Hann selur alveg hrikalega hollt hörfræjabrauð sem hann gengur með í hús eftir pöntunum og hugsaði sér líklega gott til glóðarinnar að hér væri fullt hús af gringum með fullt af peningum til að kaupa fullt af brauði. Hann kemur hingað á nokkurra daga fresti og hver einasta okkar hefur fengið minnst hálftíma langan fyrirlestur um gæði þessa blessaða brauðs, þar sem við fáum að vita allt um ómega-3 og hörfræ og sjávarsalt og heilhveiti. Brauðið er gott, og Brauðmaðurinn fór á Gus Gus-tónleika í fyrra og hlustaði mikið á Sykurmolana í denntíð, svo auk þess að tala um brauð finnst honum ægilega gaman að tala um Ísland. Þetta er svona ein af aukapersónunum sem lífga upp á daginn hérna í íbúðinni.

Í gær, eftir átök helgarinnar, horfðum við Rodrigo á Heima, Sigur Rósar-myndina, sem við höfðum ætlað að gera lengi. Við dottuðum bæði, enda er þetta ein af þessum myndum sem er allt í lagi að sofna yfir, það er eiginlega bara betra. Falleg stund. Það var fyndið að sjá glitta í gamla vini og félaga eins og Möttu og Tobbu í sjónvarpi í Chile. Það sem var samt eiginlega fyndnara var þegar sæta stelpan í þýðingafræðitímanum í morgun sem brosir alltaf svo fallega sagði mér að um helgina hefði hún séð heimildamynd um íslenska hljómsveit sem heitir "Síkúr Ross, eða eitthvað svoleiðis. Er Ísland í alvörunni svona?" Jú, það er bara eiginlega alveg svona.

Annars er nóg að gera í skólanum, mikið af skáldsögum sem þarf að lesa, mikið af fyrirlestrum og prófum, sem ég er eiginlega komin úr æfingu að taka. Ég fór í próf á föstudaginn og áttaði mig á því að það var fyrsta prófið mitt í tvö ár! Á eftir fékk ég mér sushi og bjór á sætum restaurant til að fagna því að það gekk ekki hörmulega. Ætli reikningurinn fyrir það hafi ekki verið svipað hár og fyrir einn sushibita á Íslandi... heyrist allt vera að fara til fjandans þar.

2008-04-07T03:29:00.002Z

Svo pómó

Garfield án Garfield er langbesta teiknimyndasaga um þunglyndi, einmanaleika og skitsófreníu sem ég hef séð. Bara að nefna það.
Ég hata mánudaga.

2008-04-04T04:26:00.005Z

...Dreypti á norrænum djús

Hjálp!

Það eru Íslendingar á djúsnum mínum!

Eitthvað er heilsuhugmynd Latabæjar þó búin að skekkjast, því í þessum safa er mun meiri sykur en ávaxtasafi. Maður þarf að passa sig á öllum söfum sem eru með ávaxta"bragði" eða sem heita "nectar", því það þýðir að þeir eru aðallega vatn og sykur, og kannski með smá ávaxtaþykkni. Meira að segja safarnir sem á stendur 100% appelsínur innihalda þó meira af vatni og sykri en appelsínum. Líklega þýðir það að appelsínurnar sem þó fara í drykkinn séu hundrað prósent appelsínur, rétt eins og sykurinn er hundrað prósent sykur.
Hins vegar er á öllum kaffihúsum hægt að fá nýkreista ískalda safa úr allskyns ávöxtum. Það bætir upp fyrir allt ávaxtabragðsvatnið í súpermarkaðnum. Sem og ef það eru Íslendingar á umbúðunum. (Mér fannst Stefán þó sætari en Maggi.)

En ekki nóg með það, því það eru líka kleinur á lyftiduftspakkanum!

Chileískar kleinur heita reyndar ekki cleinos, heldur hinu lystaukandi nafni "Ónýtar nærbuxur".
Hér get ég því nærst á "íslenskum mat" (lyftidufti og sykurvatni) og þarf einskis að sakna. Ennþá á ég einn poka af Tyrkisk peber, en það má alveg senda mér meira, ef einhver nennir, sem og sítrónupipar, sem mig sárvantar einmitt líka. Heimilisfangið er einfalt:
Bustamante 273, depto 41.
Providencia, Santiago, Chile.

Takk og bless

2008-04-02T03:23:00.002Z

Síld í tunnu

Ég ferðast með metró á hverjum degi, til að fara í skólann og víðar. Oft er þröng á þingi, svo maður kemst ekki inn í lestina og þarf að bíða eftir næstu, eða fær olnboga í eyrað eða sveittan handarkrika í andlitið, en í dag versnaði það upp úr öllu valdi, eins og lesa má um hér (á spænsku), því út af umferðinni og menguninni í borginni, sem er alltaf mun verri á veturna, verða bílar sem menga mikið að dúsa heima virka daga frá 7-21 í allan vetur, og fólkið því að nota almenningssamgöngur (eða fá sér nýrri bíl). Á leið á kóræfingu áðan tókst mér að snerta að ég held mest tíu manneskjur í einu, svo mikil voru þrengslin. Þvalar hendur að fálma eftir handfangi, bakpokar sem þarf að toga á milli rassa til að komast framhjá, sveittir karlar sem horfa niður um hálsmálið hjá konunum, hitasvækja sem fylgir 30 stiga hita utandyra og hundrað manns í einum lestarvagni, þetta vinnur ekki með Transantiago-kerfinu, sem Santiagobúar kalla sín á milli Transantiasco (Transantiógeð).

Yfirvöld opnuðu fyrir kerfið í fyrra, eftir algjöra kaos í almenningssamgöngu"kerfi" þar á undan, þar sem strætóarnir voru ekki reknir af ríki eða borg, heldur átti hver sinn strætó og keyrði sína leið, og keppti við hina strætóana um að ná til sín farþegum. Þetta hafa verið kallaðar gagngerustu breytingar sem gerðar hafa verið á almenningssamgöngum nokkurs staðar í þróuðu ríki. Yfirvöld töluðu um umbætur, sérstaklega þar sem allir þessir mismunandi strætóar menguðu alveg óheyrilega mikið, eftir þeim gekk svartur reykurinn um alla borg, en strax á fyrsta degi kom í ljós að kerfið var stórgallað, annaði alls ekki eftirspurn og mikið var um bilanir. Kaosinu er meira að segja kennt um nokkur dauðsföll farþega, hjartaáföll og heilablóðföll.
Hver benti á annan eins og vera ber og margir sögðu af sér, og forsetinn Michelle Bachelet þurfti að biðja borgarbúa formlega afsökunar á kerfinu, og viðurkenna að það hafi verið gallað. Vinsældir hennar minnkuðu um 40% í kjölfarið.

Síðan hefur kerfið batnað til muna, enda er peningum dælt í það, eftir að það fór eiginlega á hausinn eftir fyrstu mánuðina. Málið virðist vera að of margir nota metró miðað við strætó, því strætóarnir virka ekki nógu vel, sem verður til þess að um 2,5 milljónir manns nota metró á hverjum degi, og í morgun milli 6 og 9 ferðaðist meira en hálf milljón manns með metró í Santiago. Það er slatti af fólki á þremur tímum. Ég ætti eiginlega að fá mér hjól og hjóla í skólann, en ég er hrædd við að hjóla í Reykjavík, hvað þá í Santiago, þar sem umferðin er eins og hún er. Sjáum hvernig staðan verður á morgnana á leiðinni í skólann næstu daga, svo er kannski einhver strætó sem gengur sömu leið. Ég reyni að kafna ekki úr hita og kremju á meðan.

Neðanjarðarlestarstöðin Baquedano þar sem ég skipti um lest á leið niðrí bæ. Þar er alltaf troðfullt af fólki. Þó vantar menn með hvíta hanska sem troða fólki inn í vagnana eins og mér er sagt að sé í Japan.

2008-03-31T02:35:00.003Z

Meiri helgin

Þetta var stórmerkileg helgi. Ekki að ég sjálf hafi gert neitt merkilegt, nema skemmt mér, og þá sérstaklega við að fylgjast með einkasápuóperunni minni á Bustamante 273. Hún tekur öllum venesúelskum sápum fram, og ég fæ að fylgjast með í beinni, og meira að segja taka þátt. Það er búið að vera svo mikið drama hér á bæ síðan ég kom að Kelly (bandaríska vinkona mín, sem var reyndar að flytja annað rétt áðan, sniff) segir að ég hljóti að hafa þessi áhrif, einhvers konar anti-ástarengill. Allt fer í háaloft í kringum mig og ég fylgist með, með popp í annarri og kók í hinni (nei annars, poppið hér er vont, það er sykrað).

Það væri of langt mál að telja upp allt dramað, en þar á meðal er t.d. nýja gringan sem spyr asnalegra spurninga og rambaði lengi um hvað hún þyldi ekki hassreykingar við Amber (sem eins og dyggir aðdáendur sápunnar muna er hippastelpan sem reykir meira en The Dude í Big Lebowski), Kólumbíumaðurinn Javier og mamma hans sem ætluðu að vera í hálfan mánuð en þurftu skyndilega að fara eftir þrjá daga, vinirnir fjórir sem komu frá Valparaíso til að heimsækja okkur og ofurafbrýðisamur vinur Kelly sem var næstum búinn að drepa (já) einn af þeim, biluð lyfta um miðja nótt með mér og þeim afbrýðisama og flösku af pisco föstum innanborðs (þurfti að stökkva milli hæða), mikil óendurgoldin ást, og það sem er virkilega ömurlegt, Rodrigo, sem ég leigi hjá, var að hætta með kærastanum eftir fimm ára samband. Grátandi, öskureiðir, sorgmæddir, afbrýðisamir, ástfangnir og hryggbrotnir karlmenn í öllum hornum og við skandinavísku fylgjumst furðu lostnar með þessu öllu saman.

En þetta er þó ekki nema hluti af dramatíkinni í Santiago þessa helgina, því í gær var "Dagur hins unga baráttumanns" þar sem minnst er morðs á bræðrum sem voru drepnir 1985 þegar þeir voru að mótmæla herforingjastjórn Pinochets.

Í fyrra voru meira en sjö hundruð manns handtekin fyrir óspektir, og því voru lögreglumenn bókstaflega alls staðar í gær og fyrradag (mótmælin byrjuðu á föstudeginum), og nú var talsvert minna um óeirðir (bara 230 handteknir, og einn var drepinn). Á föstudaginn var gefið frí í skólum og vinnustöðum í miðborginni seinnipartinn til að fólk kæmist öruggt heim til sín (íhaldssami háskólinn minn sendi póst en sagði ekki einu sinni af hverju við fengjum frí), og lögreglan notaði táragas og vatnssprengjur til að reyna að stilla til friðar. Þetta eru ekki mjög málefnaleg mótmæli og að miklu leyti krakkar og "óeirðaseggir" sem nota tækifærið til að kúka á götuna og lemja fólk, af því þeir geta það. (Nei, mamma, amma, hver sem er hræddur um mig, ég fór ekki niðrí bæ og var ekki í neinni hættu.)

En þetta gengur ekki, lærdómurinn bíður, og skattaskýrslan. Best að gera eitthvað. Lifið heil.

2008-03-28T19:36:00.001Z

Vonandi höfðuð þið það öll gott um páskana. Mínir páskar voru góðir, í paradísinni Valparaíso og Viña, þar sem ég skoðaði meðal annars tvö hús Pablos Neruda (hann átti þrjú sem chileíska ríkið erfði, nú á ég bara eftir að sjá það sem er í Santiago). Annað er í Valpo og hitt í Isla Negra, sem er þrátt fyrir nafnið ekki eyja, og ekki svört, heldur mjög fallegur staður við sjóinn, þar sem Neruda var með frábært útsýni yfir hafið úr svefnherberginu sínu. Hann liggur þar grafinn við hlið þriðju og síðustu eiginkonu sinnar, Matilde.
Hann var forfallinn safnari, safnaði allskyns glerflöskum og glösum úr lituðu gleri (sagði að vatn bragðaðist betur úr lituðum glösum), eftir hann liggur ótrúlegt skelja- og kuðungasafn og fornmunir frá Evrópu og alls staðar að, stafnmyndir skipa og fleira. Þetta er allt til sýnis í húsunum hans, sem eru öll undarleg í laginu, ýmist eins og skip eða legókastali, þar sem hæðirnar virðast hafa sprottið upp hver af annarri.

Við fórum fjórar stelpur, hver frá sínu landinu, (Skandinavíu og USA) og fengum far með vini Mörtu, honum Jorge (Georg). Hann er ekki maður margra orða, hlustar á Phil Collins og Maná og er eini Chilebúinn sem ég átti erfitt með að halda uppi samræðum við. Venjulega geta þeir blaðrað endalaust um ekki neitt án þess að hafa fyrir því. Þá list þurfum við norrænir að læra ef við ætlum á suðrænni slóðir. Vinna í því.

Vinir Jorges (og Mörtu) voru öllu hressari (þótt Jorge væri æði, keyrði okkur og leyfði okkur að gista í íbúðinni sinni, með maurum og öllu). Saman vorum við öll mestalla helgina, og þeir sem vilja geta séð hjá mér myndirnar sem eru á Facebook, ófésbókarar geta bara sent mér meil ef þeir vilja link á myndirnar: sli [hjá] hi.is.

Það var mikið gert grín að mér út af spænska hreimnum (þá meina ég hreimnum frá Spáni), og ég var kölluð 'tía' alla helgina, því það er orð sem þýðir 'frænka' en er líka notað fyrir 'gaur' eða 'gella/kona/stelpa' á Spáni, en ekki í Rómönsku Ameríku. Fólk hér spyr mig meira að segja hvort ég sé spænsk, og það eftir bara eina setningu (ég er einmitt svo spænsk í útliti). Það er greinilega ekki nóg að hætta að segja 'þ' og segja 'ustedes' en ekki 'vosotros' (sem þýðir 'þið') því hrynjandin og 's'-in mín eru svo innilega spænsk. Vinna í því líka. Það versta er að ég heyri þetta ekki sjálf, svo ég veit ekki hvernig ég á að laga það. Þarf að hlusta á konurnar hérna tala og reyna að herma eftir þeim. Mér finnst þær tala fallega, þótt Chilebúar segi sjálfir að spænskan hér sé ljótasta spænskan (á eftir argentínskri, auðvitað, enda allt slæmt sem kemur frá Argentínu).

Yfir og út, góða helgi,
Lilia

2008-03-20T16:01:00.003Z

Skírdagur, er það ekki? Það er ekki að sjá hér, því allir eru í vinnu, allar búðir opnar og allir í skólanum (nema við í þeim kaþólska, fengum frí um hádegi í dag). Morgundagurinn er eini dagurinn sem fólk hér fær í páskafrí. Svo þar sem páskafríið er svo stutt komumst við Marta norska ekki norður eins og við ætluðum, heldur ætlum að skreppa til Viña del Mar, sem er strandbær í eins og hálfs tíma fjarlægð frá Santiago. Förum á eftir og ætlum að vera þar yfir helgina, ég, hún og Kelly, sú bandaríska. Við fáum far með vini Mörtu og gistum hjá öðrum vinum hennar, svo það verður víst lítið um útgjöld. Ég er þó meira spennt fyrir Valparaíso, sem er bara nokkra kílómetra frá Viña, ótrúleg borg, þar sem allt er meira og minna svona. Viña er meira túristabær, með dýrum hótelum og börum, en Valparaíso er ekta, gömul hús og mikið um að vera. Það er víst hvergi betra að vera um áramót en í Valparaíso, hver er memm?

Jæja, best að pakka niður fyrir ströndina... gleðilega páska!

.

2008-03-16T19:51:00.003Z

Sunnudagur. Ég þreif baðherbergið. Það hlaut að koma að því, ég er meira að segja hissa að ég var ekki löngu búin að því. Það er viðbjóður, og enginn virtist ætla að þrífa það heldur. En nú er það skárra. Það eru reyndar þrjú baðherbergi í húsinu, en við erum þó þrjár um þetta.

Ég held það sé kominn tími til að ég segi aðeins frá íbúðinni og fólkinu sem ég bý með (núna. Þar sem þetta eru útlendingar koma þeir og fara, og í næsta mánuði verða allir farnir nema ég og norska stelpan.)

Við erum sex sem búum hérna, Rodrigo, sem sér um íbúðina, og kærastinn hans er líka talsvert hérna, og líka systir Rodrigos, Pipi. Svo eru Kelly og Amber frá Bandaríkjunum, Marta frá Noregi og Raymond frá Þýskalandi. Og ég, frá Lazytown (hér ganga allir krakkar í Sollu stirðu- og Íþróttaálfsfötum).
Rodrigo er frábær. Hann vinnur mikið, svo ég sé hann eiginlega ekkert virka daga, en um helgar finnst honum voðalega gaman að skvetta úr klaufunum og þá er hann gífurlega hress. Hann er ekki búinn að segja mér að hann sé hommi, en hommaradarinn minn fór að tikka eftir nokkra daga. Það eru talsverðir fordómar hérna ennþá, þótt það sé að breytast mjög hratt til hins betra á síðustu árum, en þetta er auðvitað mjög kaþólsk þjóð, svo hann og kærastinn leiðast ekkert úti á götu eða neitt, og þurfa svolítið að fela sambandið, eða finnst það greinilega. Það finnst mér sorglegt, þeir hafa verið saman í fleiri ár held ég, og það hlýtur að vera ömurlegt að fela hver maður er og hvern maður elskar.
Kelly, stelpa frá Maryland (eins og kexið), sagði að mamma hennar hefði verið mjög fegin að strákurinn sem hún væri að fara að búa með væri hommi. Mamman á fimm systkini og þar af eru þrjú samkynhneigð. Það eru 50% af börnum aumingja ömmu hennar Kelly, sem er kaþólsk mjög, svo eitthvað hefur reynt á þolrifin þar. Hins vegar er núna komin upp skrítin staða, þ.e. að einn bróðirinn (gagnk.hn.) er að fara að gifta sig. Hann er yfir fimmtugt, og ætlar að kvænast frænku sinni, þ.e. þau eru systrabörn. Aldursins vegna eru þau ekki að fara að eignast börn, og þetta má í þessu tiltekna ríki í USA, svo þetta ætti að vera alveg á hreinu, en þetta stuðar mann samt svolítið, og fjölskyldan er í uppnámi út af þessu. Það er þó svo erfitt fyrir þessa tilteknu fjölskyldu að gagnrýna þetta fyrirkomulag og vera með fordóma, eðli málsins samkvæmt, svo þetta er fjölskyldudrama eins og það gerist best. Kelly er mjög fín og við getum blaðrað endalaust. Fyrst fannst mér hún eitthvað köld, en hún er bara feimin, þ.e. á sumum sviðum. Hún til dæmis skilur flest sem sagt er á spænsku, en talar hana ekki, þótt hún hafi lært í mörg ár.
Amber hins vegar, hin bandaríska stelpan, er algjör andstæða hennar hvað þetta varðar, því hún talar spænsku út í eitt þótt hún kunni mjög takmarkað. Hún bara talar, með öllum sínum vitleysum og hikorðum og bullorðum, en það er bara gaman að því, og hún á eftir að læra mjög hratt. Hún er gífurlega hress og léttgeggjuð, mjög skemmtileg. Kelly gerir grín að Amber fyrir að bulla svona mikið, hún fer eitthvað hjá sér, og það særir Amber mjög mikið, svo það er svolítil spenna að myndast þar, því það er kannski ekki sniðugt að gera grín að einhverjum sem þorir að tala ef maður þorir það ekki sjálfur.
Marte frá Noregi er gullfalleg, kaffibrún eftir að hafa komið beint frá Vina del Mar þar sem hún var í málaskóla, og ofsalega indæl. Hún verður alveg þangað til í júlí í íbúðinni, sem er gott, því hún er alltaf til í að hanga og er mjög skemmtileg. Hún er svona manneskja sem lítið er hægt að segja um því hún er svo góð og indæl eitthvað.
Raymond hinn þýski er svo síðastur. Hann er svona pínu dularfullur, til dæmis veit ég ekkert hvað hann er gamall. Ég hélt hann væri svona um tvítugt, en hann segist vera 27 ára. Ég eiginlega trúi því ekki, því hann einhvern veginn virkar alls ekki þannig (Rodrigo ætlar að njósna, segjast þurfa að sjá vegabréfið hans út af leigusamningnum). Hann líður svolítið fyrir að við hinar erum allar stelpur og sitjum inní stofu og kjöftum um stráka heilu kvöldin, en hann fer með hvítvínsflösku inn í herbergi og vinnur (jarðfræðieitthvað fyrir lokaverkefnið sitt í háskólanum).
Þetta eru semsagt meðleigjendurnir. Svo er allskonar fólk sem kemur og fer, sem setur mikinn svip á íbúðina. Til dæmis er kærasti Rodrigos söngvari, mjög góður tenór, og í fyrradag kom hann hingað til að æfa með stelpu, Ave Maríu Schubert, fyrir brúðkaup sem þau fóru í í gær. Það var æði að hlusta á þau syngja, og þegar þau komust að því að ég syng líka fórum við að leita að lögum sem við kynnum öll, og sungum t.d. Amazing grace og Ave verum corpus. Þau buðu mér á kóræfingu á þriðjudaginn, hjá Mozartkórnum, svo ég ætla að prófa það.
Söngkonan sem söng með honum er alveg dásamleg, syngur eins og engill, og er bara sextán ára! Hún var uppgötvuð fyrir tveimur árum og hefur verið að syngja síðan. Hún er algjör náttúrutalent, með perfect pitch og æðislega tæra sópranrödd. Við urðum strax bestu vinkonur, og ég er búin að ákveða að hún sé litla systir mín í Chile, enda minnir hún mig líka soldið á Maríu Sól systur, þær eru líka jafngamlar og syngja báðar.

Við fórum öll út saman í gær, og það var mjög gaman. Systirin átti afmæli svo hún var í miklu stuði, og eftir að við höfðum dansað á einhverjum stað í svona 4 klst. og við vorum öll á leiðinni heim, fór hún ekki heim heldur á 'after', sem er týpa af skemmtistöðum þar sem er opið eftir að allir staðirnir loka um fjögur- fimmleytið. Þeir eru tæknilega séð ekki leyfilegir, og erfitt að sjá utan frá hvar þeir eru, en fólk veit bara af þeim og þeir eru mjög vinsælir, ef maður vill drukkna í eigin svita og annarra. Ég hef aldrei farið, en það kemur líklega að því. Skandinavarnir og Kanarnir eiga mjög erfitt með að aðlaga sig þessu djammtempói, að fara ekki út fyrr en kannski eitt, en Íslendingurinn ég þekkir ekki annað.

Íbúðin er á besta stað í bænum, ég held það sé engin lygi, og almenningsgarðurinn hérna fyrir utan bjargar alveg lífi mínu í allri menguninni. Hann er líka fullur af lífi, t.d. bauð bæjarstjórnin upp á tónleika þar í gærkvöldi, reyndar með alveg hræðilegri tónlist, en það er sama, við hlustuðum, enda gátum við ekki annað, því sviðið er hér beint fyrir neðan. Í dag heyrði ég óm af trompeti, gítar og söng, og hélt einhver væri að hlusta á geisladisk, en þegar ég leit út um gluggann sá ég fjóra ekta mariachi-söngvara í fullum skrúða í garðinum fyrir neðan spila og syngja hástöfum. Reyndar er talsvert vinsælt í Rómönsku Ameríku að fá mariachi-söngvara í heimsendingu, enda er það þannig sem þeir vinna, ferðast á milli og spila og syngja. Ég fletti upp hvað kostar að fá mariachi til að koma, og það er kannski 15-20 þúsund kall fyrir fjóra gaura. Þetta þykir voða rómó, til dæmis ef bera á upp bónorð.
Svo eru alltaf einhverjir að æfa sig að djöggla, og um daginn voru tveir gaurar að leika sér að spila á blokkflautu og gítar. Ég myndi sem sagt segja að ég væri um það bil á besta stað í bænum, ef ekki heiminum, akkúrat núna.

2008-03-13T02:02:00.003Z

Úbbs... vissi ekki fyrr en í dag að litlu krakkarnir sem setja matinn minn í alltof marga poka í búðinni fá ekkert borgað nema þjórféð sem ég gef þeim - nema ég bara vissi ekki að ég ætti að gefa þeim þjórfé. Svo í dag lét ég litla strákinn við kassann fá hundrað pesóa, sem ég veit ekkert hvort er of mikið eða lítið eða hvað, en allavega hurfu þeir ofan í vasann hjá honum orðalaust svo líklega er það sirka rétt. Og ef allir sem koma á kassann gefa honum eitthvað svoleiðis ætti hann alveg að ná upp í inneign á símann sinn.

Fleiri punktar úr Santiago síðustu daga:
- ég er orðin góð, batnað að mestu af útlendingaveikinni
- götuhundarnir hérna fara bara yfir á grænu
- kettirnir kunna hins vegar ekki á umferðarljós
- hér geta konur gefið brjóst þar sem þær vilja. Merki um að eitthvað sé að minnsta kosti í lagi
- hér er avókadómauk (ekki guacamole, bara maukað avókadó) borðað með bókstaflega öllu. Ofan á ristað brauð, í "einni með öllu", í öllu sushi, og það er hægt að bæta því við fyrir auka 400 pesóa á alla rétti á skyndibitastöðum.
- Amber frá Bandaríkjunum sem býr hérna í íbúðinni er æði. Hún er frá Chicago, reykir marijúana eins og strompur og talar á bæklaðri spænsku um allt milli himins og jarðar. Hún sagði að vandamálið á Íslandi væri "með fullri virðingu" að það væri alltof leiðinlegt, kalt og lítið af fólki, og lausnin væri að reykja meira gras.
- hér bæta menn orðinu "po" aftan við allt sem þeir segja. "Sí, po." No, po." og svo framvegis, po.
- í Santiago telst fólk ekki fátækt ef það græðir meira en 95 dollara á mánuði (rúmur 6000 kall). Samt er Santiago dýrasta borg í Suður-Ameríku. Eitthvað bogið við það.

2008-03-11T20:24:00.003Z

Leiðinlega færslan

Daginn í dag átti sko að taka með trompi. Fara í útlendingaeftirlitið og fá námsmannavísa, fara til lögreglunnar og vera skráð inn í landið og fara svo og fá nafnskírteini (eftir því sem ég best skil). Fara í stöðupróf í spænsku klukkan 15 og í seminar í bókmenntum klukkan 18, og jafnvel kíkja á kóræfingu hjá einum af kórunum sem ég get farið í.

Ég fór með öll skjölin mín, ljósrit og passamyndir á staðinn sem fína útlendingahandbókin mín sagði mér að fara á, en þar sagði lögga mér að útlendingaskrifstofan væri flutt. Ég fann auðvitað ekki staðinn þar sem hann átti að vera, labbaði fram og til baka og spurði aðra löggu og þá allt í einu birtist inngangurinn... eitthvað duló. Þar þurfti ég að taka númer og bíða í biðsalnum þar sem biðu svona 50 manns, flestir frá alls kyns löndum í Suður- og Mið-Ameríku sýndist mér, konur með Bólivíuhatta og fleiri, komnir í fyrirheitna landið þar sem á að vera miklu betra að búa en í heimalandinu. Þar komst ég að því að nú er ekki lengur hægt að skila pappírunum inn á skrifstofuna, heldur verður allt að fara í gegnum póst. Svo ég tók mér réttu eyðublöðin (vonandi) og fór út án þess að tala við nokkurn mann. Nú þarf ég bara að senda þessi skjöl og vona að það gangi hratt fyrir sig að fá vísað, því ég á allt hitt kjaftæðið eftir.

En þegar ég var búin að öllu þessu (sem sagt engu) og þramma út um allan miðbæ í óvenju miklum kulda, var ég orðin eitthvað skrítin, illt í maganum og með höfuðverk og beinverki. Ég sá fyrir mér með hryllingi að taka tvo annaðhvort alltof heita og troðna eða alltof kalda metróa, svo ég splæsti í leigubíl heim (sem kostaði samt miklu minna en strætómiði í RVK) og fór að sofa, svaf af mér prófið (viljandi) og nú er ég líka að hætta við að fara í seminarið sem ég ætlaði í, því ég er bara alveg hundlasin. Þá er ekkert annað að gera en liggja fyrir og reyna að vera ekki í of mikilli fýlu út af þessu öllu saman.

2008-03-08T20:23:00.002Z

Salsa...

...er erfitt. Púff. Eftir útlendingagrillið í gær fór ég á salsaklúbb með stelpum frá Chile, sem auðvitað fengu dansinn í sig með móðurmjólkinni, svo ég átti fullt í fangi með að halda í við þær. Dansaði við nokkra gamla karla sem vildu endilega kenna mér, það var ágætt. Ég ætla að verða orðin sæmileg í lok árs.
Gaurinn sem við borguðum aðgangseyrinn varð svo þrumu lostinn yfir að fá svona gringu* inn á staðinn að hann var eiginlega orðlaus, muldraði 'diosa' og fiskaði svo upp úr jakkavasa á snaga boðsmiða á staðinn "svo ég kæmi aftur". Ljóshært er vinsælt, það er á hreinu.
Ég skil þessa dýrkun á ljóskum alls ekki, eins og konurnar hér eru stórglæsilegar og þúsund sinnum flottari en ég. Í gær var ég að skoða í búðarglugga (á prjónabúð, fullt af þeim hér, sem betur fer) og heyri í manni sem situr í bíl og er að tala í gemsann og segja "Ég er að horfa á ljóshærða stelpu hérna á horninu..." Þá fór ég svo ég heyrði ekki afganginn, en ég skil ekki hvað í ósköpunum manneskjan á hinum endanum hefði átt að gera við þær upplýsingar.)
Ég segi þetta meðvituð um að á Íslandi er ég hin allra venjulegasta stelpa (og ekkert að því), en hér er ég 'headturner', sem mér finnst fáránlegt meira en nokkuð annað. Það er erfitt að tala um þetta án þess að hljóma montinn, en þetta er nú bara mannlífsstúdía, að mínu mati mjög áhugaverð.
Þessir karlar meina ekkert með þessu, eru bara að segja það sem þeim finnst, eða það sem samfélagið ætlast til að þeir segi/finnist. Þetta gerist auðvitað ekki á campusnum, heldur úti á götu, sérstaklega í fátækari hverfum, og það eru aðallega karlar í eldri kantinum sem láta svona. Þetta er svo eðlilegur hluti af lífi þeirra, þótt manni þyki stórfurðulegt að vera kölluð 'gyðja' eða 'dásamleg' úti á götu, alveg óháð því hvað manni finnst maður ómögulegur eða myglaður sjálfur.

*gringa (kvk) og gringo (kk) eru venjulega notuð yfir Bandaríkjamenn í Suður-/Mið-Ameríku en merkja eiginlega líka bara allir útlendingar sem eru vestrænir í útliti.

2008-03-06T22:37:00.000Z

Ofsalega var ég fegin í morgun þegar ég opnaði risagluggann á herberginu mínu að finna að það var sæmilega kalt í dag. Auðvitað sól, en kaldara en síðustu daga. Ég spreyja á mig sólarvörninni sem ég keypti í USA og finnst ég vera að þekja mig í klístruðum eiturefnum sem smjúga inn í húðina og loka öllum náttúrulegum útgönguleiðum svita. Svo bæti ég nr. 70 í andlitið, og þá er ég tilbúin í daginn. Opna dyrnar með því að taka úr bæði litla lásnum og tvöfalda hlussulásnum og læsi aftur þegar ég er komin út. Hlusta á Villa Vill eða Scissor Sisters eða Joni Mitchell eða hvað sem er næst á dagskrá í mp3-spilaranum á leiðinni í metróinu, 7 stopp en engin skipti, en viðbjóðslega troðið á stundum. Á mánudag mátti lesa um það í blöðunum hvað metróið og míkróarnir (strætóarnir) voru stappfullir allan daginn því þetta var fyrsti dagurinn hjá svo mörgum eftir sumarfríið (Almenningssamgöngukerfið í Santiago er kapítuli út af fyrir sig og um það skrifa ég einhvern tímann).

Á campus tekur á móti manni risastytta af Jesú* og allt er grænt og mikið um tré. Þetta er stærsti campusinn, San Joaquin, (heilagur Jóakim, já, það heitir allt eftir dýrlingum hérna) og sá nýlegasti. Mín háskólabygging, Facultad de Letras, er ein fjögurra hugvísindabygginga sem mynda nokkurs konar garð í miðjunni, þar sem nemendur slappa af milli tíma.

Ég er búin að fara í svona sjö mismunandi tíma og litist vel á suma, verr á aðra. Ég útiloka strax kennara sem mér finnst ómögulegt að skilja, t.d. þann sem var svo ægilega smámæltur og muldraði allt í barm sér. Ég veit af fenginni reynslu að með svoleiðis kennara læri ég bara helmingi minna, þótt kennarinn sé fínn, sem og kúrsinn. Mér sýnist ég því ætla að enda með bara kvenkyns kennara, enda held ég að ég skilji þær betur. Annars er gaman að sjá hvað fræðimenn alls staðar í heiminum eru eins. Sú sem er yfir þýðingafræðideildinni kvartar yfir að fá ekki nægt fjármagn frá skólanum (finnst ég kannast við það), kennarinn í túlkun lítur niður á þá sem ekki hafa lært túlkun í skóla og hræðsluleiðin er líka farin hér við að sigta óæskilega úr fjölmennum kúrsum (“textarnir sem þið þurfið að lesa eru mjög erfiðir, sumir næstum óskiljanlegir”). Nemendurnir eru líka eins; kennarinn spyr hver bjóði sig fram til að halda fyrirlestur um fyrstu greinina sem á að lesa, og bíður svo í svona mínútu (langur tími) eftir svari en fær ekkert. Enda ekki hér eins og í Bandaríkjunum að maður fái hærri einkunn fyrir að láta mikið fyrir sér fara í tímum.

Ég verð líka að segja frá einum kennaranum, hann leit svo yndislega furðulega út. Hann var í snjakahvítri skyrtu, fínum buxum og grænu vesti með rautt bindi upp í háls, um 35 ára, af þýskum ættum (eins og margir hér) greinilega massaður, með blá stingandi augu, skipt ógeðslega nákvæmlega í miðju og lokkarnir sleiktir aftur á hnakka, tveggja daga skeggrót og hrikalega myndarlegur, og eiginlega bara á allan hátt eins og Súpermann að reyna að klæða af sér súpermannleikann. Háskólakennarafötin og þessi hræðilega greiðsla gerðu hann eitthvað svo æðislega hlægilegan. Svo fór hann að tala um bókmenntir, kúrs sem mig myndi alveg langa til að sitja, en ég fæ ekki einingar fyrir hann, og þá sá maður hvernig hann ljómaði og ég varð að viðurkenna að útlitið er ekki allt, Clark Kent getur alveg verið bókmenntafræðikennari.

Eins og stendur ætla ég að taka kúrs í túlkun, þ.e. að læra tæknina sem túlkar nota við lotutúlkun (eitthvað sem ég hélt að væri lífsins ómögulegt að læra), og svo fleiri þýðingafræðikúrsa, teoríu og fleira, og kannski einn um konuna í Chile (Eftir að hafa lesið leikritið Dómínó eftir Jökul Jakobsson finnst mér alltaf erfitt að tala um “konuna” og stöðu hennar því það er svo æðislega tekið fyrir þar. En kúrsinn er semsagt um konur og menningu þeirra í Chile).

Ég finn alveg fyrir að það er betra að vera meistaranemi en á grunnstigi, því kennararnir taka betur á móti manni, sérstaklega í þýðingafræðinni, þegar ég segist vera að læra það. Námið semsagt leggst ágætlega í mig, þótt einingakerfið sé frústrerandi, því það sem heita 8 einingar hér, og er heill kúrs með ágætlega mikilli vinnu, reiknast yfir í 2,4 einingar á íslenska skalanum.

Ég er satt að segja ekki búin að gera mikið annað en að fara í skólann og vera ekta skiptinemi, spjalla við hinar ljóshærðu stelpurnar sem eru hér í alveg sama tilgangi (a.m.k. frá Chile-búum séð) og eru langflestar frá “Los Estados Unidos”, þ.e. Bandaríkjunum. Vildi bara að ég hefði meiri “cojones” og þyrði að tala meira við fólkið héðan. Það kemur.

Jú, fyrsta daginn fór ég í partí með Gonzalo vini mínum, það var arkitektapartí í alveg æðislegu húsi, eldgömlu með bleikum veggjum skreyttum með alls kyns gömlu dóti, höttum, byssum, gömlum ljósmyndum og málverkum, og rosalega hátt til lofts eins og á byggðasafni eiginlega, eða í höll. Svo var lítil sundlaug með engu vatni úti í garði og þar sátum við og spjölluðum og dönsuðum, og ég reyndi að skilja eitthvað af chile-slangrinu. Svo var mér skutlað heim að dyrum, eftir stopp á bæjarins bestu, þar sem allir (nema ég) fengu sér pulsu. Hér eru pulsur í pulsubrauði með alls kyns sósum, tómatsósu, majónesi, osti og avókadómauki, sem er rosalega mikið borðað hérna og heitir “palta”, og það er eiginlega svo mikið í brauðinu að maður finnur ekki pulsuna og það er ómögulegt að borða þetta. En ég býst við að ég verði ekki svo lengi að komast upp á lagið með það.

Á morgun er útlendingagrill og partí sem ég ætla í, það er hellingur af allra þjóða kvikindum hérna sem maður verður líklega að kynnast aðeins. Það er heill her manna sem snýst í kringum okkur og nóg að gerast, en ég finn að ég hef ekkert endalausan áhuga á því, ég kom ekki hingað til að hanga með tvítugum Könum og kvarta yfir dónaskapnum í fólkinu hér.

Nú er ég hrikalega svöng, enda berst einhver frábær matarlykt úr eldhúsinu, best að elda sér eitthvað. Yfir og út.

p.s. Setti myndir á Facebook. þeir sem ekki eru þar geta sent mér póst og ég sendi link.

*Talandi um Jesú, sáuði Jesus Christ Superstar hjá Borgarleikhúsinu? Hér ganga menn skrefinu lengra og setja upp “Jesús Cristo Metalstar”.

2008-03-01T21:20:00.002Z

Orlando-Gainesville-Orlando-Panama-Santiago

Ég sit hér í hitanum í nýja herberginu mínu með alltof heita tölvuna í kjöltunni, eftir að hafa loksins fundið réttu innstunguna, og ætla að skrifa ferðasöguna eins og hún gæti hljómað hingað til. Hún verður líklega alltof löng og ítarleg, en eins og svona bloggferðasögur eru gjarnan er hún mest fyrir mig sjálfa, og kannski geta einhverjir aðrir haft gaman af líka. Þeir sem vilja stuttu útgáfuna geta fengið hana svona: Allt gengur eins og í sögu (nei, eiginlega ekki, því í sögum kemur alltaf eitthvað upp á, og það hefur allt gengið svo smurt að það yrði mjög leiðinleg saga). Allavega hef ég það alveg frábært og er bara nokkuð ánægð með mig að vera komin hingað þvert yfir hálfan hnöttinn.

Ég flaug með Árna Guðbjartarmanni til Orlando 25., því hann var einmitt að útskrifast úr HÍ og tók sama flug og ég út. Átta tímar í flugvél með tveimur fullum íslenskum miðaldra golfklúbbum á leið í Flórídagolf voru ekki það sem við helst hefðum óskað okkur en það hjálpaði að hafa þjáningarbróður. Og kæra frú fyrir aftan mig, þegar maður er búinn að klára allan bjórinn í flugvélinni og tala svo hátt alla leiðina að í fimm sætaraða radíus mátti heyra hvert orð, þá kvartar maður ekki yfir kjökri í smábarni sem hefur setið undir þessu í á áttunda tíma. Karlarnir voru hins vegar greinilega hinir mestu íþróttagarpar og vildu vera vel tilbúnir fyrir golfið því þeir nýttu hvert tækifæri til að ráfa um gangana með viskíglösin til að forða blóðtappa og æfa stirð miðaldra hnén. Ég hef aldrei séð jafnfrústreraðan flugfreyjuflota og þann sem þurfti að koma þeim í sætin sín með reglulegu millibili.

Ég var svo væn að koma færandi hendi með kvef og hálsbólgu handa Guðbjörtu minni, sem lagði mig fyrst í rúmið og svo hana, sem var auðvitað sérstaklega slæmt fyrir hana, því hún er einmitt í midterms prófunum sínum.

Út af þessu öllu kom það í Árna hlut að lóðsa mig um Gainesville. Við náðum að komast í gegnum ótrúlega margt á skömmum tíma, og flest, já eða allt, sem við gerðum tengdist náttúrunni. Við fórum í grasagarð, náttúruvísindasafnið, háskólasvæðið (æði) á kanó á háskólavatninu (já, háskólinn hefur sitt eigið stöðuvatn fyrir nemendur sína til að sigla á). Við skoðuðum fuglana (ég sá skallaörn!), stjörnurnar, leðurblökurnar hundrað þúsund sem búa í sátt og samlyndi uppi í þaki á stærð við strætóskýli, og Devil´s Millhopper (jarðfræðilega holu sem myndast í limestone-bergið sem er þarna undir öllu) og að sjálfsögðu kíktum við á krókódílana, sem mara þar í hálfkafi í hverjum drullupolli eða láta bakast á bökkunum. Þeir voru æðislega stórir og ljótir og feitir og ég var bara nokkra metra (um 7) frá einum, sem var miklu stærri og feitari en ég og hefði getað graðgað mér í sig hefði hann kært sig um. Það fer bara alltof mikil orka í að éta okkur mannfólkið að þeir halda sig víst oftast við minni dýrin.

Náttúrulífið í Gainesville er magnað, en það eru líka veitingastaðirnir (og allur þessi fjöldi!). Ég fór á þó nokkra af þeim sem sælkerarnir Guðbjört og Árni hafa gefið hvað hæsta einkunn, og gat í hvert sinn furðað mig á hvernig þjónarnir fóru að því að vera svona súperhressir kúnna eftir kúnna. Stórmarkaðsferðin var líka eins og ferð í skemmtigarð fyrir mig. Valmöguleikarnir eru svo miklir að það þyrmdi yfir mig þegar Árni lét mig velja úr um fimmtán mismunandi gerðum af hummus. Það hlýtur að vera mikið um slæm valkvíðaköst í bandarískum stórmörkuðum.

Í gær kvaddi ég svo Guðbjörtu og Árna, sem voru mjög góðir gestgjafar, og ég mæli með Árna sem Gainesville-guide, hann er fullkominn í hlutverkið. Takk fyrir mig, bæði tvö.

Við tók þriggja tíma flug til Panama. Við hliðina á mér sat drengur sem fyllti vægast sagt vel upp í sætið sitt (og mitt) og las einhverja spin-off Star Wars-bók alla leiðina, nema í flugtaki og lendingu því þá laut hann höfði næstum niður í gólf og andaði djúpt og ört í nokkrar mínútur svo ég var farin að hafa áhyggjur. Þegar vélin lenti hafði ég rétt tíma til að fara á klósett (um það mun ég seinna skrifa bloggbókina Pissað í Panama) og hoppa upp í næstu vél, til Santiago. Það flug var sex klukkustundir og ég sat í fyrstu röð og þurfti að reigja mig til að sjá sjónvarpið og þar með bíóið, sem var mynd númer tvö þann daginn um ástamál og barnauppeldiskrísu ekkils sem er rithöfundur og dálkahöfundur (man ekki hvað sú fyrsta hét en sú seinni hét The Martian Kid eða eitthvað svoleiðis). Ekklar eru einstaklega vinsælir í Hollywood-myndum í seinni tíð, tekið eftir því?

Þegar ég lenti, klukkan fimm um morguninn 1. mars, eftir að hafa verið á ferðinni síðan kl 11 um morguninn í Orlando, tók ég svokallaðan Transfer – mjög sniðugt – eins og Skutlan á að virka, nema auðvitað mjög sniðugt á flugvelli. Maður segir hvaða hverfi maður ætlar í og borgar 5000 pesóa (tæpur 500 kall) og tekur svo bíl með öðrum á leið í sama hverfi, og er skutlað upp að dyrum. Þegar ég kom þangað tók á móti mér systir Rodrigo, stráksins sem á íbúðina (hún býr víst ekki hér en svona húsgagn, skildist mér). Allir í íbúðinni höfðu farið á djammið saman og voru tiltölulega nýkomnir heim, og systirin var því ágætlega hress. Mér líst mjög vel á þetta fólk, hresst og skemmtilegt. Rodrigo dýrkar Björk og fór á tónleikana hennar í Santiago í nóvember, og er að bíða eftir að Sigur Rós komi líka.

Íbúðin er eldgömul og æðisleg, á fjórðu hæð, með skítugum veggjum og skápum, ljótum og blettóttum teppum og „besta útsýni í Santiago“ að sögn Rodrigos. Það er líka alveg satt, frábært útsýni yfir fallega Bustamante-garðinn og Cerro Santa Lucía, gróðri vaxna hæð í borginni miðri. Herbergið mitt er ágætlega rúmgott með stórum gluggum og undarlegum skrautmunum. Skemmtilegust þykir mér myndin af Maó formanni.

Á daginn er um þrjátíu stiga hiti og helmingi minna á næturnar og ég er þegar búin að heyra þrisvar sinnum hvað ég sé hvít og þurfi að vera dugleg að bera á mig sólarvörn. Ég er löngu búin að komast að því að fólki alls staðar í heiminum er mjög umhugað um húðina á mér (engar áhyggjur, ég á sólarvörn nr 70 og nota hana).

Ég fór í heillangan göngutúr í dag niður í bæ. Ég var mest hissa á því hvað mér fannst allt vera spænskt hérna. Sömu fyrirtæki (bankar, símafyrirtæki) og spænskar matvörur í búðunum, en í súpermarkaðnum er meira úrval en í spænskum búðum af ýmsum vörum, t.d. bandarískum. Ég segi meira um borgina þegar ég hef séð meira.

Í kvöld fer ég líklega í partí með Gonzalo vini mínum sem ég kynntist á Spáni 2005, hann er búinn að vera mjög liðlegur með alla hjálp og ég má hringja í hann hvenær sem er sólarhringsins, sagði hann. Það er gott að vita.

Nú bið ég bara að heilsa ykkur öllum, ég bjarga mér. Ekki vera hrædd um mig, mamma.

Si vas para Chile (song: if you go to Chile)

2008-02-24T23:13:00.001Z

Jafngildi "Ég bið að heilsa" og "Scarborough Fair".

Adios mis queridos amigos...

2008-02-19T23:50:00.001Z

Gúlp

"Chilean Spanish is notoriously difficult for foreigners to understand due to the dropping of final syllables and 's' sounds, the very soft pronunciation of some consonants and the high levels of slang employed, particularly in Santiago and the surrounding areas. Chileans also tend to speak much faster than natives of neighboring countries. These factors all contribute to newly arrived visitors to the country, even proficient Spanish speakers, hearing no more than indecipherable mumbles in early encounters with locals. Books have been written (such as 'How to survive in the Chilean Jungle' by John Brennan and Alvaro Taboada) which attempt to detail and explain the difficulties and idiosyncrasies of Chilean Spanish." Wikipedia

2008-02-19T00:11:00.002Z

Ég er að pakka. Allir sem hafa pakkað (undir þetta mengi falla líklegast allir) þekkja að þegar kemur að litlu hlutunum í skúffunum og hirslunum hægist verulega á yfirferðinni og dagur sem verja átti í kassaburð og skipulagningu er án þess að maður taki eftir því orðinn að rómantískri stund endurhvarfs til liðinna gleðistunda, bara af því maður fann bréf sem gamall vinur skrifaði manni fyrir fjórum árum eða myndaalbúm frá því maður var á sumarnámskeiði fyrir sex árum.

Þessir smáhlutir, sem a.m.k. í mínu tilfelli eru langflestir frá útlöndum, eru eitthvað sem maður vildi einhverra hluta vegna ekki henda á sínum tíma þótt þeir séu algjörlega verðlausir, gagnist manni aldrei framar og séu sjaldnast nokkuð fyrir augað (lestarmiði úr interreilinu, snjáð götukort af Barcelona, aðgöngumiði að bar sem maður á góðar minningar frá, flyerinn sem nöttarinn á horninu rétti manni, nafnspjald frá ráðstefnunni eða námskeiðinu sem maður fór á o.s.frv.). Síðan daga þeir uppi í skúffum og hólfum og kössum og verða hluti af lífi manns án þess að maður hugsi um þá. Það er svo ekki fyrr en maður þarf að taka til, aðallega við flutninga, sem maður þarf að fara almennilega í gegnum þá og sortera og grisja, sem er einmitt þegar maður hefur alls ekki tímann til þess að strolla niður minningastíg. Samt er svo gaman að finna þessa hluti og gleyma sér í smástund, ganga svo frá þessu dóti ofan í kassa og líta ekki á það fyrr en í næstu flutningum eða stórhreingerningum, þegar enn meira hefur bæst við. Ég held að maður geymi þessa hluti einmitt til að geta rifjað þá upp í mesta stressinu, sem einmitt fylgir oftast flutningum, og þannig haldið geðheilsunni. Þannig getur gamall bæklingur úr vínsmökkun eða mynd af stráknum sem maður var skotinn í í áttunda bekk hjálpað manni í gegnum erfiða tíma og er þess vegna alls ekki jafngagnslaust og mætti halda.

Nú er ég búin að pakka niður bókunum mínum í tíu kassa (and counting) og á morgun held ég upp í Geymslur til að byrja að fylla litlu kompuna mína. Það er ekki seinna vænna því á mánudaginn yfirgef ég skerið. Annars líða dagarnir hjá í matarboðum, kaffiboðum, heimboðum og rafmagnslausum boðum og eru bara ansi ljúfir nú eftir að ég hætti að vinna. Ég er líka orðin ansi meyr og fæ kökk í hálsinn við minnsta tilefni. Það er vel hægt að sakna einhvers sem maður hefur ennþá hjá sér, einhvers konar fyrirfram nostalgía, og ég hef verið í því síðustu mánuði að sakna íslenska djammsins, heita vatnsins, sængurinnar minnar og pabba, mömmu og systkina minna, vinanna og fíflaskaparins í þeim, og hvað þá barnaskarans þeirra sem eru komnir það langt. Ég er mikið til laus og til í tuskið ef einhvern vantar lönsdeit eða langar að kippa í nokkra kassa eða bara kyssa mig á kinnina, svo hafið bara samband.

(Pogorelich)Chopin Piano Sonata No.2 Mvt I

2008-02-08T12:17:00.001Z

Ég vissi ekki að Sigurjón Kjartansson kynni að spila Chopin.

2008-01-29T21:44:00.001Z

Vont

Nú man ég hvað kavíar og appelsínusafi er ógeðslega vont saman.

Slæmar minningar úr barnæsku, nema þá var það appelsínuþykkni því við áttum aldrei safa (sniff).

2008-01-29T19:01:00.000Z

Hér fer ekki mikið fyrir djúsí bloggi þessa dagana. Góðir menn hafa komið að máli við mig og farið þess á leit að hér verði fyllt á síður, en venjulega finnst mér best að þær fylli sig sjálfar þegar þannig stendur á.

Af mér er helst að frétta að eftir að hafa þýtt 64 þætti af venesúelskum sápum er ég orðin nokkuð vel skrúbbuð og tilbúin að takast á við eitthvað nýtt. Þetta var fínt en nú er það búið. Ég á auðvitað eftir að sakna Alcides míns, og pabba hans Ignacios, vonda flugfélagseigandans, og eins Divinu Alegría og Dulce Maríu, en aðra karaktera eins og Enrique, Morönu og Chöchu og bölvaða tvíburana græt ég ekkert að slíta samskiptum við. Ég áttaði mig líka á því að þetta væri að verða komið gott þegar mig fór að dreyma Dulce Maríu og holdafarsvandamál hennar. ("Dulce, þú ert ekkert feit.")

Nú er það Fréttablaðstörn til 14. feb og þá lýkur líklega minni vinnu hjá 365 í bili eftir tvö bara ágætis ár. Svo er partí 15. feb, fyrir alla sem ég þekki, á Kaffi Kúltúra. Mest langar mig að hægt verði að fá sér Pisco Sour á barnum en það verður allt að koma í ljós. Það verður allavega bjór. Þó að ég bjóði þér ekki persónulega máttu samt koma, þ.e. ef þú ert ekki einhver ógurlegur bjórsvelgur sem ég þekki ekki.

Um áramót ætlaði ég að vera voða sniðug og gera annál eins og svo margir, og fara í gegnum atburði ársins í lífi mínu með því að styðjast við bloggfærslur. Þegar á reyndi komst ég þó að því að bloggið er mjög léleg heimild um það sem ég í raun var að gera. Þar vantar til að mynda inn í stóratburði eins og Passíusálmatónleika í Hallgrímskirkju um páskana og allt sem við Þura gerðum í London, en á móti var mikið þvaður um orð, greinarmerkjasetningu og stílfræði. Það "mætti halda" að ég væri nörd.

Ég ætla hins vegar bráðum að fara að færa mig héðan og yfir á svankvit.blogspot.com (nei, ekki alveg strax) hvaðan ég mun blogga frá Chile og til frambúðar, líklega. Tilkynni það formlegar síðar.

Óðar stundir

2008-01-23T17:50:00.000Z

Ef þú breikar framan í heiminn

Dömur mínar og herrar, má ég kynna... bboyinn Megas!
(hann byrjar að dansa eftir 2 mínútur af myndbandinu)

2008-01-21T11:49:00.002Z

Stafsetníngaræfing á mánudegi

Svanhvít dóttir Ingólfs sýður sangan velling og *þíðir kjúkling áður en hún heldur áfram að þýða.

*17.44. "af" fjarlægt. SLI

2008-01-08T22:31:00.000Z

Einhvern veginn svona líður mér núna.

2008-01-06T12:23:00.000Z

Útrás - rasað út

Það er pínu farið að styttast í að ég fari út, og það líður ekki sá dagur að ég fái ekki í magann yfir því. Ég semsagt flýg til Flórída 25. febrúar og svo til Chile 29. feb. og eins og einhver sagði þá græði ég dag í Flórída úr af hlaupári. Það er ekki svo slæmt að græða dag með Guðbjörtu sinni.

Nú er ég bólusett, komin inn í skólann og meira að segja komin með íbúð, og ég verð aðeins að segja frá henni. Það eru nefnilega svo margar tilviljanir í þessu lífi, eins og til dæmis að fyrrverandi tengdamóðir mín hún Laufey sagði mér þegar ég fór í kaffi til hennar fyrir jól að hún hefði verið skólafélagi og vinur rektorsins í háskólanum mínum, Universidad Católica de Chile þegar þau lærðu í Bandaríkjunum. Hún á líka annan mjög góðan vin sem er prófessor í háskólanum mínum.

En það er nefnilega önnur tilviljun í kringum þessa ferð, því þegar ég var búin að leita á tveimur mismunandi íbúðamiðlunarsíðum og velja úr hundruðum íbúða sýni ég chileskum vini mínum eina á MSN, sem ég er mjög ánægð með. Hann fer að hlæja og útskýrir svo að þegar sameiginleg vinkona okkar (við öll Erasmusar úr Alcalá), Nadine frá Sviss, kom til Santiago fyrir um ári síðan bjó hún í nákvæmlega sömu íbúð í tvo mánuði. Ég meinaða.

Svo ég sendi henni póst og hún sagði að þetta væri æðisleg íbúð og Rodrigo sem byggi þar væri mjög amable. Þess vegna festi ég mér hana eins og skot, enda ekki slæmt að hafa vitnisburð frá fyrstu hendi. Ég er búin að lesa um svo margar íbúðir og eigendur þeirra og lesa á milli línanna um "afslappað andrúmsloft" (séð fyrir mér allt í drasli) eða "mjög skipulagður og alvarlegur maður" (séð fyrir mér leiðindapúka) eða "finnst allt í lagi að þú haldir partí" (er alltaf með partí sjálfur) o.s.frv. Þetta gæti því varla verið betra.

Íbúðin er á besta stað, miðsvæðis, nokkrar metróstöðvar frá skólanum og út um gluggann sér maður Bustamante-garðinn (sem er gott, því það er ekki lítil mengun í borginni).

Fyrir herlegheitin borga ég svo átján þúsund krónur á mánuði, sem er frekar dýrt fyrir Chile-búa, en útlendingar eru rukkaðir um miklu meira en þeir. Ég get samt borgað hálft ár í þessari íbúð fyrir einn mánuð í þeirri sem ég er í núna.

Jiminn eini hvað ég verð spennt af því að skrifa þetta.

Já og svo er partí.

8. eða 15. feb?

2007-12-31T00:46:00.001Z

Hinn púertóríski Haukur Morthens, Daniel Santos, syngur bóleróinn Virgen de media noche.

Hlustið á söngstílinn og upptökuna. Hlustið svo á Hauk hér, til dæmis í broti úr lögunum Vinarkveðja og Með blik í auga.

Þetta finnst mér sexí.

Takið eftir hvað herra Santos er svalur, reykir og allt. Hott gaur.

2007-12-26T15:27:00.001Z

Taó
Jesús er ekki sá eini sem fæðist á jóladag. Þessi varð til í snjónum í Laugarási í gær og virðist bara alveg drullusáttur við það.

Hann er með geislabaug úr gömlu dóti sem var örugglega sumargjöf einhvern tímann, og skott, og vængi úr greinum af normansþin. Nefið er af gamalli gardínustöng og augun kartöflur. Skartið er úr Mebu.

2007-12-25T21:27:00.002Z

Já, jólin
(héðan)

2007-12-21T09:59:00.000Z

Blogg

Ég má til með að blogga um gærdaginn, því hann var einkar pródúktífur fannst mér, enda ég engin ofurkona eins og til dæmis vinkonur mínar Tinna og Sigga sem tækla barnamergð með öllu öðru sem fylgir lífi nútímakonu.

Mér tókst í það minnsta að klára allar pliktir fyrir jól og ýmislegt skemmtilegt líka. Systir mín kom úr Héraði í gær þar sem hún gerði sér lítið fyrir og dúxaði í Hússtjórnarskólanum á Hallormsstað, yngst dúxa, aðeins 16 ára. Hér á bæ springa stórar systur úr monti.

Ég fór í heimsókn til 1 stórskálds og 1 rithöfundar, hjá stórskáldinu fengum við María pínulítið leikaramyndaharmónikuhefti frá því einhverntímann um miðja síðustu öld og enn eldri söngbók sem skáldið sjálft ólst upp með.

Rithöfundurinn gaf mér bókina sína þar sem ég á þennan fína Doppelgänger í rannsóknarlögreglunni. Hana verður gaman að lesa um jólin.

Ég keypti allar síðustu jólagjafirnar, skrifaði og sendi öll síðustu jólakortin (af þessum fáu sem ég sendi) og bakaði tvær sortir af framúrstefnulegum smákökum af ynthernetinu. Ég fer ekki heldur í jólaköttinn, því nú á ég jólakjól og belti sem kostaði mig meira en öll þau belti sem ég hef nokkurntímann áður keypt samanlagt.

Svo var það pítsusneið og fjölskylduhittingur hjá afa (þriðja skáldinu) og ömmu uppi í Grafarvogi, þar sem ég gat loksins hitt Fjólu og Davíð og Moooola litla, og kvöldið endaði með mjög góðu kaffihúsaspjalli til miðnættis. Þegar ég kom heim tók reyndar við smá áfallahjálp því meðleigjandinn hafði keypt ógrynni af augnhárum, með perlum, fjöðrum og glimmeri, ásamt ýmsu öðru förðunardóti sem ég kann ekki að nefna, og þurfti smá post-innkaupastuðning þar sem réttlætt var að svo mikið hefði verið keypt.

Þetta var gærdagurinn minn, ég býst ekki við að blogga mikið af svona bloggum ("hvernig var dagurinn minn") fyrr en úti í Chile, þar sem líklega mun ýmislegt drífa á daga mína og reka á langar fjörur landsins sem ratar hingað inn. (Nei, ég fer ekki fyrr en í lok febrúar).

Gangi öllum vel svona á síðustu metrunum fyrir jól, og gleðilegar vetrarsólstöður!

ding fries are done

2007-12-19T12:20:00.001Z

Jólakveðja í jólaös.

2007-12-16T01:12:00.000Z

Steingrímur Thorsteinsson (1831-1913) um Moggabloggara

Lastaranum líkar ei neitt,
lætur hann ganga róginn.
Finni hann laufblað fölnað eitt,
þá fordæmir hann skóginn.

2007-12-15T17:08:00.000Z

Leikstjóradramað á Ölstofunni

FÞF mættur aftur á Ölstofuna í gær, leit framan í mig eins og ég væri gamall vinur (svona alveg eins og síðast) en eitthvað hefur honum ekki litist á það sem hann sá í þetta sinn, þar sem hann fór sína leið án þess að mæla orð af vörum (eða nota varirnar í eitthvað annað).

Það hjálpaði líklega ekki að Þórunn Vala litla ljóska vinkona mín sem sat við hliðina á mér sagði við hann "Nei, bara Hrafn Gunnlaugsson mættur. Það hlýtur að vera erfitt að fara á djammið fyrir þig, það þekkja þig allir." (Hún var ekki að djóka. (Þórunn ég elska þig.))

2007-12-12T17:12:00.001Z

Gisp! Nekt!

Ætli Pétur viti af þessu?, originally uploaded by Svanhvita.

Svanhvít litla í vaskinum hjá afa og ömmu í Hvassó. Nú býr víst

P é t u r G u n n a r s s o n í þessu húsi.

2007-12-09T02:07:00.000Z

Fegurstu og ljótustu orð íslenskrar tungu

Um daginn var einhvers staðar verið að ræða um fegurstu orð íslenskrar tungu. Minnir að orðin "kærleikur" og "ljósmóðir" hafi skorað hátt. Það er vel skiljanlegt, enda fallega samansett og hljómþýð orð (orðið "hljómþýður" er reyndar líka mjög fallegt).

Það eru haldnar keppnir um fegurstu orð tungumála úti um allt, t.d. í Skandinavíu og í Þýskalandi og meira að segja hefur verið valið fallegasta orð í heimi (tyrkneska orðið "Yakamoz").

En það er erfitt að velja falleg orð án þess að velja þau út frá merkingu þeirra. Það hefur enginn horn í síðu ljósmæðra og kærleikur, ja, það segir sig sjálft að hann er af hinu góða. Það sést til dæmis á listum eins og þessum yfir fallegustu orð í ensku (valinn af enskunemum og kennurum) að merkingin er svo nátengd orðinu að þau eru öll alveg hrikalega jákvæð og frekar listi yfir fallegustu hugtökin en fallegustu orðin (táknmiðið tekur yfir táknmyndina fyrir þá sem tala barthesísku (nei, ég geri það ekki)):

Mother
Passion
Smile
Love
Eternity
Fantastic
Destiny
Freedom
Liberty
Tranquillity

(*æl* væmið)

En hvert er ljótasta orð í íslenskri tungu? Það væri of auðvelt að segja eitthvað eins og "graftarkýli" eða "drulluhali" því þau eru svo löðrandi í neikvæðu merkingunni að það sést ekki lengur í orðið sjálft. Það er miklu skemmtilegra að finna orð sem eru hlutlaus eða jákvæð í eðli sínu. Tökum orðið "ávöxtur" sem dæmi. Það væri alveg eins hægt að skipta út "ávexti" fyrir "graftarkýli" ef við ímynduðum okkur að við hefðum aldrei séð orðið "ávöxtur" áður, enda hljómar það frekar sem kýli á líkama en safaríkt sætt aldin. Ég er hrædd um að við myndum aldrei samþykkja það sem nýyrði yfir "aldin" nú á dögum.

Komið nú með hugmyndir að ljótustu orðunum í íslensku. Þau mega vera hvort sem er ljót í hljómi (næststærstur), útliti (hjáásssvið) eða merkingu (rukkari) eða allt saman (horrengla) en ég er persónulega hrifnust af orðum sem eru samin með það í huga að hylma yfir viðbjóðinn sem leynist á bakvið. Mínar tillögur eru "fórnarkostnaður" og "uppgreiðslugjald". Ég fæ klígju í hvert sinn sem ég heyri þau notuð.

P.s. (Mitt innlegg í krúttaðasta orð í íslensku er hins vegar "hakkabuff". Alltaf þótt það sætt.)
P.p.s. Gott að það sést ekki hvenær á sólarhringnum þetta er skrifað.

2007-12-05T10:25:00.001Z

Bíddu, var þetta frá http://www.tonlist.is? Ég náði því ekki alveg

"Kæri Svanhvít Lilja Ingólfsdóttir,

Prufuáskrift þín á http://www.tonlist.is er við að renna út.

Þann 8.12.2007 kl 00:00 verður áskrift þín endurnýjuð á greiðslukort yðar.

Til að skrá sig úr áskrift þarft þú að innskrá þig með notanda yðar á vefnum og velja þar "Hætta í áskrift" undir "Mínar stillingar".

Notandanafn þitt á http://www.tonlist.is er [...]

kv. http://www.tonlist.is"

(Leturbreytingar mínar)

2007-12-01T11:30:00.000Z

Allt sem þig hefur alltaf langað til að vita en þorðir aldrei að spyrja að um íslenska banana...

...er að finna á síðu 42 í Fréttablaðinu í dag. (þessu blaði)

Mig langar að bæta við því sem komst ekki inn vegna plássleysis, sem eru nokkrir molar sem ég safnaði af alls kyns útlenskum síðum um íslenska banana. Njótið vel.

„Hvaða þjóð er stærsti bananaframleiðandi í Evrópu?

Ísland, 64 gráður norður, aðeins tveimur gráðum neðan við norðurheimskautsbaug.“

http://www.sln.org.uk/geography/SLNgeography@Iceland1.htm

„Ísland er stærsti bananaframleiðandi Evrópu og þar er ræktað mikið af ávöxtum og grænmeti undir plasti/gleri, svo að segja ókeypis.“ http://www.43places.com/entries/view/1584260

„...fólkið þar lifir lengst af öllum í heiminum, landið er nánast sjálfbært um bananaframleiðslu og þar var fyrsti kvenforseti heimsins.“ http://www.northerner.com/iceland.html

„Eina landið í Evrópu þar sem bananar eru ræktaðir í atvinnuskyni er Ísland.“

http://www.scribd.com/doc/48528/the-banana

„Það hljómar kannski furðulega en Ísland er stór bananaframleiðandi vegna eldvirkninnar sem gefur nóg af náttúrulega heitu vatni sem hinir framtakssömu Íslendingar nota til að skapa hitabeltisloftslag í gróðurhúsum sínum. Bananabýlin í Hveragerði eru mjög tilkomumikil.“

http://www.grandprix.com/mole/mole16402.html

„... Þess vegna er Ísland einn af helstu bananaframleiðendunum. Mikið af bönunum kemur frá Íslandi út af jarðvarmanum. [...] Hægt er að virkja þann hita og Íslendingar nota hann í gróðurhúsum til að rækta banana.“

http://www.thenakedscientists.com/HTML/podcasts/podcast-transcript/transcript/2006.04.30/

„Ein Evrópuþjóð þarf ekki að hafa áhyggjur af bananainnflutningi. Íslendingar rækta sína eigin banana í stórum gróðurhúsum sem eru hituð upp með vatni úr heitum hverum sem finna má á eyjunni.“

http://www.batplants.co.uk/bananasfinaldraft.htm

„Yfir 90 prósent af íslenskum heimilum eru hituð með jarðvarmaorku og hún er líka notuð til að hita upp gróðurhúsin þar sem hinir frægu íslensku bananar eru ræktaðir.“

http://www.faqs.org/faqs/nordic-faq/part5_ICELAND/

...Hveragerði – „gróðurhúsaþorp“ þar sem sjá má hvernig Íslendingar rækta eigin ávexti og grænmeti og eru sjálfum sér nógir um banana.“

http://www.icelandvisitor.com/online_booking/day_tours_and_activities/view_tour/?ew_3_cat_id=25602&ew_3_p_id=22596092&?ew_4_cat_id=25602&ew_4_p_id=22596092&searchparam1=sn=SJ-06

2007-11-28T16:13:00.001Z

Þíðandinn

Nú er þýtt og þítt á öllum vígstöðvum í Faxaskjóli 20.

Hvað er meira sexí en að afþíða ísskáp? Hér sit ég og borða aumingja ísinn sem liggur undir skemmdum vegna þess að efsta hólfið í frystinum ákvað að fyllast af snjó og hrími og allur maturinn var innilokaður í snjóhúsinu.

Kannski er kominn tími á að borða jólahangikjötið frá vinnunni frá því í fyrra. Hvað geymist hangikjöt lengi í frysti? Hver vill koma í hangikjöt?

2007-11-26T17:30:00.000Z

Bláber með rjóma og sex milljarðar annarra

Mig langar í bláber með rjóma.

Ég mæli svo með verkefninu 6 billion others, þar sem maður getur hlustað á vonir og drauma, sorgir og gleði fólks alls staðar að úr heiminum. Það er eiginlega frekar magnað, að minnsta kosti datt ég oní þetta í meyra stuðinu sem ég var í um daginn.

2007-11-24T16:49:00.000Z

Hlekkir í boði SU

Stundum hef ég margt að segja og stundum ekki. Þannig er það bara.
Hér eru samt nokkrir hlekkir á dót sem mér finnst flott.

Þetta myndband er sérstaklega kúl.

Málarinn Michael Taylor

Eitursvöl spænsk verslun með munstri til að líma á veggi.

Myndir af veggjum.

Og hér er hægt að gleyma sér lengi. Miðar og myndir sem fólk finnur á förnum vegi.

2007-11-14T11:36:00.001Z

Svolítið þýðinga-rant

Nú er ég voða mikið að þýða samtöl hjá fólki í mínum blessuðu þáttum og þar sem ýmislegt gerist þar mjög dramatískt lendi ég oft í að einhver segi öðrum frá því sem gerst hefur. Í dag hef ég til dæmis þurft að þýða oftar en einu sinni eitthvað eins og "Það kom svolítið hræðilegt fyrir [X]" (vil ekki skemma fyrir þeim sem fylgjast með, ehemm). Mér finnst eitthvað svo kjánalegt af þessu tungumáli okkar að orðið "svolítið" þurfi að nota í setningum þar sem verið er að segja frá hræðilegum dauðdaga. Mér bara dettur ekkert í hug sem mér finnst betra. "Nokkuð hræðilegt hefur hent [X]" finnst mér tilgerðarlegt. Það er ekki hægt að segja "eitthvað" hræðilegt, eins og er hægt í flestum málum í kringum okkur ("something", "noget", "algo"...), þar sem "eitthvað" eitt og sér getur ekki merkt "eitthvað sem hefur gerst", þar sem það er í eðli sínu óákveðið, heldur verður að nota orð eins og "svolítið", "dálítið", eða "nokkuð", sem mér finnst öll draga talsvert úr þunga setninga eins og þeirrar hér á undan. (Líklega er það þess vegna sem fólk talar venjulega ekki svona á íslensku)

Önnur setning sem ég lendi óhemju oft í að þýða, í næstum hverjum þætti og stundum oft í hverjum, er setningin "¿Cómo me pudiste hacer eso?" sem þýðir að sjálfsögðu "Hvernig gastu gert mér þetta?" Fólk gerir mikið á annars hlut í þáttunum góðu og upp komast svik um síðir þar sem annars staðar og þá er þetta það fyrsta sem hrekkur upp úr fólki. Man einhver eftir að hafa sagt þessa setningu sjálfur? Eins og Twinna mín benti á er þetta orðalag ekki beinlínis Íslendingum tamt, eflaust vegna þess hversu tilfinningaþrungin setningin verður þegar orðið "mér" er haft með og við erum kannski ekki nógu dramatísk til þess að tala svona.

2007-11-14T10:57:00.000Z

Í guðanna bænum

Af hverju segir fólk "Í guðanna bænum" alveg án þess að blikna þegar svo mikið er lagt upp úr eingyðistrú í samfélaginu og tungumálinu? Einhverjir segja "Í guðs (Guðs?) bænum" en hitt er miklu algengara. Veit einhver af hverju?

2007-11-08T22:00:00.001Z

Það eru engin stefnumót í dag

Ég er með símann minn, sem er samlokusími, stilltan á íslensku. Það er ágætt og fer sjaldan í taugarnar á mér. Smá samt þegar ég slekk á vekjaraklukkunni á morgnana og þarf að ýta á takkann "hætta við að nota vekjaraklukku". Ég er ekkert að hætta við að nota hana, ég er hætt að nota hana þennan daginn! Þetta hljómar eins og ég hafi gert mistök og þurfi að hætta við. Ókei, allt í lagi, ég get sætt mig við það.

Það sem hins vegar fer í taugarnar á mér er takkinn sem ég þarf að ýta á til að sjá hvað klukkan er, a.m.k. þegar það er dimmt. Ef ég ýti tvisvar á takkann fæ ég klukkuna upp, en ef ég ýti óvart einu sinni stendur í skærappelsínugulum stöfum í alltof margar sekúndur "ÞAÐ ERU ENGIN STEFNUMÓT Í DAG". Svona bara til þess að ég gleymi því örugglega ekki að ég á ekkert stefnumót í dag, frekar en aðra daga. ÞAÐ er farið að pirra mig.

2007-11-07T00:35:00.000Z

Þetta brot úr viðtali eftir Þórarin Eldjárn er búið að hanga uppi á ísskáp hjá mér frá því í sumar því ég ætlaði alltaf að setja þetta inn, mér fannst þetta svo vel sagt og lýsa vel mínum skoðunum.Þetta var í Blaðinu í sumar en kjáninn ég punktaði ekki niður dagsetninguna.

Trúirðu á Guð?
„Ég er trúheftur svo ég noti gott orð sem einn frændi minn bjó til. Ég skil ekki trúarbrögð og tel að aldrei hafi örlað á neinni trúarlegri tilfinningu hjá mér þó ég fyllist auðveldlega lotningu gagnvart sköpunarverkinu, hver svo sem skóp það, ef það var þá nokkur: náttúrunni, tónlist, bókmenntum, fögru mannlífi. Ég hallast samt að því að það sé rétt að líta ekki svo á að maðurinn sé herra tilverunnar. Ég er sem sagt ekki skynsemistrúarmaður sem tel mig geta svarað öllum spurningum af kaldri rökhyggju. Ég er ekki skilningssjúkur. Ég get alveg ímyndað mér afl sem er manninum æðra, afl sem við skiljum ekki, en hugsum til og sækjum styrk til. En ég tengi þá afstöðu á engan hátt við guðstrú eða trúarbrögð.
Ég amast ekki við því að fólk ástundi trúarbrögð en þykir smekklegra að það haldi þeirri iðju fyrir sjálft sig. Ég er á þeirri skoðun að trúarbrögð og opinber iðkun þeirra sé oft og einatt mikið böl í heimi hér. Og því miður vaxandi nú um stundir. Helst myndi ég vilja að víðtækt samkomulag yrði gert um að öll trúarbrögð séu einkamál. Og síst af öllu tengd stjórnmálum. Mér blöskrar þetta fólk um allan heim, af ýmsum trúarbrögðum, sem hefur Guð með sér í óhæfuverkum og notar trúarbrögð til að réttlæta hvaða hrylling sem er fyrir sjálfu sér og öðrum. Þetta á ríkan þátt í því að ég segi hiklaust: Ég er trúlaus maður.“

Margir trúaðir segja að þeir sem eru trúlausir séu vanþakklátir og þegar þeir lenda svo í erfiðleikum á lífsleiðinni (á dánarbeðinu, ef ekki fyrr, því fáir geta afsannað það) sjái þeir að sér, falli þeir á kné og grátbiðji Guð um að fyrirgefa sér. Flestir vita að Þórarinn hefur þurft að takast á við mikla sorg í lífinu og mér finnst hann gott dæmi um heilsteyptan mann sem þessi rök eiga alls ekki við um. Það er vanvirðing við fólk að segja að það sé sneyddara raunverulegum tilfinningum eða hafi ekki þurft að takast á við nokkurn hlut í lífinu ef það segist trúlaust. Að mínu mati er eðlilegast að byrja á núlli, tabula rasa, án allra trúarbragða, og svo finnur fólk sinn guð vilji það það. Valið á þeim guði stjórnast að sjálfsögðu að mestu leyti af menningu hvers staðar og mér blöskrar alltaf hvað fólk virðist ekki átta sig á því heldur þykir sinn fugl svo fagur að það sér ekki aðra nema sem vargfugla sem ógna þess eigin fugli. Þetta er enginn nýr sannleikur en samt get ég furðað mig á þessu aftur og aftur.
Æ, góða nótt, þetta var pirrandi dagur.

2007-11-04T12:46:00.000Z

Og það var ekki Baltasar

Einn er sá atburður helgarinnar sem ég virðist ekki geta losnað við úr hugskotssjónum mínum, mér til mikils hryllings. Á Ölstofunni á föstudagskvöldið nálgaðist mig frægur kvikmyndaleikstjóri, síðhærður með mikið skegg, horfði framan í mig áreiðanlega mjög þýðingarmiklu augnaráði eitt augnablik og smellti svo á mig blautum kossi beint á munninn. Síðan var hann farinn eins fljótt og hann hafði komið. Ég stóð eftir ofurlítið einsamalli en áður, með örlítið sár á hjartanu. Gerðist þetta í raun eða var þetta einungis freudísk ímyndun lítillar stúlku? Hvað þýðir þetta allt saman?

2007-10-31T22:57:00.000Z

Vísnagáta

Hér er vísnagáta sem ég bögglaði einu sinni saman. Eitt lausnarorð, sem fæst út úr hverri línu. Mjög létt. Svar óskast með skýringum á hverri línu.

Lýti er á löppum mér
Langan jafnan köllum vér
Hann með einu auga sér
Allt það þekkir hippager.

2007-10-29T23:22:00.001Z

Minni

Í fornöld voru til menn sem kunnu öll lög í landinu. Þetta stendur til dæmis í Grágás um lögsögumenn:

„Það er og að lögsögumaður skal svo gerla þáttu alla upp segja að engi viti einna miklu gjörr.“

Þeir voru það sem nú væri líklega kallað dýrmætur mannauður.

Allt frá þessum tíma og fram á síðustu öld gat fólk líka þulið upp heilu rímnaflokkana, sögur, þulur og söguljóð að því er virðist áreynslulaust. Þessum gáfum hefur hrakað svo ört hjá þjóðinni að grunnskólabörn og foreldrar þeirra bölva því að börnin þurfi að læra „Ein er upp til fjalla“ utan að yfir helgi.

Með farsímum með símanúmeraminni og internetið alltaf við höndina er algjör óþarfi að muna nokkurn skapaðan hlut nema þá slatta af lykilorðum og leyninúmerum til að komast inn á þetta allt saman. Það eru til dæmis nokkur ár síðan ég lagði síðast símanúmer á minnið, og það er svo auðvelt að ná í allan fróðleik að það er hreinasta sóun á geymsluminni að reyna að muna hvað eru margir metrar í einu feti eða hvaða ár Gamli sáttmáli var gerður.

Nú er svo komið að sumir segjast ekki geta hlustað án þess að punkta niður hjá sér hvað sagt er og ég hef tekið eftir leiðinda ávana – eða beinlínis nauðsyn – hjá þónokkrum (kennurum, yfirmönnum...) að láta mann senda sér hvert örsamtal, þar sem lágmarksupplýsingar koma fram, í tölvupósti. Þetta er dæmigert samtal:

Svanhvít (eftir að hafa borið upp erindið): Er þetta þá ekki alveg á hreinu?

Erind-rekinn: Jú, sendu mér bara línu um þetta.

S.: Línu? Um hvað?

E.: Já, bara sendu mér smá tölvupóst um þetta sem þú varst að segja.

S.: Um það sem við vorum að tala um?

E.: Já, svo ég hafi það hjá mér. Sendu mér það bara.

S.: Uhh, ókei.

Ég er nokkuð viss um að við næðum að virkja heilann miklu betur ef við létum hann aðeins púla, til dæmis með því að læra ljóð utanað. Maður þarf ekki að vera í fjórða bekk til þess. Ég held að ég ætli að byrja á því að læra símanúmerið hjá systur minni.

2007-10-29T00:18:00.000Z

Skrýtibreytir

Hver hefur ekki velt því fyrir sér hversu margar Jennifer Aniston séu í einum ísbirni (9)? Eða hversu mörg A4 blöð jafngildi þyngd annars eista sléttbaks (111.345)? Hvernig hefur þú getað lifað án þess að vita að það þyrfti 45 hænur á vogarskál á móti einum Tom Cruise? Og 9.763.833 augu á móti einni Airbus þotu? Weirdconverter.com er málið.

Fóstbræður

2007-10-28T22:06:00.001Z

Ég þekki engan sem á Vúxal Víva

2007-10-25T00:30:00.001Z

CHI-CHI-CHI - LE-LE-LE

Þar sem enginn fattaði snilldarlegu paródíuna mína hérna fyrir neðan verður þessi færsla rituð eins berum orðum og hægt er.

Ég er komin með flug til Santiago.

25. febrúar næstkomandi flýg ég frá Keflavík til Orlando í Flórída. Þar verð ég hjá krókódílahjónunum, án efa í góðu yfirlæti, allt til þess sjaldgæfa dags 29. febrúar. Þá legg ég af stað í eftirmiðdaginn og flýg frá Orlando til Panamaborgar í Panamá þar sem ég teygi úr löppunum í klukkutíma áður en ég fer í sjö tíma flug til Santiago í Chile. Þangað verð ég komin um fimmleytið í bítið 1. mars.

Þetta er ekkert svo voðalegt. Vonandi kemst ég í heilu lagi fram og svo aftur til Íslands tæpu ári seinna og farangurinn líka. Ég held að það sem móðir mín óttist mest sé að ég gerist smokkasmyglandi burðardýr sem verður síðan kviðrist og innyflin seld hæstbjóðanda. Ég lofa engu.

En vissuð þið að Chile er ekki bara lengsta land í heimi heldur er þar líka að finna heimsins stærstu sundlaug? Ég held ég láti mér samt nægja endalausa strandlengjuna.

Ég lýsi því yfir að Svanhvít er hér með formlega orðin spennt.

2007-10-23T10:36:00.000Z

Afturkreistingar

Ég steiki kleinur eins og allt gott og heiðvirt fólk. Mínar kleinur eru óaðfinnanlegar, gullnar eftir rétt hitastig feitinnar, ekki of stórar og ekki of litlar. Svoleiðis ættu allar kleinur að vera. En til er fólk sem gerir öðruvísi „kleinur“. Það setur til dæmis kúmen í þær og sleppir kardimommudropunum, eða hefur þær minni en mínar kleinur. Sumir súkkulaðihúða þær meira að segja! Það særir mig djúpt að á heimilum landsins skuli slíkt viðgangast. Mér finnst að persónu minni vegið að þetta fólk skuli kalla sitt bras kleinur. Veit þetta fólk ekki að hér er aldalöng hefð fyrir kleinusteikingum sem ekki er hægt að kasta á sorphaugana? Vissulega mætti skipa nefnd sem ákveður hvort ekki megi kalla þessar eftirlíkingar einhverju öðru nafni (ég sting upp á „afturkreistingum“) en það er óhugsandi að kalla þetta kleinur eins og þetta sé sami hluturinn.

Allir sannir Íslendingar hljóta að vera mér sammála í þessu.

2007-10-19T12:52:00.000Z

Ekki bara legremburottur með rykfallinn sníp

Hvað hefur maður oft heyrt að femínískar konur séu bara frústreraðar þurrk***ur og femínískir karlar kúgaðir aumingjar? Hér er rannsókn sem leiðir annað í ljós:

http://www.livescience.com/health/071017-feminism-romance.html

2007-10-18T23:56:00.000Z

Misjafnt er mannanna gaman
Þegar ég fór um Heathrow-flugvöll um daginn varð ég mjög hrifin af auglýsingaherferð frá HSBC banka sem samanstóð af flennistórum veggspjöldum með mismunandi myndum af ólíkum áhugamálum og lífsstíl fólks til að minna mann á að við erum ekki öll eins og það sem einum þykir frábært finnst öðrum ömurlegt.

Mér datt þessi herferð í hug þegar ég fann í gær á netinu útvarpsstöðina Recorder-Radio (Der Radiosender, der Ihnen die Musik der Blockflöte und ihrer Verwandten präsentiert) þar sem er spiluð blokkflaututónlist tuttugu og fjóra tíma sólarhringsins. Himnaríki fyrir mig... en það er eins og mig gruni að svo sé ekki um alla. Tilvalið mótvægi væri til dæmis rás þar sem fótboltaleikjum er lýst allan sólarhringinn.

ps. Blogger leyfir mér ekki að hafa allt í sama letri. Eins og mér sé ekki sama...

2007-10-18T00:12:00.001Z

LEGO

Hver er maðurinn?

2007-10-14T12:23:00.000Z

Skuggamyndir
uppfært: Kjánasvanhvít ætlaði auðvitað að vísa á þessa síðu en ekki bara eina mynd. Mér finnst þetta sniðugt.

2007-10-11T21:09:00.000Z

Do you see what happens, Larry?

Sérðu bara hvað gerist, Þura! Þú sinntir ekki kalli borgarstjórans og nú er allt farið til fjandans! Honum steypt af stóli og andstæðingarnir teknir við völdum. Þér er ekki treystandi lengur sem bjargvættur borgarinnar.

(ekki að ég kvarti sosum)

2007-10-10T23:48:00.000Z

Sögustund

Um daginn setti ég á þessa síðu sögu sem ég þýddi sem heitir Lucas vinur minn. Hún er eftir argentínska höfundinn Fernando Sorrentino. Nú var ég að uppgötva að hann er búinn að setja tengil á söguna á sinni síðu þar sem hann safnar þýðingum á verkum sínum (þetta eru aðallega smásögur). Reyndar með rangan þýðanda titlaðan, en ég hafði samband við kallinn og þakkaði honum fyrir og hann ætlar að kippa þessu í liðinn. Ég spurði hvort ég mætti ekki þýða fleiri sögur eftir hann og hann benti mér m.a. á þessa. Hún er svo stutt að ég læt hana fljóta með hér. Sagan sem ég er að þýða eftir hann núna hlýtur líklega titilinn Það er maður sem leggur það í vana sinn að berja mig í höfuðið með regnhlíf.

Bara ímyndun

Vinir mínir segja að ég sé ímyndunarveikur. Ég held að það sé rétt hjá þeim. Því til stuðning er saga af litlu atviki ég lenti í síðastliðinn fimmtudag.
Þann morguninn var ég að lesa hryllingssögu og þótt það væri hábjartur dagur tók ímyndunarveikin völdin. Ég ímyndaði mér að í eldhúsinu væri blóðþyrstur morðingi og að þessi blóðþyrsti morðingi héldi á stærðarinnar rýtingi og biði eftir að ég kæmi inn í eldhúsið þar sem hann myndi kasta sér á mig og stinga mig í bakið með rýtingnum. Ég sat fyrir framan eldhúsdyrnar svo að enginn hefði getað hafa komist inn í eldhúsið án þess að ég hefði séð það, og engin leið var þangað inn nema um þessar dyr, en þrátt fyrir það var ég fullviss um að morðinginn biði átekta á bak við luktar dyrnar.
Svo að þarna var ég og þorði ekki inn í eldhús út af ímyndun minni. Þetta olli mér áhyggjum þar sem leið að hádegisverði og óhjákvæmilegt væri að ég færi inn í eldhús.
Þá hringdi dyrabjallan.
„Komdu inn!“ kallaði ég án þess að standa upp. „Það er ólæst.“
Húsvörðurinn í byggingunni kom inn með tvö eða þrjú bréf.
„Ég er með náladofa,“ sagði ég. „Gætir þú ekki farið inn í eldhús og náð í vatnsglas handa mér?“
„Að sjálfsögðu,“ sagði húsvörðurinn, opnaði eldhúsdyrnar og fór inn. Ég heyrði sársaukavein og hljóð í líkama sem dettur og tekur í fallinu með sér diska eða flöskur. Þá stökk ég upp úr stólnum og hljóp inn í eldhús. Húsvörðurinn lá hálfur á borðinu með stærðarinnar rýting í bakinu, dauður. Nú gat ég andað rólegar og verið viss um að auðvitað var enginn morðingi í eldhúsinu.
Þetta var, eins og rökrétt er, bara ímyndun.

Úr bókinni El mejor de los mundos posibles [Það besta úr hugsanlegum heimum], Buenos Aires, Editorial Plus Ultra, 1976.

2007-10-09T20:12:00.000Z

Skilaboð til Þuru frá Gotham City

Borg óttans kallar á þig. Borgarstjórinn hefur sent neyðarkall með ljósmerki og biður þig að koma borg þinni til hjálpar. Þú ert okkar eina von. Meira að segja Bítill og Bítlaekkja mættu og grátbiðja þig að koma.

2007-10-07T00:04:00.000Z

Leck mich im Arsch

Ég hef alltaf verið áhugamaður um ókeypis nótur af tónlist á internetinu og á þeim áratug sem ég hef notað netið hefur bæst við ógrynni af tónverkum sem er hægt að ná sér í án þess að borga. Ef einhvern vantar að ná sér í nótur af t.d. Sousa-mörsum, Vínarvölsum eða ítalskar óperur eins og þær leggja sig mæli ég með verkefninu IMSLP (International Music Score Library Project) þar sem er hægt að finna fullt af innskönnuðum nótum eftir tónskáld sem hafa verið dauð í yfir fimmtíu ár (samkvæmt kanadískum höfundarréttarlögum).

Þarna gat ég til dæmis fundið nótur fyrir blokkflautuna (sem er ekki gleymd þótt ég spili ekki mikið) og prentað út flautudúetta Telemanns og spilað án nokkurs samviskubits þar sem hann er búinn að vera dauður í 240 ár. Þarna er verið að setja inn öll verk Bachs og þetta á bara eftir að stækka svo líklega verður hægt að ná í nánast hvað sem er eftir einhver ár.

Þetta er mjög góður kostur, sérstaklega ef mann vantar bara eitt lag eða verk sem er annaðhvort bara til í einni rándýrri bók í Tónastöðinni eða ekki neins staðar á landinu svo maður þarf að panta af netinu sem tekur oftast vikurnar sem maður hefur einmitt ekki þegar mann vantar nótur.

Reyndar eru til fleiri svona síður, t.d. þær sem má sjá neðst á þessari. Svo er á þessari síðu hægt að finna verk Mozarts, meðal annars sex radda kanóninn hans "Leck mick im Arsch" ("Sleiktu á mér rassinn") og hinn þriggja radda "Leck mich im Arsch fein recht schön sauber" ("Sleiktu á mér rassinn vel og vandlega") sem reyndar er í seinni tíð ekki talinn hafa verið saminn af Mozart. Hér má svo heyra titil lagsins fluttan af heldri frú.